Στις 19 Μαΐου του 1930 ο Σπύρος Σπυρομήλιος πέρασε στην αθανασία! Ο «Αθάλης Μπούας» του Μακεδονικού Αγώνα, ο ήρωας του Βορειοηπειρωτικού, βουλευτής και προσωπικός φίλος του Βενιζέλου, πέθανε στην...

Πλήρες Κείμενο:

Στις 19 Μαΐου του 1930 ο Σπύρος Σπυρομήλιος πέρασε στην αθανασία! Ο «Αθάλης Μπούας» του Μακεδονικού Αγώνα, ο ήρωας του Βορειοηπειρωτικού, βουλευτής και προσωπικός φίλος του Βενιζέλου, πέθανε στην Αθήνα μακριά από την αγαπημένη του Χειμάρρα την οποία δεν μπόρεσε να δει ελεύθερη, Ελληνική! Την άλλη μέρα στην κηδεία, η οποία έγινε στον Μητροπολιτικό Ναό, παρευρέθη σύσσωμη η πολιτική ηγεσία με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και πλήθος κόσμου.

Η κυβέρνηση μέσω του υπουργού Βύρωνος Καραπαναγιώτη απέστειλε τηλεγραφικές οδηγίες στον Έλληνα πρέσβη στα Τίρανα και προέβη σε ανάλογο διάβημα στον εν Αθήναις Αλβανό επιτετραμμένο, προς εκπλήρωση της τελευταίας του επιθυμίας.

Στην διαθήκη που άφησε ο Σπυρομήλιος είχε ζητήσει να ταφεί στην Χειμάρρα.

Η σωρός του θα μεταφερόταν με πλοίο του πολεμικού Ναυτικού, όμως οι Αλβανοί φοβούμενοι και νεκρό τον ηρωικό αρχηγό αρνήθηκαν τον ενταφιασμό στη γενέτειρά του.

Γεννήθηκε στη Χειμάρρα.

Μετά το Γυμνάσιο εισήχθη στη Ναυτική Σχολή Κεφαλληνίας μέσω της οποίας πραγματοποίησε ταξίδια σε αρκετά ευρωπαϊκά λιμάνια.

Έπειτα επέστρεψε στην Αθήνα με πρόθεση να σπουδάσει στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων δεν έγινε όμως δεκτός διότι είχε ξεπεράσει το δέκατο ένατο έτος της ηλικίας του.

Τότε, έπειτα από προτροπή του συγγενή του και μεράρχου χωροφυλακής, Ιωάννη Σπυρομήλιου, κατετάγη στο σώμα και σύντομα εξελίχθηκε σε αξιωματικό.

Υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας και κατά τον Πόλεμο του 1897, έπειτα από έντονη επιθυμία του, στάλθηκε από την οργάνωση ως επικεφαλής εθελοντικού σώματος στις επιχειρήσεις του μετώπου της, οθωμανικής τότε, Ηπείρου. Ο Σπυρομήλιος συμμετείχε από πολύ νωρίς στο «Μακεδονικό Κομιτάτο» επιτυγχάνοντας αρχικά την στρατολόγηση αρκετών Κρητικών ενώ τον Σεπτέμβριο του 1904, από κοινού με άλλους αξιωματικούς τοποθετήθηκε στο ελληνικό γενικό προξενείο Θεσσαλονίκης ως κλητήρας ή ειδικός γραφέας με το ψευδώνυμο Σουρής.

Τόσο ο ίδιος όσο και οι υπόλοιποι αξιωματικοί επωμίστηκαν την οργάνωση επιτροπών αγώνα στις πόλεις και στην ύπαιθρο της Μακεδονίας, τον ορισμό πληροφοριοδοτών, μεταφορέων κλπ, την παραλαβή και την διανομή του οπλισμού όπως και τη διενέργεια ομιλιών προς τόνωση του εθνικού φρονήματος των ελληνικών πληθυσμών.

Αργότερα, ανέλαβε τον συντονισμό του σώματος των Κρητικών Κατσίγαρη και Παπαμαλέκου που δρούσαν στην περιοχή του Κιλκίς όπως και την έγκαιρη μισθοδοσία των ενόπλων καθώς και όσα ζητήματα προέκυπταν από τη δράση τους.

Το 1906 ο Σπυρομήλιος έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Ηπειρωτικής Εταιρείας». Το 1909 όντας τότε μοίραρχος είχε ενεργή συμμετοχή στο στρατιωτικό Κίνημα στο Γουδί καθώς ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Στρατιωτικού Συνδέσμου.

Μάλιστα, ενώ λίγες ημέρες πριν την εκδήλωση του κινήματος διεξαγόταν ανάκριση σε βάρος του εξαιτίας επιστολής του στην οποία καταφερόταν εναντίον ανωτέρου του, έπειτα από τη νέα κατάσταση, συμμετείχε σε τριμελή επιτροπή του Υπουργείου Στρατιωτικών που θα κατάρτιζε νομοσχέδιο για την αναδιοργάνωση της χωροφυλακής.

Αργότερα συνδέθηκε προσωπικά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και εξελέγη βουλευτής Άρτας.

Στις εκλογές του Μαΐου του 1915 εξελέγη βουλευτής Αργυροκάστρου στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα.

Την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1916 - 1917) η περιοχή της Χειμάρρας όπως και το μεγαλύτερο μέρος της Βορείου Ηπείρου (πλην της Κορυτσάς που πέρασε προσωρινά στον έλεγχο του κινήματος Εθνικής Άμυνας του Ελευθερίου Βενιζέλου και κατέληξε στον έλεγχο των Γάλλων) κατελήφθη από τον ιταλικό στρατό και ο Σπυρομήλιος κατέφυγε στην Αθήνα.

Τον αυτονομιστικό αγώνα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Χειμάρρα, συνέχισε ο αδελφός του Νίκος Σπυρομήλιος.

Στις 20 Απριλίου 1926, αποστρατεύτηκε, συνεπεία των τραυμάτων που είχε αποκομίσει από τις μάχες, με το βαθμό του συνταγματάρχη και τέθηκε τιμητικά σε διαθεσιμότητα. Φωτο: Από το οικογενειακό αρχείο, ο "Αρχηγός", όπως τον αποκαλούσε πάντοτε ο πεθερός μου, Σπύρος Σπυρομήλιος σε πίνακα του Παραλή και φωτογραφία με τον πεθερό μου, όταν 12 χρονών τον έφερε από την Χειμάρρα στην Αθήνα και τον μεγάλωσε στο σπίτι του, όπως έκανε και με όλα τα παιδιά των αδελφών του που ζούσαν, τότε, στην Χειμάρρα.

Ενα σπίτι με 7-8 αγόρια μόνιμα, από 12 μέχρι 20 χρονών, για τα οποία φρόντισε να σπουδάσουν όλα και να αποκατασταθούν επαγγελματικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους