Χρειάστηκε να περάσω χτες από ένα συμβολαιογράφο. Στην είσοδο της πολυκατοικίας, πίσω από το Χίλτον, μέτρησα μισή ντουζίνα ταμπέλες ψυχιάτρων και ψυχολόγων, ενός μόνο δικηγόρου, ενός συμβολαιογράφου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φεύγοντας, από περιέργεια κοίταξα στις διπλανές πολυκατοικίες: Τα ίδια.

Παντού ταμπέλες ψυχιάτρων και ψυχολόγων.

Μα τι γίνεται εδώ; Μας έχουν τρελάνει; Θυμήθηκα τη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου το 1989 ότι «η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο». Αυτό το μήνα των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων, με τη δημιουργία δύο νέων κομμάτων και εν αναμονή ενός ακόμη, με το συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος να προαναγγέλει μία μάχη για την ηγεσία, με τα σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ να κυριαρχούν στη Βουλή και τις προβλέψεις για τον χρόνο των εκλογών να απασχολούν επίμονα τον Τύπο, σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν θέλω να θυμίσω κάτι που κι εγώ άργησα να καταλάβω, αφού από μικρός ήμουν βουτηγμένος στην παρακολούθηση και ανάλυση της Πολιτικής, ως ενεργός πολίτης μίας άλλης εποχή.

Τι είναι αυτό; Ότι τελικά η Πολιτική παίζει μικρότερο ρόλο στις ζωές μας από ό,τι νομίζουμε.

Ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, ο προσωπικός χρόνος, οι καθημερινές συνήθειες, ο εσωτερικός μας ρυθμός και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα καθενός μας έχουν μεγαλύτερη σημασία από όσα συμβαίνουν στον θλιβερό μικρόκοσμο των κομματικών αντεγκλήσεων, των τηλεοπτικών πάνελ, των μίζερων νταραβεριών στους διαδρόμους της πολιτικής εξουσίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αδιαφορούμε για την Πολιτική, κάθε άλλο.

Όμως οι όροι που διεξάγεται σήμερα είναι απωθητικοί, ας το εμπεδώσουν οι επαγγελματίες της επικοινωνίας.

Δεν αντέχει κανείς πλέον άλλη τοξικότητα, ξύλινο λόγο, τηλεοπτικές κραυγές, αερολογίες και κενές υποσχέσεις.

Αυτό που συμβαίνει δεν είναι Πολιτική, είναι άθλιες μάχες για τη νομή της εξουσίας ερήμην των πραγματικών αναγκών και της αγωνίας που έχει πνίξει την κοινωνία.

Επιστροφή της Πολιτικής μπορεί να σημαίνει μόνο μία πρόταση που πείθει ότι αφορά τη ζωή των ανθρώπων, τη στέγη τους, τον χρόνο τους, τη δουλειά τους, την ασφάλειά τους, την αγοραστική τους δύναμη, τα δημόσια αγαθά, τη διαχείριση του σχολείου, της αρρώστιας, των μετακινήσεων, των διακοπών, της διαβίωσης σε ένα βιώσιμο περιβάλλον.

Όλων αυτών, δηλαδή, που έχει στερηθεί η κοινωνία τα τελευταία χρόνια, ενόσω ακούει τα ίδια πρόσωπα να επαναλαμβάνουν τα ίδια κενά λόγια παριστάνοντας τους πολιτικούς.

Όχι, δεν είναι αυτό που ζούμε Πολιτική και δεν μπορεί να βγάλει αυτή την κοινωνία από το τέλμα στο οποίο έχει βουλιάξει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους