Νιώθω πως κοντεύοντας τους 3000 ακόλουθους σε μόλις 3 μήνες (ουάου) είναι μια καλή ώρα να συστηθώ στο κοινό μου -τώρα το θυμήθηκες θα μας πεις; Ε ναι τώρα μου ήρθε, νομίζω πως όποιος με διαβάζει...

Πλήρες Κείμενο:

Νιώθω πως κοντεύοντας τους 3000 ακόλουθους σε μόλις 3 μήνες (ουάου) είναι μια καλή ώρα να συστηθώ στο κοινό μου -τώρα το θυμήθηκες θα μας πεις; Ε ναι τώρα μου ήρθε, νομίζω πως όποιος με διαβάζει, ύστερα από 3-4-5 ιστορίες, αναπτύσσει μια οικειότητα, αλλά και πάλι; Δεν διερωτάστε ποιο είναι αυτό το άτομο; Τι κρύβεται από πίσω; Δεν έχει ένα παρελθόν; Έτσι ξαφνικά ξεφύτρωσε ανάμεσά μας; ‘Όχι ε;; Εγώ πάλι έχω μια έμφυτη περιέργεια και μου αρέσει να μαθαίνω περισσότερα για εκείνους που ακολουθώ και αλληλοεπιδρώ μαζί τους τακτικά . Οπότε, αφού πατήσατε το ρημάδι το φόλλοου, θα υποστείτε και αυτό το μακρινάρ.

Εγώ πάλι, σας προσκαλώ όποιος θέλει να συστηθεί κι αυτός στα σχόλια- θα χαρώ να διαβάσω ότι έχετε να πείτε, αλλά ποντάρω με σχετική βεβαιότητα ότι δεν θα το κάνει κανένας άλλος.

Βαθιά ανάσα λοιπόν και πάμε (δεν είναι τόσο απλό να εκτίθεσαι). Την ηλικία μου δεν θα την πω επακριβώς, γιατί έφτασα σε κείνο το σημείο που την ξεστομίζω δύσκολα πια.

Μόνο όσοι έχουν πρόσβαση στο ΑΜΚΑ μου τη βλέπουν με ακρίβεια και δεν είστε μέσα σ αυτούς.

Οπότε ας αρκεστούμε σ ένα « τι σημασία έχει η ηλικία» που είναι και βολικότερο.

Αυτό που μπορώ να μοιραστώ με άνεση πάντως, είναι το ζωδιό μου.

Τοξότης λοιπόν.

Πράγμα που μερικώς εξηγεί την αγάπη μου για τα ταξίδια (όπως λένε). Υπάρχει όμως κανένα ζώδιο που δεν του αρέσει να ταξιδεύει; Είμαι μητέρα δύο πολύ αξιόλογων ανθρώπων-δεν είναι παιδάκια πια, είναι δύο ολόκληροι ενήλικες, ένα παλικάρι και μια κοπελάρα, που κερδίζουν τη ζωή τους, έχουν τους ανθρώπους τους και δεν ταξιδεύουν πλέον μαζί μου.

Και ω ναι, έγινα μάνα σχετικά μικρή (ή μάλλον σίγουρα μικρή). Ως μονογονέας που ζει στην Ελλάδα και τα παιδιά μένουν με τους γονείς μέχρι να βγάλουν άσπρα μαλλιά, μου στοίχισε μάλλον υπερβολικά η τελική τους αποχώρηση.

Εύκολα εγκατέλειψα κάθε ρητορική περί ελεύθερης βούλησης και ανεξαρτησίας των παιδιών, οριακά την κρατούσα από τη μπλούζα για να μη μου φύγει η τελευταία.

Η κόρη.

Αλλά τελικά έφυγε.

Αυτή, καλά έκανε.

Στη νέα μου πραγματικότητα, προέκυψαν δύο πολύ σημαντικά πράγματα. α) μειώθηκε σημαντικά το σιδέρωμα, β) είχα ξαφνικά πολύ περισσότερο χρόνο να μιρλιάζω στους 4 τοίχους, αλλά επίσης δεν πετούσαν πια τα 50ρικα σαν τα πετσετάκια, στο σούπερ μάρκετ.

Κάπως έτσι ξεκίνησα να ταξιδεύω και να γράφω ταξιδιωτικές ιστορίες.

Οι περισσότερες από αυτές είναι ήδη δημοσιευμένες στο Travelstories , όμως εδώ τις επεξεργάζομαι πριν σας τις σερβίρω.

Δεν τις ξεπετάω. Συγγραφέας ΔΕΝ είμαι.

Ποτέ δεν υπήρξα οτιδήποτε κοντά σε αυτό.

ΔΕΝ ήμουν τριτοδεσμίτισα, ΔΕΝ έγραφα καλές εκθέσεις, ΔΕΝ έχω διαπιστωμένο ταλέντο να μεταφέρω τη σκέψη μου στο χαρτί.

Εν προκειμένω στο πληκτρολόγιο. ‘Εχω όμως μια ευχέρεια να περιγράφω τα βιωματικά μου γλαφυρά και μια σκοτωμένη αίσθηση χιούμορ.

Που σε κάποιους αρέσει.

Ας επικεντρωθούμε σ αυτούς τους «κάποιους» λοιπόν γιατί υποπτεύομαι ότι μ αυτούς θα πορευτώ.

Ταλέντο στα γραπτά δεν είχα λοιπόν, είχα όμως μια έφεση στο να μαθαίνω ξένες γλώσσες.

Πήρα εύκολα το Lower του Cambridge που ήταν κατόρθωμα στην εποχή μου (εντάξει είμαι παλιά, αλλά είμαι σίγουρα μεταγενέστερη του 5ου αιώνα και του Περικλέως, βεβαίως, βεβαίως.

Το οποίο Lower κάπου διάβασα προχθές ότι καταργήθηκε και πολύ στεναχωρήθηκα που σε λίγα χρόνια θα είναι αντίκα στην κορνίζα. ‘Εμαθα και Ιταλικά.

Αυτό πάλι κρύβει μια ωραία ιστορία ως προς τα μαθησιακά κίνητρα ενός έφηβου στα 80s. Ορίστε.

Τόσα στοιχεία δίνω εδώ και κει, το μαντέψατε ήδη πόσο είμαι σωστά;; Πορχωρημένα ‘80s λοιπόν, σε μια παραλία της σαν-τη-Χαλκιδική- δεν έχει- γνώρισα ένα Ιταλάκι.

Μικρή εγώ κι ακόμη πιο μικρό το Ιταλάκι.

Να τα χαμόγελα, να οι ματιές, να τα δήθεν τυχαία αγγίγματα, αλλά από αγγλικό δεν σκάμπαζε γρι το Ιταλάκι κι έτσι μείναμε σε κάτι μπον τζιόρνο και τις μακαρονάδες της μάνας του που με φώναζε να φάμε παρέα για να μην ξεμοναχιαζόμαστε και της μαγαρίσω τον κανακάρη.

Αυτό ήταν.

Από τον Σεπτέμβρη γράφτηκα στα Ιταλικά, με απώτερο σκοπό να γράψω γράμμα στον Ιταλό.

Το γράμμα το έγραψα, το έστειλα, ο Ιταλός δεν απάντησε ποτέ. ‘Εχασα το κορμί αλλά κέρδισα μια γλώσσα.

Τα τελευταία χρόνια βάλθηκα να μάθω Ισπανικά.

Πάντα μου άρεσαν και έφτιαξα πλάνο να τα μάθω και να ταξιδέψω σε όσες περισσότερες ισπανόφωνες χώρες καταφέρω.

Τώρα που ξαμολήθηκα.

Αποδεικνύεται ότι πλέον ο εγκέφαλος αδυνατεί να συγκρατήσει όλη την πληροφορία.

Για κάθε νέα ισπανική λέξη που μαθαίνω, χάνω μία ιταλική-που την είχα ξεχασμένη έτσι κι αλλιώς.

Πρόπερσι ταξίδεψα στη Βαρκελώνη.

Περιφερόμουν κορδωμένη σαν τον παγώνι που μιλούσα ισπανικά ΚΑΙ με καταλάβαιναν.

Μέχρι που κάποιος μου το είπε κατάμουτρα «να ξέρεις, στις μισές προτάσεις πετάς ιταλικές λέξεις» εγώ τις είχα για ξεχασμένες, αλλά αυτές για κάποιο λόγο πετάγονταν από τα βάθη της λήθης μου.

Συμπέρασμα: κάθε πράγμα στην ώρα του, αλλιώς γίνεται αχταρμάς.

Κατά τα άλλα, σπούδασα Τουριστικές Επιχειρήσεις στο τιμημένο ΤΕΙ Λάρισας, αλλά απασχολήθηκα ελάχιστα στο επάγγελμα, αφού προέκυψε γάμος και παιδί- για την ακρίβεια παιδί και γάμος αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ο (πρώην)άντρας μου ήταν ίσως ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που σιχαίνεται τα ταξίδια.

Σκορπιός στο ζώδιο αλλά δε νομίζω ότι οι υπόλοιποι Σκορπιοί θα συμφωνούσαν μαζί του.

Του άρεσαν πολύ οι εκδρομές.

Τα ταξίδια εκτός Ελλάδος όχι.

Το κύριο επιχείρημά που μου κοπάναγε ήταν «γιατί πρέπει να ταξιδέψουμε αφού ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμους;» . Ο δικός μου αντίλογος «θέλω να ταξιδέψω και μετά να το πω με σιγουριά ότι ζω στην ομορφότερη χώρα του κόσμου» Δεν τον έπεισα.

Ούτε εκείνος εμένα.

Χωρίσαμε (πολύ) αργότερα μετά από οριστική ασυμφωνία γούστου και χαρακτήρων . Εργάστηκα για αρκετά χρόνια σαν λογίστρια σε μεγάλες εταιρείες, μέχρι που μπήκα στο Δημόσιο.

Πριν πετάξετε κακία, μπήκα με προκήρυξη του ΑΣΕΠ.

Η οποία βγήκε από κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και εκτελέστηκε με ΝΔ. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι πήρα τη θέση δίκαια.

Η ατυχία μου ήταν ότι μπήκα ακριβώς πριν τα μνημόνια.

Ελάχιστα χάρηκα τη μισθάρα με τα επιδόματα.

Σύντομα έπεσε χοντρό μαχαίρι, ταξίδια πάλι γιοκ.

Κάπου εκεί δημιούργησα μαζί με γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό της Θεσσαλονίκης το Συναυλιοτουρισμος.

Οργανώσαμε ταξίδια και εκδρομές σε δεκάδες συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Συμπλήρωνα το εισόδημά μου για να βγει η κρίση και να σπουδάσουν τα παιδιά και ως πτωχός Βασιλάκης Καίλας, ξεκίνησα δειλά δειλά κάτι τριήμερες αποδράσεις με ευγενικό χορηγό τις προσφορές της Ράιαν.

Ενώ επίσης θυμήθηκα κάθε φίλο που μένει εξωτερικό και μπορούσε να μας φιλοξενήσει.

Το καλό ή κακό είναι ότι μου άνοιξε η όρεξη.

Φεύγοντας από τις υποχρεώσεις των παιδιών και έχοντας πια σταθερά δεύτερη απασχόληση, ταξιδεύω συχνά, ενώ η έλευση του ιντερνέτ, των προσφορών, μάζεμα μιλίων, Airbnb, ακόμη και χόστελ στις ακριβότερες χώρες (δεν υπάρχουν ταμπού σ αυτά, όλα είναι εμπειρίες) , πλέον κοντεύω τις 50 χώρες και όσο αντέχω συνεχίζω… Για κάποιους είναι πολλές, για άλλους λίγες.

Στη δική μου ιστορία, αν κάποιος έλεγε στην 30χρονη βερσιόν μου, « ξέρεις φιλενάδα, τελικά θα τον δεις τον κόσμο και μάλιστα θα υπάρχουν άλλοι που θα διαβάζουν όσα έκανες εκεί» θα τον κοιτούσα με απορία. ‘Ισως να δάκρυζα κιόλας.

Το μήνυμα είναι ένα.

Αν αγαπάς κάτι, το κάνεις προτεραιότητα.

Την κατάλληλη στιγμή.

Ζούμε σε μια χώρα που δυστυχώς ελάχιστοι έχουν την πολυτέλεια να μπορούν να φροντίσουν οικογένεια και τις δικές τους ανάγκες. ‘Όταν όμως έρθει το ρημάδι τάιμιγκ, δεν το προσπερνάς.

Το βουτάς από τα μαλλιά.

Και του αλλάζεις τα φώτα.

Κάτι έπιπλα, αυτοκίνητα, εκείνα τα πανάκριβα παπούτσια που σου γυάλισαν, μπορούν να περιμένουν.

Δεν θα σου προσφέρουν αναμνήσεις.

Οκ αν χαλάσει το πλυντήριο το ακούω, δεν έχεις επιλογή.

Ως εκεί.

Οι εικόνες που θα κρατήσεις στο μυαλό σου όμως θα διαρκέσουν για πάντα.

Να είσαι σίγουρη, Και σίγουρος. ΥΣ Ακούω ροκ μουσική. Επεεπε να το πω αυτό! Ευγνώμων για το χρόνο σας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους