Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Τηλέφωνο Το τηλέφωνο δεν χτυπάει ποτέ όταν το περιμένεις. Χτυπάει Τρίτη μεσημέρι, ενώ τηγανίζεις πατάτες. Χτυπάει Κυριακή ξημερώματα, ενώ το μωρό κοιμάται στο στήθος σου.

Χτυπάει την ώρα που λες «φέτος δεν αντέχω να φύγω». Κι όταν το σηκώνεις, η ζωή σου μπαίνει σε παύση..!! «Μάστορα, μπαρκάρεις. Παρασκευή.

Πειραιάς – Σιγκαπούρη – Τσιταγκόνγκ.» Πέντε λέξεις κι όλος ο κόσμος σου γίνεται βαλίτσα..!! Ναυτικός δεν σημαίνει λεφτά.

Ναυτικός σημαίνει να μετράς..!! Μετράς μέρες από τη στιγμή που το κλείνεις.

Τρεις μέρες, δύο, μία.

Μετράς αγκαλιές στο αεροδρόμιο.

Μετράς πόσες φορές θα πεις «θα περάσει γρήγορα» και δεν θα το πιστεύεις ούτε εσύ.

Μετράς τα δάκρυα της μάνας σου και τα καταπίνεις, γιατί αν ξεκινήσεις, θα πνιγείς..!! Τη βλέπεις να γυρίζει την πλάτη, να κάνει πως φτιάχνει το μαντίλι της.

Το ξέρεις το κόλπο.

Το έκανες κι εσύ μικρός.

Ο πατέρας σου σφίγγει το χέρι σου μέχρι να πονέσει. «Να προσέχεις». Δύο λέξεις μόνο.

Γιατί αν πει παραπάνω, θα σπάσει κι ύστερα μένεις μόνος στην πύλη 23. Το αεροδρόμιο συνεχίζει.

Παιδιά τρέχουν, ζευγάρια φιλιούνται, ένας παππούς μοιράζει καραμέλες.

Μόνο ο δικός σου χρόνος σταμάτησε. Προχωράς.

Κάθε βήμα βαρίδι.

Πίσω αφήνεις γενέθλια που δεν θα πας, Χριστούγεννα που θα τα δεις σε βίντεο, το «μπαμπά κοίτα με» που θα το ακούσεις από ηχογράφηση..!! Μπροστά; Ένα σιδερένιο κουτί. 180 μέτρα λαμαρίνα.

Και 22 ξένοι που σε τέσσερις μήνες πρέπει να γίνουν «μάγκες μου». Θα μάθεις ποιος ροχαλίζει, ποιος κλαίει τα βράδια, ποιος έχει τη φωτογραφία της κόρης του λιωμένη στο πορτοφόλι.

Θα γίνετε οικογένεια από ανάγκη.

Γιατί στη θάλασσα, αν δεν κρατάει ο ένας τον άλλον, βουλιάζετε όλοι..!! Η βαλίτσα του ναυτικού δεν έχει ρούχα..!! Έχει τρεις τυπωμένες φωτογραφίες.

Στραβές, με ημερομηνία από κάτω.

Η μία θα κολλήσει με χαρτοταινία πάνω απ’ το κρεβάτι.

Θα την κοιτάς 00:00 με 04:00 βάρδια, όταν το ραντάρ είναι η μόνη σου παρέα και το σκοτάδι έξω είναι τόσο πυκνό που ακούς τις σκέψεις σου να ουρλιάζουν..!! Θα είναι εκεί όταν η γυναίκα σου γεννήσει κι εσύ θα κόβεις ομφάλιο λώρο μέσω Viber.

Θα είναι εκεί όταν ο κολλητός σου παντρευτεί και θα στείλεις ευχές με καθυστέρηση δορυφόρου.

Θα είναι εκεί όταν ο πατέρας σου φύγει, κι εσύ θα μάθεις το νέο από τον καπετάνιο, τρεις μέρες μετά, γιατί δεν είχε σήμα.

Και θα πρέπει να συνεχίσεις τη βάρδια σου.

Γιατί το βαπόρι δεν σταματάει για να πενθήσεις..!! Το τελευταίο βράδυ δεν κοιμάσαι..!! Μυρίζεις.

Μυρίζεις τα μαλλιά του παιδιού σου, το σβέρκο της γυναίκας σου, το σπίτι σου.

Προσπαθείς να αποθηκεύσεις οσμές, λες και είσαι σκληρός δίσκος.

Γιατί σε δύο εβδομάδες, το μόνο που θα μυρίζεις είναι πετρέλαιο, σκουριά και το άπλυτο μπλουζάκι που φορούσες όταν έφυγες..!! Σε σφίγγουν αγκαλιές που δεν θες να ανοίξουν.

Κι εύχεσαι να μπορούσες να μείνεις εκεί, κολλημένος, να κρατάνε τα χέρια τους τα κομμάτια της καρδιάς σου για να μην σκορπίσουν στον ωκεανό.

Για ένα λεπτό το κενό στο στήθος γεμίζει.

Μετά αδειάζει ξανά.

Και μένει έτσι για έξι μήνες..!! «Εσύ το διάλεξες», θα πει κάποιος. Ναι.

Το διάλεξα.

Διάλεξα να λείπω για να μην λείψει τίποτα σε αυτούς.

Διάλεξα να μετράω αστερισμούς αντί για χρόνια των παιδιών μου.

Διάλεξα να αλλάζω χρόνια μόνος, με ένα πλαστικό ποτήρι κρασί στη γέφυρα, λέγοντας «χρόνια μου πολλά» στο VHF, μην τυχόν και με ακούσει κανείς και με λυπηθεί..!! Δεν είναι δουλειά.

Είναι εξορία με μισθό..!! Δεν θα πάρεις άδεια αν έχεις 40 πυρετό.

Θα πάρεις Depon και θα ανέβεις για σκουριά.

Δεν θα τρέξεις στο νοσοκομείο αν χτυπήσει το παιδί σου.

Θα κάνεις βιντεοκλήση και θα του πεις «είμαι εδώ, μωρό μου», ενώ είσαι 4.000 μίλια μακριά.

Ο κόσμος σου στη στεριά δεν θα σε περιμένει.

Θα προχωράει.

Κι εσύ όταν ξεμπαρκάρεις θα τρέχεις να προλάβεις γενέθλια, επετείους, κηδείες που έχασες.

Να χωρέσεις έξι μήνες ζωής σε είκοσι μέρες άδεια κι ύστερα ξανά το τηλέφωνο..!! Γι’ αυτό, όταν δεις ναυτικό, μην του πεις «σιγά, κρουαζιέρα κάνεις». Ρώτα τον πότε έχει γενέθλια το παιδί του.

Αν τον είδε να περπατάει.

Αν πρόλαβε να του μάθει ποδήλατο..!! Να μας αγαπάτε λίγο παραπάνω.

Όχι γιατί είμαστε ήρωες.

Είμαστε παιδιά που μας λείπει η μάνα μας.

Πατεράδες που μεγαλώνουμε φωτογραφίες.

Άντρες που κλαίμε κρυφά όταν πιάνει 9 μποφόρ, όχι απ’ τον φόβο, απ’ το κούνημα που κάνει την ψυχή μας κομμάτια..!! Κάνουμε τα πάντα γρήγορα.

Τρώμε γρήγορα, αγαπάμε γρήγορα, ζούμε γρήγορα.

Γιατί ξέρουμε πως η ζωή μας έχει ημερομηνία λήξης.

Είναι η μέρα που το ρημάδι το τηλέφωνο θα χτυπήσει ξανά και θα πρέπει να πατήσεις το pause. Ξανά..!! Αυτή είναι η ζωή του "ΗΡΩΑ ΝΑΥΤΙΚΟΥ".!! Καλά ταξίδια γαλήνιες θάλασσες σε όλους τους ναυτικούς μας..!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους