Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δημογραφικό ; Ν5 Νομίζω ότι πάνω –κάτω εξήγησα γιατί τα παιδιά γεννιούνται σε περιβάλλον που είναι αισιόδοξο και ξεχειλίζει από ελπίδα και διάθεση για πρόοδο.

Πιστεύω ότι από τα διαγράμματα έγινε κατανοητό πως η σημερινή κατάσταση παρότι τεχνολογικά πολύ πιο προηγμένη δεν εμπνέει καμιά αισιοδοξία και βρωμάει παραίτηση.

Η ανασφάλεια και η απογοήτευση είναι κυρίαρχα συναισθήματα . Να βάλω και μια άλλη παράμετρο στην κουβέντα.

Στην αγροτική Ελλάδα του '40 και του '50, το παιδί ήταν εργατικά χέρια.

Από μικρή ηλικία βοηθούσε στα χωράφια ή στα ζώα, άρα η προσθήκη ενός μέλους στην οικογένεια σήμαινε αύξηση της παραγωγικής της δύναμης.

Σήμερα, στην πόλη, το παιδί είναι αποκλειστικά «κόστος» (φροντιστήρια, δραστηριότητες, στέγαση) μέχρι τουλάχιστον τα 25 του χρόνια.

Στην ύπαιθρο, η ατομική εργασία (το δικό σου χωράφι, τα δικά σου ζώα) πρόσφερε μια βασική επισιτιστική ασφάλεια.

Ακόμα και σε συνθήκες φτώχειας, υπήρχε η αίσθηση ότι «ένα πιάτο φαΐ θα βρεθεί για όλους». Αντίθετα, ο σημερινός κάτοικος της πόλης εξαρτάται απόλυτα από τον μισθό και την αγορά.

Αν κοπεί ο μισθός, η επιβίωση της οικογένειας τίθεται σε άμεσο κίνδυνο, γεγονός που προκαλεί παραλυτικό φόβο.

Στο χωριό υπήρχε η διευρυμένη οικογένεια (παππούδες, θείοι, γείτονες). Η ανατροφή των παιδιών ήταν συλλογική υπόθεση.

Στα αστικά κέντρα, το ζευγάρι είναι συχνά απομονωμένο.

Αν δεν υπάρχουν χρήματα για νταντά ή αν οι παππούδες μένουν μακριά, η διαχείριση της καθημερινότητας γίνεται ακατόρθωτη, αποθαρρύνοντας την απόκτηση παιδιών.

Η διασπορά στην ύπαιθρο πρόσφερε μια αίσθηση σταθερότητας.

Ο άνθρωπος ένιωθε κύριος του τόπου του και της μοίρας του, παρά τη φτώχεια.

Η αστικοποίηση μας έκανε πιο ευάλωτους στις οικονομικές κρίσεις και πιο εξαρτημένους από το κράτος, το οποίο –όπως είδαμε το 2011– μπορεί να αποτύχει να μας προστατεύσει.

Η αποαστικοποίηση δεν είναι απλώς μια ρομαντική επιστροφή στις ρίζες, αλλά μια ρεαλιστική δομική λύση για την επιβίωση του κράτους.

Η επιστροφή στην περιφέρεια «ξεκλειδώνει» τρία κρίσιμα εμπόδια που συζητήσαμε: 1. Το Στεγαστικό: Στην επαρχία, το κόστος στέγασης είναι ένα κλάσμα αυτού της Αθήνας.

Ένα ζευγάρι μπορεί να έχει τον δικό του χώρο χωρίς να δαπανά το 60% του μισθού του σε ενοίκιο, αφήνοντας πόρους για την ανατροφή παιδιών. 2. Η Ποιότητα Ζωής και ο Χρόνος: Η κατάργηση των πολύωρων μετακινήσεων προσφέρει στους γονείς τον πολυτιμότερο πόρο: ΧΡΟΝΟ.. Η επαφή με τη φύση και η μικρότερη κλίμακα της κοινωνίας μειώνουν το ψυχολογικό στρες που λειτουργεί ανασταλτικά για την τεκνοποίηση. 3. Αποκέντρωση της Οικονομίας: Με την ψηφιακή τεχνολογία, η ύπαιθρος μπορεί να φιλοξενήσει εργαζόμενους υψηλής εξειδίκευσης.

Αυτό φέρνει «φρέσκο» χρήμα και γνώση στην περιφέρεια, ζωντανεύοντας ξανά σχολεία και τοπικές αγορές που τώρα ερημώνουν.

Είπαμε οι αλλαγές πρέπει να είναι δομικές.

Ξεχάστε παλιόγεροι όσα ξέρατε . Το μέλλον σκατοηλίθιοι είναι οι νέοι και εσείς είστε παρελθόν.

Τα κάνατε σκατά για να κερδίσετε χρόνο στην άχρηστη και επιβλαβή ζωή σας.

Και κουνάτε από πάνω το δάκτυλο . Το βουλώνω γιατί έχω οργή με όλους τους δήθεν επιτυχημένους καθηγητάδες ή «καθηγητάδες» που σακάτεψαν το μέλλον για την καλοπέρασή τους . Μπαρούφες.

Και εγώ μαζί.

Στο επόμενο θα προσπαθήσω να δω τι χρειάζεται ο νέος για να ανακατευθυνθεί στην ύπαιθρο ή στην επαρχία .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους