Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την ανάγκασε να σερβίρει ποτά στο δικό του πάρτι… μέχρι που ένα μήνυμα άλλαξε τα πάντα — Σοβαρά ήρθες ντυμένη έτσι; — ο Νίκος την κοίταξε λες και είχε ήδη καταστρέψει τη βραδιά του πριν καν ξεκινήσει. Η Ειρήνη στεκόταν σιωπηλή στον διάδρομο του πολυτελούς ξενοδοχείου, κρατώντας σφιχτά το λεπτό παλτό της.

Φορούσε ένα απλό μαύρο φόρεμα.

Το μοναδικό που θεωρούσε κατάλληλο για μια τέτοια βραδιά. Ο Νίκος αναστέναξε εκνευρισμένος. — Σου είπα ήδη.

Απόψε θα βοηθήσεις το προσωπικό.

Μην κάνεις πως δεν κατάλαβες.

Και της έδωσε μια στολή σερβιτόρας.

Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα της ράγισε αθόρυβα.

Όχι δυνατά.

Όχι θεατρικά.

Έτσι καταστρέφονται οι άνθρωποι.

Όχι από ένα χτύπημα, αλλά από χιλιάδες μικρές ταπεινώσεις.

Η αίθουσα έλαμπε από χρυσό φως.

Οι πολυέλαιοι αντανακλούσαν πάνω στα μάρμαρα, τα ποτήρια σαμπάνιας συγκρούονταν απαλά και τα γέλια των καλεσμένων γέμιζαν τον χώρο.

Απόψε ο Νίκος γιόρταζε τη μεγάλη του προαγωγή.

Νέος διευθυντής της εταιρείας.

Μεγάλος μισθός.

Μεγάλη εξουσία.

Και ακόμα μεγαλύτερος εγωισμός. Η Ειρήνη κινούνταν αθόρυβα ανάμεσα στους καλεσμένους κρατώντας έναν ασημένιο δίσκο.

Κανείς δεν αναγνώριζε πως ήταν η σύζυγος του ανθρώπου που βρισκόταν στο επίκεντρο της βραδιάς.

Για όλους ήταν απλώς προσωπικό.

Και αυτό ακριβώς ήθελε ο Νίκος.

Κάποτε όλα ήταν διαφορετικά.

Ζούσαν σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη, έτρωγαν μακαρόνια τα βράδια και έκαναν όνειρα για το μέλλον. Η Ειρήνη τον βοηθούσε σε όλα.

Διόρθωνε παρουσιάσεις.

Έγραφε αναφορές.

Του έδινε ιδέες για συναντήσεις και συμφωνίες. — Είσαι το γούρι μου, — της έλεγε παλιά.

Μετά ήρθαν τα χρήματα.

Μετά οι γνωριμίες.

Μετά η ντροπή που ένιωθε για τη «συνηθισμένη» γυναίκα του. — Δεν καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί ο κόσμος των επιχειρήσεων. — Είσαι υπερβολικά συναισθηματική. — Καλύτερα να μη μιλάς.

Και κάποια στιγμή άρχισε να την υποτιμά μπροστά σε άλλους. — Η Ειρήνη; Δεν κάνει τίποτα ιδιαίτερο.

Οι άλλοι γελούσαν.

Και εκείνη γελούσε μαζί τους.

Γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι χαμογελούν μόνο και μόνο για να μη δουν οι άλλοι πόσο πονάνε. — Δεσποινίς, άλλη μια σαμπάνια! — είπε απότομα ένας καλεσμένος. Η Ειρήνη του έδωσε το ποτήρι.

Και τότε την είδε.

Μια εντυπωσιακή γυναίκα με κόκκινο φόρεμα στεκόταν δίπλα στον Νίκο, αγγίζοντας διαρκώς το χέρι του.

Γελούσαν σαν να ανήκαν ο ένας στον άλλον.

Και τότε η Ειρήνη πάγωσε.

Στον λαιμό της γυναίκας κρεμόταν το δικό της κολιέ.

Το ασημένιο οικογενειακό κειμήλιο που της είχε χαρίσει η γιαγιά της.

Το είχε ψάξει παντού εβδομάδες πριν. — Μήπως είδες το κολιέ μου; — είχε ρωτήσει τον Νίκο. — Όλο κάτι χάνεις, — είχε απαντήσει χωρίς καν να την κοιτάξει.

Τώρα έλαμπε πάνω στο σώμα της ερωμένης του.

Σαν την τελευταία ταπείνωση.

Η καρδιά της Ειρήνης βάρυνε.

Όχι από ζήλια.

Όχι από θλίψη.

Από κάτι πιο ψυχρό.

Το τέλος.

Λίγο αργότερα ο Νίκος ανέβηκε στη σκηνή υπό χειροκροτήματα. Άψογος. Χαμογελαστός.

Σίγουρος για τον εαυτό του. — Απόψε είναι μια ξεχωριστή βραδιά για μένα, — είπε σηκώνοντας το ποτήρι του. — Και θέλω να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα μου σε όλη αυτή τη διαδρομή… Η Ειρήνη κράτησε την ανάσα της.

Αλλά ο Νίκος δεν γύρισε προς το μέρος της.

Άπλωσε το χέρι προς τη γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα. — Τη Δάφνη.

Την έμπνευσή μου.

Η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Η Ειρήνη στεκόταν ανάμεσα στους καλεσμένους με τη στολή της σερβιτόρας, παρακολουθώντας τον άντρα της να διαγράφει δημόσια την ύπαρξή της.

Σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ.

Τότε έκανε κάτι που ούτε η ίδια δεν περίμενε.

Ακούμπησε αργά τον δίσκο στο τραπέζι.

Έβγαλε το κινητό της.

Και έστειλε μόνο δύο λέξεις: «Είμαι έτοιμη.» Το μήνυμα στάλθηκε.

Λιγότερο από ένα λεπτό αργότερα, τα φώτα τρεμόπαιξαν.

Η μουσική σταμάτησε.

Οι καλεσμένοι κοιτάχτηκαν απορημένοι.

Και ξαφνικά η μεγάλη οθόνη πίσω από τη σκηνή άναψε.

Στην αρχή υπήρχε μόνο παράσιτο.

Μετά εμφανίστηκε ο Νίκος.

Σε δωμάτιο ξενοδοχείου.

Με τη Δάφνη.

Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.

Στην οθόνη ακολούθησαν μηνύματα, φωτογραφίες και ηχογραφήσεις.

Και ύστερα ακούστηκε καθαρά η φωνή του: — Παντρεύτηκα την Ειρήνη γιατί ήταν βολική. Ήσυχη.

Μια γυναίκα που ανέχεται τα πάντα. Η Ειρήνη έκλεισε για λίγο τα μάτια.

Δεν πονούσε πια.

Ένιωθε μόνο μια παράξενη ηρεμία. Ο Νίκος χλόμιασε. — Είναι ψέματα! Κάποιος με παγιδεύει! Αλλά πριν προλάβει να πει κάτι άλλο, οι πόρτες της αίθουσας άνοιξαν.

Και όλοι σώπασαν.

Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας μπήκε αργά μέσα.

Ο άνθρωπος που ο Νίκος προσπαθούσε χρόνια να εντυπωσιάσει.

Πέρασε δίπλα από τη σκηνή.

Δίπλα από τον ίδιο τον Νίκο.

Και σταμάτησε μπροστά στην Ειρήνη.

Η αίθουσα κράτησε την ανάσα της.

Και τότε… Έσκυψε το κεφάλι με σεβασμό. — Κυρία Ειρήνη… συγχωρέστε με για την καθυστέρηση. . Σχολιάστε με τη φράση «ΣΥΝΕΧΕΙΑ» ή «ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ» παρακάτω και θα σας στείλω αμέσως το επόμενο μέρος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους