Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μέσα από την τρίτη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ. περνά ο σίγουρος δρόμος για την Ελλάδα του 2030» μας είπε προχθές από το «μητσοτακικό» συνέδριο ο ηγέτης ΚυΜ.

Στη συνέχεια με προσποιητή άνεση πρόσθεσε: «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι δεύτερος ή τρίτος.

Εμείς είμαστε πρώτοι». Κι όμως.

Τον ενδιαφέρει και ποιος θα είναι πρώτος, δεύτερος, τρίτος και τέταρτος.

Αγωνιά -και κάτι παραπάνω- για το ποιά θα είναι η σειρά στην κατάταξη των κομμάτων, διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων, ακόμα και ύστερα από δεύτερες ή και τρίτες εκλογές, ακόμα κι αν είναι πρώτος, (που δεν είναι σίγουρο) θα χρειαστεί «δεκανίκια». Πάντως ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία, το σωσίβιό του είναι η μικροπολιτική, οι κουτοπονηριές και οι παλαιοκομματικές μπούρδες.

Βέβαια, η φθορά είναι δεδομένη για κάθε κυβέρνηση που παραμένει τόσο καιρό στην εξουσία, πόσο μάλλον για αυτήν.

Αυτή η φθορά όμως τώρα είναι πια μόνιμη, και μάλιστα μη αναστρέψιμη. (Του το δείχνουν και οι κυλιόμενες μετρήσεις που βλέπει καθημερινά). Αυτό που δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει σε όλη αυτή την επταετία είναι πραγματικό πολιτικό κεφάλαιο.

Οι μεγάλοι ηγέτες αφήνουν πίσω τους μεγάλες τομές και ιστορικό αποτύπωμα. Ο Μητσοτάκης έχει να επιδείξει μόνο διαχείριση της αλήθειας, επικοινωνιακή ανατροπή της πραγματικότητας και πελατειακές ...παραφυάδες.

Ακόμα κι αν γίνει ένας από τους μακροβιότερους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης, η Ιστορία θα είναι σκληρή μαζί του και σίγουρα θα του αφιερώσει ελάχιστες και άσχημες αράδες.

Το «όραμά» του για το 2030, όπως φάνηκε και από τη δευτερολογία του, είναι ένα καμουφλαρισμένο σχέδιο διαιώνισης και ελέγχου της εξουσίας.

Δεν αφορά την Ελλάδα, αφορά το επιτελικό κράτος που έχτισε, τις εξαρτήσεις που δημιούργησε και τις καρέκλες που δεν θέλει με τίποτα να αφήσει.

Το ίδιο το συνέδριο της μητσοτακικής ΝΔ ήταν η ζωντανή απόδειξη της παρακμής: ένας μηχανισμός που φυλλομετράει, φοβισμένος ή διστακτικός και σίγουρα χωρίς καμία έμπνευση.

Γνωρίζει, ότι ακόμα κι αν περνούσε το κρίσιμο 25% (που αποκλείεται... διότι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με νέο ρεκόρ αποχής), αλλά λέμε τώρα, αν περνούσε το 25% στην πρώτη κάλπη, χωρίς πραγματική λαϊκή νομιμοποίηση θα χρειαζόταν -ελλείψει άλλων ουσιωδών προϋποθέσεων- μακιαβελισμούς, ίντριγκες και στημένες και εκβιαστικές συμμαχίες για να μείνει όρθιος.

Το κλειδί δεν θα είναι μόνο ο δεύτερος, αλλά ποιος θα βρεθεί τρίτος και τέταρτος.

Και πρώτος... (Μια αλήθεια είναι ότι βρίσκει και τα κάνει- ας ερμηνευτούν και όσα φαινομενικά ανεξήγητα γίνονται τις τελευταίες ημέρες στο κομματικό σκηνικό, που κάνουν τον Ανδρουλάκη να παραμιλάει και να «κονταίνει»... ήταν που ήταν...) Ο ΚυΜ, που για να νικήσει τους ανύπαρκτους αντιπάλους του το 2019 παρουσιάστηκε ως ο «νέος», ο «μεταρρυθμιστής», ο «ευρωπαϊστής», σήμερα μας δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, έναν κυνικό πολιτικό της παλιάς σχολής (πιο παλιός απ' το παλιό) -χειρότερος ακόμα και από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη της δεκαετίας του 1980 και του 1990-, προκειμένου να κρατήσει το λάφυρο της εξουσίας. Δεν θα το καταφέρει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους