Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννημένος στις 5 Νοεμβρίου 1952 στο Κίεβο της Σοβιετικής Ουκρανίας, ο Ολέγκ Βλαντιμίροβιτς Μπλάχιν υπήρξε ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε ποτέ η Σοβιετική Ένωση.

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του.

Ταχύτητα, τεχνική και φονικά τελειώματα ήταν τα όπλα του.

Διέπρεψε στη θέση του αριστερού εξτρέμ και του επιθετικού.

Η μητέρα του Κατερίνα Αντάμενκο ήταν υπερπρωταθλήτρια ΕΣΣΔ στο πένταθλο, στο σπριντ και στο άλμα εις μήκος, ενώ ο πατέρας του ήταν επίσης σπρίντερ.

Δεν είναι τυχαίο που σε ηλικία 16 ο Μπλαχίν ετών έτρεχε τα 100 μέτρα σε 11,0 δευτερόλεπτα. Ο Μπλαχίν αγωνίστηκε για τη Ντιναμό Κιέβου για 18 ολόκληρα χρόνια, από το 1969 έως το 1988, κάνοντας 582 εμφανίσεις και 266 γκολ — ρεκόρ συλλόγου και για τις δύο κατηγορίες.

Είναι επίσης ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Σοβιετικής Πρώτης Κατηγορίας με 211 γκολ, ενώ ταυτόχρονα κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών στο ίδιο πρωτάθλημα με 432 εμφανίσεις.

Με τη Ντιναμό κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα ΕΣΣΔ, πέντε κύπελλα, δύο Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης (1975 και 1986) και το UEFA Super Cup (1975), σκοράροντας σε κάθε τελικό.

Στις αρχές της δεκαετίας του '70 κυριαρχούσε στη Σοβιετική Λίγκα, τερματίζοντας πρώτος σκόρερ για τέσσερις συνεχόμενες χρονιές από το 1972 έως το 1975 — ένα ρεκόρ που δεν έχει σπάσει ποτέ.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε τρεις φορές τον τίτλο του Σοβιετικού Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς και εννέα φορές τον αντίστοιχο ουκρανικό τίτλο — ρεκόρ και στις δύο περιπτώσεις.

Το 1975 ανακηρύχθηκε Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, κερδίζοντας τη Χρυσή Μπάλα έτσι έγινε ο πρώτος Ουκρανός που κατακτούσε αυτή την ύψιστη διάκριση. «Τότε αγωνιζόμασταν για την τιμή του συλλόγου.

Η νίκη μου είναι αξία ολόκληρης της ομάδας και του προπονητή. Η Χρυσή Μπάλα είναι το κύρος της Ντιναμό Κιέβου!» Για να κατανοήσει κανείς τον Μπλαχίν, πρέπει να κατανοήσει πρώτα τον προπονητή του, Βαλέρι Λομπανόφσκι — έναν από τους πρωτοπόρους στη τακτική στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Λομπανόφσκι απαίτούσε την απόλυτη υποταγή των παιχτών του στο σύστημά και το σύνολο.

Ταυτόχρονα μισούσε οποιαδήποτε ατομική πρωτοβουλία, ο Μπλαχίν ήταν η αιχμή του δόρατος μέσα σε αυτή την ομάδα. Ο Λομπανόφσκι ανέδειξε τρεις νικητές Χρυσής Μπάλας: τον Μπλάχιν (1975), τον Ίγκορ Μπελάνοφ (1986) και τον Αντρίι Σεβτσένκο (2004). Αν υπάρχει ένα παιχνίδι που συνοψίζει τι ήταν ο Μπλάκχιν, αυτό είναι ο πρώτος αγώνας του UEFA Super Cup το 1975, στο Μόναχο, απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου — τότε τους αδιαμφισβήτητους κυρίαρχους της Ευρώπης.

Σε εκείνο το ματς, ενώ η Ντιναμό Κιέβου αμυνόταν, σε μια επίθεση της Μπάγερν Μονάχου η μπάλα χάθηκε λίγο έξω από την περιοχή.

Καθώς η μπάλα έφτασε στον Μπλαχίν βαθιά στο δικό του μισό γήπεδο, μόνο μία σκέψη τον διαπέρασε — να τρέξει.

Χρησιμοποιώντας την ασύλληπτη ταχύτητά του, πέρασε τον Γκέοργκ Σβάρτσενμπεκ και τον Φραντς Μπέκενμπάουερ για να σκοράρει ένα γκολ που συζητούνταν για καιρό σε όλη την Ευρώπη.

Ο σχολιαστής του αγώνα αναφώνησε: «Μπλαχίν εναντίον Σβάρτσενμπεκ, τι ταχύτητα! Μόνο ένας παίκτης της Ντιναμό τον ακολουθεί. Ο Μπλαχίν πηγαίνει μόνος… ΓΚΟΛ!!! Ποδόσφαιρο παγκόσμιας κλάσης, νικώντας τρεις αμυντικούς της Μπάγερν Μονάχου!» Η Ντιναμό Κιέβου νίκησε 1-0 στο Μόναχο και 2-0 στο Κίεβο, με όλα τα γκολ να προέρχονται από τον Μπλαχίν.

Ο συμπαίκτης του Ίγκορ Μπελάνοφ, νικητής Χρυσής Μπάλας το 1986, έχει περιγράψει με την ασύλληπτη ταχύτητα του συμπαίκτη του «Όταν ξεκινούσε ο Μπλαχίν το σπριντ και περνούσε απο δίπλα σου κυριολεκτικά ένιωθες τον αέρα που άφηνε πίσω του.» Ο Μπλάχιν έκανε ντεμπούτο με την εθνική Σοβιετικής Ένωσης το 1972 σε φιλικό απέναντι στη Φινλανδία και αποχαιρέτησε την ομάδα 16 χρόνια αργότερα, το 1988.

Στο διάστημα αυτό συγκέντρωσε 112 συμμετοχές και 42 γκολ — ακόμη δύο ρεκόρ για τη Σοβιετική Ένωση. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες 1972 στο Μόναχο ήταν η πρώτη μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε κάνοντας εντυπωσιακές εμφανίσεις.

Αγωνίστηκε και στα έξι ματς της Σοβιετικής Ένωσης και σκόραρε 6 γκολ — ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας. Η ΕΣΣΔ έχασε τον τελικό 1-2 από την Πολωνία και κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο.

Τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μόντρεαλ αγωνίστηκε σε 5 αγώνες και σκόραρε 1 γκολ, με την ΕΣΣΔ να φτάνει μέχρι το χάλκινο μετάλλιο. Ο Μπλαχίν επίσης συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα το 1982 (Ισπανία) και το 1986 (Μεξικό) και στις δύο περιπτώσεις σκόραρε από ένα γκολ με τη Σοβιετική Ένωση να περνάει στη 2ή φάση της διοργάνωσης.

Η τελευταία μεγάλη του διοργάνωση ήταν το Euro του 1988 που η Σοβιετική Ένωση έφτασε μέχρι τον τελικό που γνώρισε την ήττα από την Ολλανδία, μια διοργάνωσης που ο Μπλαχίν στι 35 δεν είχε πιά πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το σοβιετικό σύστημα όμως δεν του επέτρεψε να λάμψει σε μεγαλύτερα πρωτάθληματα ενώ ήταν στο απόγειό του. Στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1982 και 1986, ήταν ήδη στο τελευταίο στάδιο της καριέρας του.

Όπως χαρακτηριστικά έχει γραφτεί, «ίσως ο Μπλάκχιν να ήταν θύμα της εποχής και των συνθηκών της — ένας παίκτης που η παγκόσμια αναγνώριση της οποίας άξιζε τού στερήθηκε από το Σοβιετικό Σιδηρούν Παραπέτασμα». Το 1988, ως ένας από τους πρώτους Σοβιετικούς παίκτες που αποκτούσαν την ελευθερία να πάνε στη Δύση και έτσι υπέγραψε με την αυστριακή Φόρβαρτς Στάιρ και έπειτα με τον Άρη Λεμεσού, πριν αποσυρθεί οριστικά.

Αφού αποσύρθηκε, ο Μπλάκχιν έγινε προπονητής στην Ελλάδα, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδος και το Σούπερ Καπ το 1992 με τον Ολυμπιακό, ενώ προπόνησε επίσης τον ΠΑΟΚ, τον Ιωνικό και την ΑΕΚ.

Η κορυφαία στιγμή της προπονητικής του καριέρας ήρθε ως ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής Ουκρανίας από το 2003 έως το 2007.

Υπό την καθοδήγησή του, η Ουκρανία προκρίθηκε για πρώτη φορά ως ανεξάρτητο κράτος σε μεγάλη διοργάνωση — το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 — και έφτασε στα νοκ άουτ χάνοντας από την νικήτρια Ιταλία.

Το 2011, ο Μπλάκχιν μαζί με τον Ίγκορ Μπελάνοφ και τον Βιτάλι Σταρούχιν, ανακηρύχθηκαν «θρύλοι του ουκρανικού ποδοσφαίρου» στα βραβεία Victory of Football.

Στο κέντρο του Κιέβου, η οδός που οδηγεί στο γήπεδο της Ντιναμό φέρει πλέον το όνομά του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους