Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι απίστευτο τι σκέφτονται πλέον οι εταιρείες στο #marketing. Η Pizza Hut έκανε μια καμπάνια στη Μέση Ανατολή που πραγματικά έκανε τον κόσμο να μιλάει για μέρες.

Έβαλε στα supermarket κουτιά που έμοιαζαν με κανονικές κατεψυγμένες πίτσες.

Ο κόσμος τα αγόραζε, πήγαινε σπίτι, άνοιγε το κουτί και… δεν υπήρχε πίτσα μέσα! Αντί για πίτσα, υπήρχε ένα μήνυμα που έλεγε: «Συγγνώμη, δεν κάνουμε κατεψυγμένες πίτσες.

Η ζύμη μας φτιάχνεται φρέσκια κάθε μέρα.

Πάρε ένα voucher για ΦΡΕΣΚΙΑ πίτσα από το app μας.» Δηλαδή ουσιαστικά έκαναν #prank στους ίδιους τους πελάτες τους για να αποδείξουν ότι χρησιμοποιούν φρέσκια ζύμη και όχι frozen dough.

Κάπου εκεί το internet χωρίστηκε στα δύο.

Άλλοι το βρήκαν πανέξυπνο, viral και τρομερά δημιουργικό.

Άλλοι όμως είπαν ακριβώς αυτό που θα έλεγε μάλλον κάθε φυσιολογικός άνθρωπος όταν ανοίγει κουτί πίτσας χωρίς πίτσα μέσα: «Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι κοροϊδία» Και για να είμαι ειλικρινής, καταλαβαίνω και τις δύο πλευρές.

Το ενδιαφέρον όμως είναι άλλο.

Από τότε κυκλοφορεί παντού ότι η καμπάνια “εκτόξευσε” τις πωλήσεις της εταιρείας.

Δεν έχω βρει επίσημο στοιχείο ότι τριπλασιάστηκαν ακριβώς οι πωλήσεις, αν και αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια σε reels και marketing videos.

Αυτό που φαίνεται πάντως να ισχύει είναι ότι η καμπάνια έγινε τεράστιο viral, έφερε απίστευτη δημοσιότητα, downloads στο app και φυσικά έκανε τον κόσμο να θυμάται την Pizza Hut πολύ περισσότερο από μια συνηθισμένη διαφήμιση.

Και ξέρετε ποιο είναι το πραγματικά εντυπωσιακό; Ότι πέτυχε επειδή έκανε κάτι που οι περισσότερες εταιρείες φοβούνται να κάνουν. Απογοήτευσε ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ τον πελάτη για να δημιουργήσει σοκ, περιέργεια, συζήτηση και τελικά #συναισθηματική_μνήμη.

Επηρεασμένη λοιπόν από όλη αυτή την ιστορία με τα pranks και το σοκ που μένει στο μυαλό, αποφάσισα να κάνω κι εγώ κάτι αντίστοιχο μέσα στην τάξη . Έδωσα λοιπόν στους μισούς μαθητές της τάξης ένα τεστ με μία ολόκληρη σελίδα πυκνογραμμένο κείμενο, τόσο πυκνό… που ο εγκέφαλος “άδειασε” όπως το κουτί της πίτσας.

Χωρίς παραγράφους, χωρίς “ανάσες”, χωρίς τίποτα που να ξεκουράζει το μάτι.

Και τους είπα: - Έχετε 5 λεπτά.

Απαντήστε τις ερωτήσεις.

Την ίδια στιγμή, στους μαθητές που κάθονταν δεξιά έδωσα ακριβώς το ίδιο κείμενο και τις ίδιες ερωτήσεις… αλλά το κείμενο ήταν δομημένο τελείως διαφορετικά.

Με παραγράφους, κενά, καλύτερη οπτική οργάνωση, μικρές ενότητες, λέξεις-κλειδιά που ξεχώριζαν πιο εύκολα.

Το ίδιο περιεχόμενο αλλά τελείως διαφορετική εμπειρία.

Και μετά αρχίσαμε να συζητάμε για το πώς ένιωσαν, ποιοι κουράστηκαν πιο γρήγορα, ποιοι αγχώθηκαν μόλις είδαν το χαρτί, ποιοι ήθελαν να τα παρατήσουν πριν καν ξεκινήσουν.

Κι εκεί τα παιδιά κατάλαβαν ότι σήμερα πολλές φορές δεν δυσκολεύονται μόνο επειδή “δεν ξέρουν”. Δυσκολεύονται γιατί ο εγκέφαλος έχει συνηθίσει αλλιώς.

Έχει συνηθίσει σε scrolling, σε γρήγορες εικόνες, σε συνεχείς αλλαγές, σε πληροφορία που έρχεται σε μικρά κομμάτια.

Κι εγώ μέσα στην τάξη προσπαθώ - με 1000 και μία τεχνικές- να κάνω το αντίθετο.

Να τους μάθω να μένουν λίγο περισσότερο πάνω στο χαρτί.

Να αντέχουν λίγο περισσότερο τη #σκέψη.

Να #συγκεντρώνονται λίγο περισσότερο πριν ο εγκέφαλος ζητήσει “επόμενο βίντεο”. Και πραγματικά πιστεύω πως αυτή ίσως είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εκπαίδευσης σήμερα. www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους