Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δυο πολιτικοί, δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι τελικά. Από τη μία το νέο που χτυπήθηκε με το καλημέρα.

Να μην προλάβει να ορθώσει ανάστημα, να μην καταφέρει να ριζώσει σ' έναν χώρο που τα λόγια εκστομίζονται εύκολα αλλά τα έργα που βασίζονται σ' αυτά απέχουν ή είναι ανύπαρκτα.

Βασικά το τελευταίο.

Αμέτρητα τα λόγια που ακούσαμε σ' όλο αυτό το άχαρο σκηνικό από το 2023 και μετά όπου η έννοια "αγώνας" δεν είχε να κάνει με μάχη για κοινωνικές αλλαγές ή την προάσπιση των δικαιωμάτων του λαού αλλά αφορούσε τη μάχη για καρέκλες και οφίτσια.

Ιδέες να απλώνονται εν ριπή οφθαλμού, κείμενα επί κειμένων, άρθρα βαθυστόχαστα - εξίσου βαθυστόχαστων συντακτών τους - που όλα τα χρόνια εμφανίζονται μπροστά μας.

Από όλους εκείνους που από έργα δε σκαμπάζουν.

Πώς στην ευχή θα πας σε μια μάχη με κείμενα και χαρτιά στα χέρια, χωρίς να γνωρίζεις τι είναι η καρτέλα των ενσήμων ή να μην έχεις δει ένσημο ούτε ζωγραφιστό, απορίας άξιον. "Δήθεν αριστερή πολιτική με τεράστια κείμενα γεμάτα αόριστες σάλτσες", κοινώς "σάλτσα Πουμαρό" τα είχε χαρακτηρίσει ο "άσχετος" Κασσελάκης με το καλημέρα.

Και από κάτω οι ινστρούχτορες και τα παιδιά του κομματικού σωλήνα με συγκολλημένες τις κομματικές παρωπίδες στο ξερό, να σκίζουν τα πορφυρά ιμάτια και να κραυγάζουν "αίσχος!" ως άλλοι Φαρισαίοι.

Η αλήθεια που σκίζει πέπλα για να ξεπροβάλλει η αχαριά σ' όλο της το μεγαλείο, τρομάζει.

Συμπαντική νομοτέλεια. Ο Κασσελάκης, τόλμησε εκεί που δεν τόλμησε κανείς άλλος.

Και εν μέσω ναρκοπεδίων που του έστρωναν καθημερινά οι "σύντροφοί" του και λοιποί αυλοκόλακες που ως βδέλλες προσκολλούνται εκεί που βρίσκεται το πολιτικό τους συμφέρον, προσπάθησε να αναδιοργανώσει τον κομματικό πύργο της Βαβέλ του ΣΥΡΙΖΑ.

Των χιλίων γλωσσών και φωνών αλλά των ανύπαρκτων έργων.

Τόλμησε να δώσει λύση σε όσα ταλάνιζαν τη λειτουργία του κόμματος και ταυτόχρονα να ανοίξει τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας στην καμαρίλα.

Μέσω καθημερινών παρεμβάσεων, οργώνοντας την Ελλάδα πάνω κάτω όσο οι "σύντροφοί" του ροκάνιζαν τη συνοχή του ιδιότυπου αυτού "κόμματος". Δάνεισε χρήματα στον ΣΥΡΙΖΑ για την πληρωμή εργαζομένων και του δώρου Χριστουγέννων και Πάσχα.

Για να εισπράξει λυσσαλέες κραυγές όχι από τον αντίπαλο, τη Νέα Δημοκρατία.

Αλλά από το ίδιο το "κόμμα". Που ουδέποτε υπήρξε κόμμα.

Κατηγορήθηκε για συμμετοχή του σε δύο αλλοδαπές εταιρείες (OSIOS LLC και TIPTREE MARINE LLC) παρότι ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.

Μέσω των οποίων δάνεισε τα χρήματα για την πληρωμή των εργαζομένων στα Μίντια του Σύριζα και των υπαλλήλων της Κουμουνδούρου.

Και ας τον κατηγορούσαν με καθημερινά λιβελογραφήματα ή στις εκπομπές τους οι βαθυστόχαστοι που τιμούν και τιμούσαν την Αριστερά.

Και οι κατηγορίες για "αρχηγισμό Κασσελάκη", "μεσσιανισμό Κασσελάκη", "τραμπισμό Κασσελάκη" να δίνουν και να παίρνουν μήνες ατελείωτους. "Απατεώνας ο Κασσελάκης" να ξεστομίζεται από ανθρώπους που τη δημοκρατία τη γνωρίζουν μόνο ως έννοια σε κάποιο λεξικό και απλά την πιπιλίζουν για να στολίζουν τα κείμενά τους και τις μεγαλοστομίες τους.

Το ίδιο αυτό διάστημα, ο Τσίπρας εξαφανισμένος στα ορεινά έδρανα της Βουλής όπου δεν πάτησε δυο χρόνια (και με το αζημίωτο καθώς η βουλευτική αποζημίωση έπεφτε κανονικότατα) ή στις κερκίδες του Παναθηναϊκού, να ασχολείται μόνο με το rebranding του. Ο Κασσελάκης θα εκδιωχθεί. "Σώσαμε το σπίτι μας", κραύγαζαν οι "νικητές" που ποδοπάτησαν δημοκρατικές διαδικασίες και έφτυσαν πάνω σε εκλογικά αποτελέσματα.

Για να φτάσουμε στο σήμερα. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών να αθωώνει τον Στέφανο Κασσελάκη για αδίκημα πλημμεληματικού χαρακτήρα σχετικά με παραβίαση του πόθεν έσχες του. Τον ΣΥΡΙΖΑ να ρευστοποιείται σε καθημερινή βάση χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ, με τα ασημικά του να πακετάρονται ως άλλη προίκα της Σοφίας ώστε να αποτελέσουν προσφορά στα θεμέλια του νέου πολιτικού οικοδομήματος που θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή στη χώρα.

Θυσία στον βωμό του νέου πολιτικού οικοδομήματος του Μεγάλου Αρχηγού. Του Σωτήρα. Του Μεσσία.

Το κόμμα "Τσίπρα". Του πρώην εξαφανισμένου για χρόνια από τα κοινά.

Όσο ο λαός σφάδαζε κάτω από τις σόλες του Μητσοτάκη.

Που ως άλλος Ίκαρος κόλλησε νέα φτερά στην πλάτη του και ετοιμάζεται για την πτήση του που θα αναγκάσει τον ήλιο να γυρίσει για να αποκτήσουμε και άλλο πέλαγος με το καλαίσθητο όνομα "Τσίπρειο Πέλαγος". Κερί είναι αυτό.

Λιώνει εύκολα κάτω από τον ήλιο.

Και κοντά του να στοιβάζονται όλοι εκείνοι που δεν άντεχαν τον αρχηγισμό και που έβγαζαν σπυράκια με τον μεσσιανισμό, να λιβανίζουν και να ζητωκραυγάζουν ξαφνικά για τη σωτηρία που καρατσεκαρισμένα πλησιάζει.

Γιατί, πιο σπουδαία υπόθεση από τη σωτηρία της καρέκλας, δεν υπάρχει και δεν υπήρξε. Και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Κασσελάκης ή Τσίπρας? Τελικά, πιο εύκολη επιλογή δεν υπήρξε ξανά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους