Η ρητορική και οι πρακτικές του Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν Γκβιρ, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την ταπεινωτική μεταχείριση και τη βιντεοσκόπηση των γονατισμένων ακτιβιστών της φλοτίλας...

Πλήρες Κείμενο:

Η ρητορική και οι πρακτικές του Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν Γκβιρ, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την ταπεινωτική μεταχείριση και τη βιντεοσκόπηση των γονατισμένων ακτιβιστών της φλοτίλας, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά αλλά μια εσκεμμένη στρατηγική προβοκάτσιας. Ο Μπεν Γκβιρ έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα πάνω σε τέτοιες ενέργειες.

Πρόσφατο χακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εμφάνισή του στην Κνεσέτ φορώντας μια καρφίτσα σε σχήμα αγχόνης, την ημέρα που ψηφιζόταν το νομοσχέδιο για την εφαρμογή θανατικής ποινής σε τρομοκράτες.

Αν και ο ίδιος είναι η πιο προβεβλημένη φιγούρα αυτής της τάσης, δεν είναι μόνος του.

Οι συμπεριφορές αυτές αποτελούν μόνιμη τακτική της ρεβιζιονιστικής ισραηλινής Ακροδεξιάς, η οποία επιλέγει συνειδητά να προκαλεί με δηλώσεις και πράξεις που γεννούν μίσος και απέχθεια διεθνώς κατά του Ισραήλ, αλλά και κατά της εβραϊκής διασποράς, μέσα σε συνθήκες κρίσιμης αναζωπύρωσης του αντισημιτισμού.

Αυτή η προσέγγιση πηγάζει εν μέρει από μια βαθιά ιδεολογική αλαζονεία, εκπορευόμενη από την εσχατολογική, φονταμενταλιστική τους μεγαλομανεία.

Στο διαταύτα εξυπηρετεί έναν συγκεκριμένο, κυνικό πολιτικό σχεδιασμό: Η Ακροδεξιά επιδιώκει να πυροδοτήσει αντισημιτικές αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Εργαλειοποιεί έπειτα τις επιθέσεις εναντίον εβραϊκών και ισραηλινών στόχων ανά τον κόσμο, για να μοχλεύσει ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό των Εβραίων στην υπεράσπιση του υπαρκτού σιωνισμού (διότι το Ισραήλ αποτελεί ένα ισχυρό προπύργιο που διασφαλίζει σε αυτούς μια ορισμένη προστασία, την οποία δεν διαθέτουν λαοί χωρις πατρίδα, όταν γίνονται θύματα ρατσιστικών επιθέσεων), αλλά και για να δικαιολογήσουν τις ακραίες τους θέσεις, συντηρώντας έναν μόνιμο φιλοπολεμικό προσανατολισμό και νομιμοποιώντας στα μάτια του ακροατηρίου τους την προώθηση ληστρικών πολιτικών στα κατεχόμενα της Δυτικής Όχθης κλπ, δημιουργώντας παράλληλα τους ορους που οι πολιτικές αυτές εμφανίζονται στους πιο μετριοπαθεις σιωνιστές ως "αναγκαίο κακό". Το Ισραήλ είναι μία σύγχρονη και λειτουργική δημοκρατία, όπου υποθέσεις οπως αυτή θα μπορούσαν να φαντάζουν ως παράταιρες κακοφωνίες, ομως αυτό δεν θα πρέπει να μας εμποδίζει να δούμε ότι στον πυρήνα τους αποτελούν το ανάλογο της (πολυ πιο διευρυμένης, ανεξέλλεγκτης και εξτρεμιστικής) χαμασίτικης πρακτικής, η οποία, όπως έχουμε επανηλλημένα δείξει, στηρίζεται επίσης στην προβοκάτσια.

Παρά τις προφανείς δυσκολίες και τις εσωτερικές ανισορροπίες που αντιμετωπίζει σήμερα ο κυβερνητικός συνασπισμός, το Λικούντ οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του και να διακόψει τη συνεργασία του με αυτά τα ακροδεξιά δεκανίκια.

Ακόμα και αν η συμμαχία αυτή προσφέρει βραχυπρόθεσμα τακτικά οφέλη, όπως μια πιθανή νίκη στις επόμενες εκλογές, η μακροπρόθεσμη ζημιά είναι ανυπολόγιστη, καθώς οι πρακτικές της Ακροδεξιάς πλήττουν καίρια τη συνολικότερη υπόθεση του σιωνισμού (και ευρύτερα του εβραϊσμού) προβάλλοντας διεθνώς μια παραμορφωμένη εικόνα του Ισραήλ, την οποία βεβαίως εκμεταλλεύονται οι εχθροί του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους