Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ανάγκη μας για Αγάπη Καταστρέφει τις Σχέσεις μας... Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν σε μια σχέση, όπως μπαίνουν κάποιοι που έχουν παγώσει σε ένα σπίτι τον χειμώνα.

Όχι γιατί αγάπησαν το σπίτι… αλλά γιατί κρύωναν… Και μένουν εκεί.

Ακουμπώντας πάνω στον άλλον όλο το βάρος της μοναξιάς τους.

Όλη την πείνα τους να αγαπηθούν.

Να τους δουν.

Να τους διαλέξουν.

Να τους σώσουν από εκείνο το παλιό, αθόρυβο κενό που κουβαλούν μέσα τους.

Μόνο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει ήλιος για κάποιον που έχει ξεχάσει το δικό του φως… Κάποια στιγμή η «αγάπη» αρχίζει να βαραίνει.

Γίνεται απαίτηση. Έλεγχος. Ανασφάλεια.

Σιωπηλά παράπονα.

Ένα “μείνε” που κρύβεται πίσω από χίλιους φόβους.

Και ξέρεις τι είναι το πιο θλιβερό; Ότι πολλοί άνθρωποι δεν χάνουν τον σύντροφό τους.

Χάνουν τον εαυτό τους μέσα στην προσπάθεια να μη χάσουν τον σύντροφό τους.

Χάνουν το φως τους.

Γιατί μόνο το Φως Δημιουργεί Σχέσεις, η Ανάγκη δημιουργεί Εξαρτήσεις… Η αληθινή αγάπη γεννιέται αλλού.

Γεννιέται τη στιγμή που ένας άνθρωπος θυμάται ξανά ποιος είναι.

Όταν πιάνει ξανά το πινέλο.

Όταν τραγουδά χωρίς φόβο.

Όταν δημιουργεί.

Όταν θεραπεύει.

Όταν γράφει.

Όταν γελά αληθινά.

Όταν το βλέμμα του αποκτά πάλι σπίθα.

Και τότε συμβαίνει κάτι σχεδόν μαγικό.

Δεν ζητούν πια αγάπη σαν ζητιάνοι της ψυχής.

Δεν απλώνονται πάνω στον άλλον από φόβο.

Δεν τον κάνουν κέντρο της ύπαρξής τους.

Στέκονται δίπλα του ολόκληροι.

Και μόνο τότε μπορεί η αγάπη να γίνει καθαρή.

Σαν δύο φλόγες που δεν καίνε η μία την άλλη… μόνο φωτίζουν περισσότερο τον χώρο γύρω τους.!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους