Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέτοιες μέρες...59 χρόνια πριν... Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς απο την Κόρωνο της Νάξου, γιος σμυριδεργάτη ,στην ΕΠΟΝ κατά τη κατοχή και με φάκελο φρονημάτων στην Ασφάλεια σπούδασε νομική στην Αθήνα και πάντα δήλωνε παρών στουs αγώνες για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς ωs δικηγόροs αναλάμβανε αφιλοκερδώς τις υποθέσεις πολιτών που διώκονταν για τα φρονήματά τους.

Συνήγοροs υπεράσπισηs στη δίκη του Μανώλη Γλέζου μα και στη λεγόμενη Μεγάλη Δίκη ή δίκη των κατασκόπων στο στρατοδικείο της Αθήνας το 1960 για την υπεράσπιση 42 ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ.

Πρωτοs στις διαδηλώσεις για την εκτροπή και την αποστασία του 1965 ,στις μάχες του Ανένδοτου, στις δίκες των φοιτητών, στα Ιουλιανά, στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ(εκεί που ο Γεώργιος Παπαδόπουλος τον απείλησε ότι θα το πληρώσει). Και ένα μήνα μέτα τη βιαίη ανάληψη τηs εξουσίαs το έπραξε.

Για να γλυτώσει ο μπροστάρηs στουs αγώνεs Ναξιώτηs νομικόs,στιs 17 Μαΐου του 1967 επιβιβάστηκε στο πλοίο «Ρίτα Β.» για την Αμμόχωστο της Κύπρου και στιs 22 Μαΐου 1967, Ρόδιοι ψαράδεs βρίσκαν το άψυχο σώμα του Νικηφόρου στην ακτή του Γενναδίου με εμφανή τα σημάδια στο αριστερό μέροs του θώρακα απο σφαίρα.

Οι αρχές το ανέφεραν ωs πνιγμό-φυσικά- μα οι μαρτυρίες και οι φωτογραφίεs για το πληγωμένο του κορμί επιβεβαίωναν τη ρήση -πρόs εξοντωσή -του συνεργάτη του Κουρκουλάκου στα τάγματα ασφαλείαs στη κατοχή και πλέον αρχηγού τηs Κυβένησηs,Παπαδόπουλου. Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς θάφτηκε στη Ρόδο στις 24 Μαΐου, παρουσία μιας χούφτας ανθρώπων και πολλών χωροφυλάκων, χωρίς την οικογένειά του που δεν είδε ποτέ τον πτώμα του, ούτε πρόλαβε να ορίσει ιατροδικαστή.

Την ίδια μέρα η είδηση του θανάτου του εμφανίστηκε στα Νέα με τίτλο «Το εκβρασθέν εις Ρόδον πτώμα εξηκριβώθη ότι ανήκει εις τον δικηγόρον Μανδηλαράν». Μα το Γαλλικό Πρακτορείο, το BBC, η Deutsche Welle και ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας είχαν ήδη καλύψει εκτενώς την δολοφονία του που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ καθώς και επί μεταπολίτευσωs, η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο. Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς θα έβαζε υποψηφιότητα στις εκλογές του 1967 -που δεν έγιναν λόγω Χούντας- με την Ένωση Κέντρου.

Καθε χρόνο τέτοια μέρα όσο ζούσε ο Μανώλης Γλέζος κατέθετε λουλούδια στη προτομή του Νικηφορου Μανδηλαρα στη Πλ. Βεΐκου στο Γαλάτσι.

Είχε πεί ο Νικηφόροs Μανδηλαράs... ''Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να αναμειχθεί στα κοινά, στην «πολιτική» με την καθιερωμένη ορολογία, έχει μπροστά του να διαλέξει δυο δρόμους: θα υπηρετήσει τα συμφέροντα ή των λίγων ή των ευρύτερων λαϊκών μαζών.

Τα συμφέροντα αυτά είναι καθορισμένα και ενιαία, αφού η κοινωνία είναι ταξικά διαρθρωμένη.

Οι πολιτικές του πράξεις είναι εκείνες που τον τοποθετούν στη μια ή την άλλη κατηγορία.

Απλώς είμαι ένας δημοκράτης που ποθώ ειλικρινά αυτό που λέγεται Πολιτική και Κοινωνική Δημοκρατία.

Πάνω από όλα είμαι ανεξάρτητος άνθρωπος, που θέλω το στόμα μου να’ ναι ελεύθερο να μιλά και το χέρι μου αδέσμευτο να γράφει.

Ουδέποτε επηρεάστηκα από την οποιαδήποτε αγελαία πολιτική νοοτροπία.

Δεν συμβιβάζεται με την ιδιοσυγκρασία μου και την όποια επιστημονική συγκρότηση διαθέτω, να έχω κανενός είδους αφεντικά…» -Πιστεύω ρητά,πως αυτοί οι Άνθρωποι με τιs θυσίεs τους για τη μή απεμπόληση των πιστεύω και των δικαιωμάτων τουs,είναι αυτοί που κατόρθωσαν να μαs προσφέρεται ωs αυτονόητο το δικαίωμα του ''επιλέγειν''. Αγωνιστέs όπωs Νικηφόροs Μανδηλαράs,ο Σωτήρηs Πέτρουλαs,ο Σπύροs Μουστακλήs...ο Αλέκοs Παναγούληs που έγραφε για τον φίλο το 1971... ''Μαθαίνοντας το θάνατό σου δεν μπόρεσα να κλάψω.

Στριφογύριζα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Θυμόμουνα την τελευταία μας συνάντηση. “Δεν θα τολμήσουν”, έλεγες. “Δεν έχουν άλλο δρόμο”, σ ‘απαντούσα. “Αυτός ο δρόμος θα ‘ναι ο τάφος τους”, φώναζες με πίστη. Ναι, Νικηφόρε, θα ‘ναι ο τάφος τους.

Αυτή την υπόσχεση σου δίνουμε αντί για μνημόσυνο.'' -Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το Α Νεκροταφείο,κλινω ευλαβικά το γόνυ στο ταφικό μνημείο του Νικηφόρου Μανδηλαρά (δίπλα του ο Σωτήρης Πετρούλας,πιο δίπλα ο Αλέκος Παναγούλης)... Και ψιθυρίζω ξανά τα λόγια του... ''είμαι ένας δημοκράτης που ποθώ ειλικρινά αυτό που λέγεται Πολιτική και Κοινωνική Δημοκρατία.

Πάνω από όλα είμαι ανεξάρτητος άνθρωπος, που θέλω το στόμα μου να’ ναι ελεύθερο να μιλά και το χέρι μου αδέσμευτο να γράφει.

Ουδέποτε επηρεάστηκα από την οποιαδήποτε αγελαία πολιτική νοοτροπία.

Δεν συμβιβάζεται με την ιδιοσυγκρασία μου και την όποια επιστημονική συγκρότηση διαθέτω, να έχω κανενός είδους αφεντικά...'' Μνημόσυνο και υπόσχεση ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους