Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα της Πάρου (49) Νίκος Μιχαήλ Κρίσπης: Ο αληθινός άρχοντας Λευκιανός εγώ, ορεσίβιος, άρχισα να συγγενεύω με την Παροκιά όταν κατέβηκα στην πρωτεύουσα (1956) να κρατήσω συντροφιά στη θεία μου που είχε χάσει τον 'άνδρα της ράφτη στο κέντρο (Χρήστος Κιουπελίδης) με πολλούς εργαζόμενους στο ραφείο (Ευάγγελο Κόντε, Τάσο Καλακώνα και άλλους.

Τα ραφεία τότε ήταν μικρές επιχειρήσεις.

Γνωρίστηκα με παιδιά της ηλικίας (Ανάργυρο Λατσό, Ανάργυρο Τσιγκινάρη, Παναή Τούρτα) κάναμε μπάνιο, παίζαμε μαζί.

Εκείνος που με πρόσεξε ιδιαίτερα, με παρα-κολουθούσε και με προστάτευε ήταν ο Μιχάλης Κρίσπης.

Με είδε που ασχολιόμουνα με το ποδόσφαιρο και μου μιλούσε.

Μού έδωσε ένα βιβλίο για κάποιον μεγάλο της Αγγλίας, το οποίο και διάβασα αμέσως.

Ήπιος, ευγενής, γλυκόλογος μου παρείχε στήριξη που χρειαζόμουνα καθώς ήμουν από άλλο μέρος και τότε αυτά λειτουργούσαν πιο πολύ.

Ήταν οι καιροί του Μοσχάνθη και της άφιξης μια φορά τη βδομάδα, όπου γινόταν γιορτή.

Ήταν και η εποχή του μεγάλου σεισμού του 1956.

Μια φορά έχασε η ΑΕΚ (ήταν η ομάδα μας και είχαμε μιλήσει για τον Κώστα Πούλη (σπουδαίο ποδοσφαιριστή) και τον ρώτησα γιατί χάσαμε.

Μάλλον δεν έκανες πολλές προσευχές, μού είπε! Ο Κρίσπης δεν έκανε επενδύσεις σε ξενοδοχεία και δωμάτια και τα παρόμοια, πήρε άλλον δρόμο πιο σύμφωνο με την ψυχή του και το χώμα της Πάρου.

Δεν ξεθεμέλιωσε αλλά φύτεψε έναν ελαιώνα μεγάλο που ακόμα φαίνεται σαν δάσος μέσα στα πολλά κτισίματα της περιοχής.

Απλός στους τρόπους, ευγενής, απέκτησε πολλές φιλίες σε όλη την Πάρο και ασχολήθηκε με την Ένωση Συνεταιρισμών τότε.

Αθλητής σπουδαίος τον είχαμε χαρεί οι μικροί να παίζει ποδόσφαιρο στο "γήπεδο" με χώμα τότε που σήμερα φιλοξενεί σχολεία, το Α Δημοτικό και το Λύκειο Παροικιάς.

Το χώρο τον λέγαμε "κήπο" τότε.

Γίναμε φίλοι αργά όταν ήρθα ως δάσκαλος στο νησί το 1978.

Μετά είχα μαθητή το γιο του το Μιχάλη και τις κόρες της γυναίκας του, της Ηρώς, για την οποία θα μιλήσω άλλη φορά.

Ο πατέρας του Μιχάλης Κρίσπης είχε ασχοληθεί με τα κοινά, έγινε πρόεδρος της κοινότητας και καταδικάστηκε από τους Ιταλούς για την ανάμειξή του στα γεγονότα της Αντιπάρου.

Γλίτωσε όταν έπεσε ο Μουσολίνι.

Όλη η αρχοντιά του Νίκου Κρίσπη ήταν οι τρόποι του, η αγάπη για τους Παριανούς όλους, η αποχή από τις συγκρούσεις, η λογική της ισορροπίας και η βοήθεια που πρόσφερε σε ώρα ανάγκης.

Χάσαμε πολλούς ανθρώπους τέτοιους με το πέρασμα του καιρού και πώς θα τους μιμηθούμε όταν δεν έχουμε μπροστά μας την ιστορία τους και οι καιροί παράγουν διχόνοιες.

Ανταμείφθηκα με τη φιλία που αποκτήσαμε μετά με το Μιχάλη το γιο του, πατέρα σήμερα, οικογενειάρχη. Πήρε τη γλύκα από τον πατέρα του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους