Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή είναι η εικόνα από την επίσκεψη.του Προέδρου Κασελακη στην Πάτρα το προηγούμενο Σάββατο .. Αμφιταλαντευτηκα αν πρέπει ή όχι να γράψω αυτά τα λόγια ...αλλά αποφάσισα να το κάνω γιατί χρωστάμε κάποιες απαντήσεις σε κάποιους ανθρώπους που πίστεψαν στο εγχείρημα μας .. Είναι μια εικόνα που πραγματικά με λυπει ιδιαίτερα... Όχι γιατί δεν προσπαθήσαμε να το υποστηρίξουμε όπως διαμορφωνόταν σε μια πορεία διαγεγραμμενη που όμως προσπαθούσαμε και πολεμούσαμε να αλλάξουμε . Αλλά γιατί ξέρω πόσο αίμα ψυχής έδωσαν κάποιοι άνθρωποι για να σταθεί κάτι όρθιο μέσα σε ειρωνείες, επιθέσεις και χτυπήματα προσωπικά και επαγγελματικά.

Και παρ’ όλα αυτά, μείναμε εκεί. Μαζί.

Δουλέψαμε ανιδιοτελώς.

Όχι για θέσεις, ούτε για προσωπικά οφέλη.

Δουλέψαμε γιατί πιστέψαμε πως ίσως μπορεί να υπάρξει κάτι διαφορετικό στην πολιτική.

Πιστέψαμε ότι ο Κασσελάκης θα μπορούσε να εκφράσει μια νέα αρχή, πιο καθαρή, πιο ανθρώπινη, πιο αληθινή.

Και γι’ αυτό αντέξαμε πολλά.

Μια μικρή ομάδα ανθρώπων που κουράστηκε, πικράθηκε, αλλά δεν έμαθε να εγκαταλείπει εύκολα.

Άνθρωποι διαφορετικοί, που ενώθηκαν από έναν κοινό σκοπό και κράτησαν ο ένας τον άλλον όρθιο όταν γύρω υπήρχε μόνο αμφισβήτηση και στοχοποίηση.

Η βροχή έξω ίσως να ταίριαζε περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε.

Γιατί καμιά φορά οι άδειες καρέκλες πονάνε για τον κόσμο που λείπει, πολύ περισσότερο από αυτών που έμειναν να ικανοποιήσουν προσωπικά τους συμφέροντα . Αντέξαμε χλευασμό, προσωπικές επιθέσεις και επαγγελματική στοχοποίηση.

Αντέξαμε γιατί υπήρχε ένας λόγος που μας ένωνε.

Μια πίστη πως αξίζει να παλέψεις για κάτι νέο, ακόμη κι όταν όλοι σε θεωρούν αφελή.

Όμως κάπου στην πορεία διαψευστήκαμε.

Γιατί τίποτα πλέον δεν θυμίζει εκείνον τον σκοπό για τον οποίο ενωθήκαμε και αντέχαμε όλες τις δυσκολίες.

Οι αξίες, η συλλογικότητα, ο σεβασμός και η αίσθηση ομάδας χάθηκαν μέσα σε μια πραγματικότητα που απομάκρυνε ανθρώπους αντί να τους ενώνει.

Και το πιο δύσκολο δεν ήταν οι επιθέσεις των απέναντι.

Ήταν η απογοήτευση όταν η απαξίωση και η στοχοποίηση έφτασαν να έρχονται ακόμη και από τον ίδιο τον πρόεδρο, τον άνθρωπο που κάποιοι στηρίξαμε περισσότερο από όλους.

Ζητάμε συγγνώμη από τα μέλη και τους φίλους που μας πίστεψαν, που στάθηκαν δίπλα μας με την παρουσία τους, τη στήριξή τους και την εμπιστοσύνη τους.

Από ανθρώπους που έφεραν προτάσεις, ιδέες και θέματα για επεξεργασία, πιστεύοντας κι εκείνοι πως χτίζεται κάτι ουσιαστικό και συλλογικό.

Τους ευχαριστούμε γιατί χωρίς προσωπικό όφελος έδωσαν χρόνο, δύναμη και ψυχή σε μια προσπάθεια που κάποτε είχε πραγματικό νόημα.

Επιλέξαμε να φύγουμε σιωπηλά.

Χωρίς θόρυβο, χωρίς καταγγελίες, χωρίς δημόσιες συγκρούσεις.

Γιατί δεν μπήκαμε σε αυτή τη διαδρομή για μηχανισμούς, φράξιες και εσωτερικούς πολέμους εξουσίας.

Δυστυχώς, η φράξια που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ήδη από τη σύσταση της ομάδας Πρωτοβουλίας, εδώ και ενάμιση χρόνο, αλλοίωσε σταδιακά όσα μας ένωσαν στην αρχή.

Και όταν καταλάβαμε πως τίποτα πλέον δεν θυμίζει τον σκοπό, τις αξίες και τη συλλογικότητα που πιστέψαμε, επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο της αποχώρησης με αξιοπρέπεια και σιωπή.

Όχι με χαρά.

Αλλά με κούραση, πίκρα και αξιοπρέπεια.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή υπάρχει κάτι που δεν ακυρώνεται: οι άνθρωποι που γνωριστήκαμε.

Οι στιγμές που σταθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς αντάλλαγμα.

Τα γέλια μέσα στην απογοήτευση, οι κουβέντες μετά την ένταση, η αίσθηση ότι «τουλάχιστον το παλέψαμε μαζί». Και γι’ αυτό είμαι περήφανη.

Όχι για φωτογραφίες και αριθμούς.

Αλλά γιατί μέσα σε έναν χώρο γεμάτο εγωισμούς, στρατηγικές και προσωπολατρία, βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι που λειτούργησαν σαν πραγματική ομάδα.

Και αυτό, τελικά, ίσως να ήταν το πιο αληθινό κομμάτι αυτής της διαδρομής.

Γιατί κάποιες φορές η σιωπή λέει περισσότερα από χίλιες καταγγελίες. Έτσι θεωρώ ότι πια έκλεισε ο κύκλος ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους