Ακούω καθημερινά πολλούς αριστερόφωνους, βλέπω βίντεο από αριστερόφωνα κόμματα και σελίδες στο Facebook, να βγαίνουν και να κατηγορούν το ΕΛΑΜ ότι είναι “χουντικοί”, ότι “έφεραν τους Τούρκους”, ότι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επειδή όμως η ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα αλλά με γεγονότα, ας βάλουμε κάποια πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Το ΕΛΑΜ ιδρύθηκε το 2008.

Δηλαδή 34 χρόνια μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή του 1974.

Αυτό είναι ιστορικό γεγονός.

Οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ΕΛΑΜ τότε είτε δεν είχαν γεννηθεί είτε ήταν βρέφη.

Άρα το να κατηγορείτε σημερινούς ανθρώπους για γεγονότα που έγιναν δεκαετίες πριν υπάρξει καν το κόμμα, δεν είναι ιστορική ανάλυση αλλά πολιτική προπαγάνδα.

Το πραξικόπημα του 1974 δεν έγινε στο κενό.

Προηγήθηκαν χρόνια έντασης, συγκρούσεων και πολιτικών αποφάσεων που δίχασαν τον ελληνισμό της Κύπρου και έφεραν σύγκρουση ανάμεσα στον Μακάριο, την ελληνική χούντα και κύκλους που υποστήριζαν την Ένωση.

Ένα από τα σοβαρά ζητήματα της εποχής ήταν και η στάση του Μακαρίου απέναντι στην ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο.

Είναι γνωστό ιστορικά ότι υπήρξε έντονη διαμάχη για την παρουσία Ελλήνων αξιωματικών και της ελληνικής στρατιωτικής δύναμης στο νησί. Ο Μακάριος ζήτησε τη μείωση του αριθμού των Ελλήνων αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Εθνική Φρουρά και επιδίωξε μεγαλύτερο έλεγχο της κυπριακής κυβέρνησης πάνω στον στρατό.

Αυτό προκάλεσε τεράστια σύγκρουση με το καθεστώς Ιωαννίδη στην Ελλάδα, το οποίο θεωρούσε ότι ο Μακάριος απομακρυνόταν από τη γραμμή της Ένωσης και ότι ακολουθούσε ανεξάρτητη πολιτική.

Εκείνη την περίοδο ο Μακάριος είχε ήδη έρθει σε ανοιχτή ρήξη με την ΕΟΚΑ Β’ και με τη χούντα του Ιωαννίδη, ο οποίος είχε ανατρέψει τον Παπαδόπουλο το 1973.

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 οργανώθηκε επί καθεστώτος Ιωαννίδη και όχι επί Παπαδόπουλου.

Αυτό επίσης είναι ιστορικό γεγονός.

Και μετά το πραξικόπημα, ο Μακάριος έφυγε από την Κύπρο και στις διεθνείς παρεμβάσεις του χαρακτήρισε τα γεγονότα ως ελληνική εισβολή μέσω της χούντας.

Παράλληλα απευθύνθηκε στις εγγυήτριες δυνάμεις, λέγοντας πως δεν κινδύνευαν μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι.

Αυτές οι δηλώσεις υπάρχουν καταγεγραμμένες και μπορεί να τις βρει ο καθένας.

Και εδώ είναι κάτι που επίσης πρέπει να λέγεται ολόκληρο: η Τουρκία δεν περίμενε το 1974 για να αποκτήσει ενδιαφέρον για την Κύπρο.

Υπήρχαν ήδη σχέδια και στρατηγικοί στόχοι για παρέμβαση και έλεγχο στο νησί χρόνια πρίν το '74.Το πραξικόπημα και το χάος που δημιουργήθηκε έδωσαν στην Άγκυρα την ευκαιρία που έψαχνε για να προχωρήσει στην εισβολή, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων.

Και ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων δημιουργήθηκε μέσα από τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959, που αποδέχθηκε και υπέγραψε ο ίδιος ο Μακάριος.

Μέσα από αυτές τις συμφωνίες η Τουρκία απέκτησε επίσημο ρόλο ως εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο.

Και κάτι ακόμα που πολλοί αποφεύγουν να ξεχωρίσουν: άλλο η Ελλάδα και άλλο οι πολιτικοί που την κυβέρνησαν εκείνες τις τραγικές στιγμές.

Ο ελληνικός λαός δεν πρόδωσε την Κύπρο. Χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί πολέμησαν και έχυσαν αίμα στην Κύπρο.

Άλλο η Ελλάδα ως έθνος και άλλο οι αποφάσεις συγκεκριμένων πολιτικών και καθεστωτικών προσώπων.

Μετά την κατάρρευση της χούντας του Ιωαννίδη ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Και αυτό που έμεινε στην ιστορία ήταν η φράση «Η Κύπρος κείται μακράν», μια φράση που μέχρι σήμερα πολλοί Έλληνες και Κύπριοι θεωρούν σύμβολο εγκατάλειψης της Κύπρου εκείνες τις κρίσιμες ώρες.

Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να μιλάμε με ακρίβεια.

Δεν πρόδωσε η Ελλάδα ως έθνος την Κύπρο.

Οι λαοί Ελλάδας και Κύπρου είναι αδέλφια αίματος, ιστορίας και αγώνων.

Λάθη, ανεπάρκεια και πολιτικές αποφάσεις συγκεκριμένων ηγεσιών έπαιξαν ρόλο στην τραγωδία — όχι ο απλός ελληνικός λαός.

Και γι’ αυτό εγώ αγαπώ την Ελλάδα.

Όχι από κόμμα, αλλά από ιστορία, μνήμη και αίμα.

Την αγαπώ όπως την αγάπησαν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ του 1955-59, που ανέβηκαν στην αγχόνη φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάς». Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν θυσιάστηκε για αξιώματα και καρέκλες.

Θυσιάστηκε για τα ιδανικά της λευτεριάς και του ελληνισμού. «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά». Αυτά τα λόγια δεν γράφτηκαν τυχαία.

Γράφτηκαν από έναν νέο άνθρωπο που πίστευε σε έναν αγώνα ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Και δεν είναι τυχαίο πως ο Μάριος Τόκας μελοποίησε τους στίχους: «Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα». Αυτό είναι για πολλούς από εμάς η Κύπρος: Αγάπη για την πατρίδα μας την Κύπρο, αλλά και βαθύς δεσμός με τη μητέρα Ελλάδα, με κοινή γλώσσα, πίστη, ιστορία και ήρωες.

Γι’ αυτό δεν δέχομαι να παρουσιάζεται η αγάπη για την Ελλάδα ως κάτι κακό ή ντροπιαστικό.

Άλλο τα λάθη πολιτικών και κυβερνήσεων, και άλλο ο ελληνισμός και οι άνθρωποι που έδωσαν τη ζωή τους πιστεύοντας σε αυτόν.

Η τραγωδία της Κύπρου δεν ήταν αποτέλεσμα ενός μόνο παράγοντα.

Ήταν αποτέλεσμα διχασμού, ξένων συμφερόντων, λαθών, συγκρούσεων εξουσίας και γεωπολιτικών παιχνιδιών.

Και αντί να μελετούμε την ιστορία με σοβαρότητα, κάποιοι συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να μοιράζουν ταμπέλες και να καλλιεργούν εμφυλιοπολεμικό μίσος.

Η αλήθεια δεν φοβάται την έρευνα.

Όποιος θέλει μπορεί να ψάξει μόνος του ημερομηνίες, δηλώσεις, συμφωνίες και ιστορικά γεγονότα. Η ιστορία γράφεται με στοιχεία, όχι με κομματικά συνθήματα. Μόνο Ε.ΛΑ.Μ Πρώτα η Κύπρος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους