H ιστορία των κινηματογράφων στην περιφέρεια της Μαγνησίας Του Γιάννη Κατσινάρη, χειριστή κινηματογραφικών μηχανών* Γ’ ΜΕΡΟΣ Τη δεκαετία 1960-’70 λειτουργούσαν μόνιμοι κινηματογράφοι στην Αγριά, στον...

Πλήρες Κείμενο:

H ιστορία των κινηματογράφων στην περιφέρεια της Μαγνησίας Του Γιάννη Κατσινάρη, χειριστή κινηματογραφικών μηχανών* Γ’ ΜΕΡΟΣ Τη δεκαετία 1960-’70 λειτουργούσαν μόνιμοι κινηματογράφοι στην Αγριά, στον Αλμυρό, στη Νέα Αγχίαλο, στην Αργαλαστή, στο Βελεστίνο, στη Σούρπη και τον Ριζόμυλο. Στην Αγριά ο κινηματογράφος ήταν στον κεντρικό δρόμο της παραλίας, ήταν ιδιοκτησία και εκμετάλλευση του Αργύρη Δαλαγδή.

Εκεί είχα εργαστεί κι εγώ ως μηχανικός προβολής. Στον Αλμυρό το 1950 λειτουργεί ο χειμερινός κινηματογράφος ΚΟΣΜΙΚΟ, ήταν ιδιοκτησία Γαρύφαλλου Γεωργαντζόπουλου, την εκμετάλλευση είχε ο Γεώργιος Αποστολόπουλος.

Το 1954 ή 1955 λειτουργεί ακόμη ένας κινηματογράφος το θερινό ΡΕΞ που κι αυτό με εκμετάλλευση Γιώργου Αποστολόπουλου.

Και οι δύο κινηματογράφοι λειτουργούν με ηλεκτροπαραγωγικό ζεύγος (γεννήτρια ρεύματος). Μετά το 1960 την εκμετάλλευση του κινηματογράφου ΚΟΣΜΙΚΟ την παίρνει ο Γαρύφαλλος Γεωργαντζόπουλος που ήταν και ιδιοκτήτης παράλληλα, όμως αναλαμβάνει και την εκμετάλλευση του θερινού ΡΕΞ. Ο Γαρύφαλλος Γεωργαντζόπουλος ήταν και μηχανικός προβολής.

Το καλοκαίρι του 1962 εργάστηκα ως μηχανικός προβολής για μια σεζόν στον κινηματογράφο ΚΟΣΜΙΚΟ στον Αλμυρό. Στη Σούρπη το 1969 αρχίζει να λειτουργεί ένας χειμερινός κινηματογράφος ιδιοκτησίας και εκμετάλλευση των Αδελφών Κωνσταντίνου. Στη Νέα Αγχίαλο το 1955 κάποιος από την Αθήνα (αγνώστων στοιχείων) ανοίγει έναν θερινό κινηματογράφο, όχι μόνιμο, με το όνομα ΜΟΝ ΣΙΝΕ.

Το 1957 οι Αδελφοί Θεοχάρη ανοίγουν έναν μόνιμο θερινό κινηματογράφο το ΕΛΛΗΝΙΣ.

Έτσι τον άλλο χρόνο το 1958 ο Γεώργιος και ο Αλέκος Αποστολόπουλος (πατέρας και γιος) έρχονται να προσθέσουν ακόμη έναν κινηματογράφο στη Νέα Αγχίαλο το θερινό ΡΕΞ. Το ΕΛΛΗΝΙΣ μετά από δύο χρόνια μετατρέπεται σε χειμερινό και θερινό από τους Αδελφούς Θεοχάρη που είχαν την εκμετάλλευση και την ιδιοκτησία.

Εκείνα τα χρόνια, 1950-1960, αρχίζει να γίνεται και το πολεμικό αεροδρόμιο η 111 Πτέρυγα Μάχης και ο πληθυσμός της Νέας Αγχιάλου αυξάνει καθότι πολλές οικογένειες μένουν στη Νέα Αγχίαλο.

Το θερινό ΡΕΞ συνεχίζει να λειτουργεί έως το 1960 και αργότερα ο Αλέκος Αποστολόπουλος ανοίγει το σινέ ΑΛΕΞ.

Ήταν θερινός που όμως γίνεται μια μετατροπή στην κατασκευή κλείνοντας το μισό και το λειτουργεί ως χειμερινό.

Η λειτουργία του ΑΛΕΞ δεν είναι μακρόχρονη, ο Αλέκος Αποστολόπουλος κλείνοντας το ΑΛΕΞ ανοίγει έναν νέο κινηματογράφο δίνοντας το όνομα ΠΥΡΑΣΟΣ, όνομα που είχε (και έχει ακόμη) η ομάδα ποδοσφαίρου της Νέας Αγχιάλου.

Σιγά-σιγά η ασπρόμαυρη τηλεόραση αρχίζει να «μπαίνει» σε κάθε σπίτι και ο αριθμός των θεατών να μειώνεται αισθητά στους κινηματογράφους και μετά το 1970 ο ΠΥΡΑΣΟΣ κλείνει κι έτσι στη Νέα Αγχίαλο από τότε δεν λειτουργεί κανένας κινηματογράφος. Στο Βελεστίνο επίσης λειτουργούσε τη δεκαετία 1960-1970 θερινός κινηματογράφος με το όνομα ΚΡΙΝΟΣ ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης του Αθανάσιου Παπαρίζου.

Μετά ο ΚΡΙΝΟΣ μετατρέπεται σε χειμερινό.

Παράλληλα εκείνη τη δεκαετία στο Βελεστίνο ανοίγει ακόμη ένας χειμερινός κινηματογράφος το ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης των αδελφών Αγροκώστα.

Λίγο πιο πέρα στον Ριζόμυλο επίσης εκείνη την εποχή ’60-’70 υπήρχε ένας χειμερινός κινηματογράφος που ψυχαγωγούσε τους κατοίκους των γύρω χωριών.

Ήταν μια οικογενειακή επιχείρηση του Στέργιου Λουλούδα. Στα Κανάλια το 1969 ο Μανουσογιωργάκης Νικόλαος άνοιξε έναν χειμερινό κινηματογράφο που η λειτουργία του δεν ήταν μακρόχρονη.

Σήμερα είναι το Μουσείο του Λιμναίου Πολιτισμού.

Πριν το 1960 στα Κανάλια επισκεπτόταν περιοδεύων φορητός κινηματογράφος, τον χειμώνα οι προβολές γίνονταν στο καφενείο Κεντρικόν του χωριού και το καλοκαίρι σε υπαίθριο χώρο. Στην Ευξεινούπολη το ’60-’65 υπήρχε φορητός κινηματογράφος του Νίκου Τζέκα που επισκέπτονταν τα γύρω χωριά του Αλμυρού και της επαρχίας Φαρσάλων.

Στα χωριά του Πηλίου και στα χωριά της περιφέρειας της Μαγνησίας φορητοί κινηματογράφοι έπαιζαν όπου υπήρχε ρεύμα, σε καφενεία, σε κοινοτικές αίθουσες, κατά τη χειμερινή περίοδο, και σε υπαίθριους χώρους κατά τη θερινή περίοδο. Στα Άνω Λεχώνια υπήρχε φορητός κινηματογράφος των Αδελφών Μαλιάκη.

Η προβολή στους περιφερειακούς κινηματογράφους γινόταν με λυχνία και όχι με φωτοβολταϊκό τόξο όπως στους μόνιμους κινηματογράφους.

Και ο χειριστής της μηχανής δεν χρειαζότανε άδεια όπως στους μόνιμους κινηματογράφους χειμερινούς και θερινούς. Στην Αργαλαστή στο Πήλιο πριν το 1960 ένας φορητός κινηματογράφος των Παπαϊωάνου -Γιαννούτσου ψυχαγωγούσε τους κατοίκους της Αργαλαστής και των γύρω χωριών.

Αργότερα οι αδελφοί Ευαγγελινού άνοιξαν έναν μόνιμο χειμερινό κινηματογράφο στην Αργαλαστή που η λειτουργία του ήταν για μερικά χρόνια.

Σήμερα είναι ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ. Στη Συκή ακόμη ένας φορητός κινηματογράφος του Τσουρέλη ψυχαγωγούσε τους κατοίκους των γύρω χωριών.

Στον εξωραϊστικό σύλλογο των Μηλεών ο Κώστας Αργυρόπουλος από τον Βόλο ανοίγει έναν χειμερινό κινηματογράφο με λειτουργία για δύο χρόνια.

Ο κινηματογράφος μετά τον Αργυρόπουλο λειτουργεί από τον Κώστα και τον Αλέκο Αποστολόπουλο, μόνο την Τετάρτη και την Κυριακή έως το 1970.

Επίσης στο Μούρεσι υπήρχε ένας φορητός κινηματογράφος του Γιώργου Βασιλικού που έκανε προβολές τον χειμώνα σε κλειστούς χώρους και σε υπαίθριους το καλοκαίρι σε όλο το Ανατολικό και Νότιο Πήλιο. Στη Ζαγορά υπήρχε κινηματογράφος χειμερινός στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου λειτουργούσε με λυχνία προβολής και τον είχε ο Γ. Τσώκας.

Μέχρι το 1960 οι ταινίες ήταν εύφλεκτες και υπήρχε κίνδυνος πυρκαγιάς, γι’ αυτό στην καμπίνα ήταν δύο τα άτομα, ο μηχανικός και ο βοηθός.

Υπήρχαν πυροσβεστικές φωλιές όπως λέγονταν οι θέσεις που βρίσκονταν οι πυροσβεστήρες και οι δύο έπρεπε να γνωρίζουν τη λειτουργία τους.

Επειδή παντού υπήρχε παροχή ηλεκτρικού ρεύματος – και για τη λειτουργία της μηχανής – οι πυροσβεστήρες ήταν σκόνης και όχι υγρού προς αποφυγήν ηλεκτροπληξίας . Η άνθιση αυτή του κινηματογράφου, τη δεκαετία του 1960-’70 φθάνει στο αποκορύφωμά της. Στον Βόλο υπήρχαν γραφεία εκμετάλλευσης ταινιών που τροφοδοτούσαν τους φορητούς κινηματογράφους.

Αυτά ήταν του Ηλία Χρήστου, του Κώστα Αργυρόπουλου και το γραφείο ΑΛΕΞ ΦΙΛΜ Αφοί Αποστολόπουλοι.

Που είχαν την αποκλειστική εκμετάλλευση ταινιών για τον Νομό Μαγνησίας της ΚΛΑΚ ΦΙΛΜ και της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ. Η ΚΛΑΚ ΦΙΛΜ είχε τα έργα με τον Νίκο Ξανθόπουλο.

Η λειτουργία του γραφείου ΑΛΕΞ ΦΙΛΜ ήταν μέχρι το 1976. Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 22/3/2026 στην εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους