Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ό,τι έχουμε είμαστε εμείς" Στη φιέστα της ΑΕΚ για την κατάκτηση του πρωταθλήματος είδαμε πολλά.

Drone show, τραγούδια, βιολιά, κομάντος και ντριφτ με τον Ηλιόπουλο να φέρνει το τρόπαιο σε ένα σκηνικό που θύμιζε Mission Impossible.

Αφιέρωμα στα 13 πρωταθλήματα που προηγήθηκαν και μας έφεραν ως εδώ.

Βεγγαλικά και πανηγύρια από τη στιγμή που οι τρεις φετινοί αρχηγοί της Ένωσης σήκωσαν το τρόπαιο στον ουρανό της Νέας Φιλαδέλφειας.

Ακούσαμε και πολλές δηλώσεις των πρωταγωνιστών.

Όλοι τους είχαν κάποιον να ευχαριστήσουν.

Τους συμπαίκτες τους, τον προπονητή τους, τους ανθρώπους που βοήθησαν για να βρεθούν στην ΑΕΚ ετούτη τη χρονιά.

Μίλησαν για τις δυσκολίες της σεζόν, τα σημεία που καθόρισαν την έκβαση της, υποσχέθηκαν πολλά για τη χρονιά που ακολουθεί ή απλά με τρόπο διακριτικό μας αποχαιρέτησαν.

Όλοι εκτός από έναν. Ο Λάζαρος Ρότα, τη μέρα που όλα τα φώτα ήταν στραμμένα σε αυτόν και τους συμπαίκτες του, διάλεξε ένα δρόμο διαφορετικό.

Δε μίλησε για την εντυπωσιακή σεζόν που πραγματοποίησε και για τα περισσότερα από 4000 αγωνιστικά λεπτά που κατέγραψε το δικό του κοντέρ.

Δεν είπε τίποτα ούτε για μερικά από τα εντυπωσιακά ρεκόρ που κατέγραψε σε αυτή την τρελή χρονιά της ΑΕΚ με τον ίδιο να είναι ο μοναδικός στην ουσία διαθέσιμος δεξιός ακραίος αμυντικός της ομάδας του.

Δεν υπερηφανεύτηκε για το κλίμα της ομάδας, την επίδραση του προπονητή του ή το νέο συμβόλαιο που πρόσφατα εξασφάλισε.

Κι ας είχε περισσότερους να το κάνει σε σχέση με τους συμπαίκτες του.

Μην ξεχνάμε άλλωστε την αμφισβήτηση και τις θεωρίες συνωμοσίας που ακολούθησαν μια κακή βραδιά στο γήπεδο Καραϊσκάκης αρκετούς μήνες πριν και τον έφεραν σχεδόν στην πόρτα της εξόδου.

Κι όμως, ο Λάζαρος Ρότα επέλεξε να αξιοποιήσει τα λίγα λεπτά που του αφιέρωσαν τα δημοσιογραφικά μικρόφωνα και οι κάμερες για να στείλει ένα μήνυμα.

Δανείστηκε λίγο χρόνο από μια ποδοσφαιρική γιορτή για να αγγίξει ένα θέμα σημαντικό για την κοινωνία.

Δε μίλησε για τα ποδοσφαιρικά επιτεύγματα τα δικά του ή της ομάδας του αλλά εκμεταλλευόμενος την αναγνωρισιμότητα του μίλησε για την πίσω αυλή.

Για την κοινωνία που σοκάρεται όταν η τραγωδία της χτυπά την πόρτα αλλά ξεχνά και συνεχίζει με την πρώτη ευκαιρία.

Για τους νέους ανθρώπους που ενοχικά σιωπούν λες κι είναι δικό τους το φταίξιμο. «Θέλω δύο λεπτά από τον χρόνο σας.

Ίσως είναι ο πιο σημαντικός λόγος.

Είμαστε κάποιοι άνθρωποι που έχουμε επιρροή, έστω και στο 1% των ανθρώπων.

Είναι τρομακτικό αυτή τη στιγμή να χάνονται νέες ζωές.

Είναι ακόμη πιο τρομακτικό που μέχρι αυτή τη στιγμή τους βλέπεις λες και είναι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο, ότι είναι δυνατοί και ότι όλα είναι καλά, δίχως κανείς να καταλάβει πως είναι μέσα τους.

Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των κοριτσιών». «Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος είναι συνδεδεμένος, αλλά μέσα του είναι φοβισμένος και εξαντλημένος για να αποδείξει ότι είναι καλά και δυνατός.

Ίσως θα έπρεπε και εμείς από πλευρά μας, όταν ρωτάμε κάποιον για το αν νιώθει ή είναι καλά να το εννοούμε αληθινά και ίσως έτσι ο άνθρωπος στον οποίον αναφερόμαστε να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται κανονικά.

Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά, ίσως είναι η αιτία στο να σωθούν ζωές.

Κάτι τελευταίο, θα αναφερθώ στους ίδιους που καθημερινά παλεύουν σιωπηλά μέσα τους.

Να μην πάρουν μια απόφαση που θα είναι μόνιμη και χωρίς γυρισμό για έναν πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί.

Ελπίζω έστω και 1% να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά μέσα τους, γιατί είναι πολύ άσχημο να ζούμε σε μια κοινωνία και να χάνονται νέες ζωές». Σε μια χώρα που οι αθλητές συχνά αναλώνονται σε κλισέ και χιλιοειπωμένες ατάκες, ασχολούνται με το επόμενο συμβόλαιο τους και χαϊδεύουν τ αυτιά των χορηγών τους, ο Λάζαρος μίλησε για τις ψυχικές ασθένειες και την αλληλεγγύη της κοινωνίας που αναζητείται.

Αφορμή ήταν η βουτιά θανάτου των δυο μαθητριών στην Ηλιούπολη.

Την πίεση των εξετάσεων, τα κοινωνικά αδιέξοδα για τη μεγάλη πλειοψηφία των νέων ανθρώπων, τα εμπόδια που συχνά γίνονται ανυπέρβλητα για τους πολλούς, το κράτος και τις κυβερνήσεις του που κάθε φορά μετά από μια τραγωδία θα χύσει δάκρυα μέχρι την επόμενη.

Μέσα από το προσωπικό του παράδειγμα, το νοιάξιμο, την αγκαλιά και τη βοήθεια που έδωσε σ ένα δικό του άνθρωπο όταν το χρειάστηκε, θέλησε να πει σε όσους μπορούσε να φτάσει το μήνυμα του πως "ό, τι έχουμε, είμαστε εμείς". Καταλαβαίνει ίσως πως μια κοινωνία κουρασμένη από την επιθυμία να αποδώσει και να επιτύχει είναι μια κοινωνία δίχως μέλλον.

Πόσο μάλλον όταν τα περιστατικά αυτά αφορούν το πιο ευαίσθητο τμήμα της, τους νέους που πριν αναζητήσουν να φτιάξουν τον τόπο που δεν υπάρχει ακόμα, επιλέγουν τον τόπο που δεν έχει γυρισμό. Κι αυτή είναι η δική του κληρονομιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους