Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ Σ' ΕΝΑ ΛΑΟ, ΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΘΕΟ Η ελπίδα στην πολιτική του "Τίποτα" κόστισε πολλά σε τούτο το λαό.

Κι όταν πεθαίνει η ελπίδα σ' ένα λαό κι όλα στρογγυλοποιούνται στο όνομα των εφήμερων κομματικών επιδιώξεων, τότε ο λαός καταφεύγει στη θεική παρέμβαση, αφού όμως έχει μετατραπεί σε μια άμορφη στρογγυλοποιημένη μάζα που κατρακυλάει στον κατήφορο.

Όσο η πολιτική ανικανότητα και βλακεία διαπλώνονται με ταχύτητα, όσο οι αξίες που συγκροτούν τη σπονδυλική στήλη της κοινωνίας και της πολιτικής, αδειάζουν από το βαθύτερο νόημά τους, όσο οι λέξεις χάνουν το εσωτερικό τους περιεχόμενο, τόσο οι συνειδήσεις διαφθείρονται.

Χωρίς να έχουν αντίληψη της διαφθοράς τους.

Και νομίζουν ότι είναι ελεύθερες, ενώ τις έχουν καταδέσει οι ύπουλες παρεμβάσεις των αριβιστών της πολιτικής και ο απεχθής ενίοτε γύψος των ολιγοφρενών.

Ποιος πολιτικός ασχολείται αλήθεια με τον άνθρωπο, με την ανάταση της οδυνόμενης ψυχής του πολίτη, με την προσπάθεια να προσδώσει νόημα στην ύπαρξή του, κοινωνική και ατομική, να την ανυψώσει και να την αληθοποιήσει; Το ερώτημα ρομαντικό για τους πολλούς στη διατύπωσή του ή και συγκινησιακά φορτισμένο για άλλους, απαντάται εύκολα από την πολιτική πρακτική που αθροίζει σχεδόν καθημερινά ανευθυνότητα και επιπολαιότητα, ενώ αφαιρεί κάθε προοπτική για την κοινωνία.

Διαμορφώνεται έτσι μια κατάσταση με τεράστιες αμεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες, για το μέλλον της κοινωνίας, που εξωθείται προς το περιθώριο της ιστορίας, ως κατάλοιπο πορείας καταστροφικής.

Και το κράτος; Το ελληνικό κράτος φαίνεται να πάσχει από βαρείας μορφής διαστροφή.

Κι ας αποτελεί το σύνολον των πολιτών και όλων των απόψεων της ζωής τους.

Αμείλικτο και ισχυρό επιβάλλει ανάλγητες πολιτικές, που τις υφίστανται οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ενώ "αλληθωρίζει" για τους έχοντες και κατέχοντες.

Με το κράτος εν πολλοίς σε παράλυση, οργανωτική και οικονομική, με την πολιτική σοβαρότητα να έχει αποδομήσει σε τούτο τον τόπο, με πολλά ερωτηματικά για τα αίτια και τους αιτίους, αλλά και της πολιτικής αποσύνθεσης, η κοινωνία κινδυνεύει από αποπληξία.

Γενικότητες όλα τα παραπάνω, θα ισχυριστεί κάποιος.

Όποιος επιμένει σε τούτη την άποψη, ας διαβάσει πίσω από τις γραμμές και θα διαπιστώσει ότι έχει μετατραπεί σε ακούσιο "προστάτη" της πολιτικής ανευθυνότητας, που συνέβαλε στην "εξίσωση της κοινωνικής αθλιότητας κι όχι στην εξύψωση της κοινωνικής ευημερίας", για να δανειστώ ολίγον τι παραφρασμένη τη γνωστή ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου, του πρεσβύτερου φυσικά, όχι του αβέλτερου Γιωργάκη Παπανδρέου, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάρρευση της κοινωνίας, με τους διαδόχους του στην πρωθυπουργία μέχρι και σήμερα, να συντηρούν μέσα στις ψυχές μας τη χωματερή γεύση της δοκιμασίας της κοινωνίας και του έθνους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους