Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η διαγραφή του Παύλου Πολάκη από τον Σωκράτη Φάμελλο και η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι δύο άσχετα περιστατικά, ούτε δύο «εσωκομματικές λεπτομέρειες». Είναι ο καθρέφτης ενός βαθύτερου προβλήματος που διαπερνά το ελληνικό πολιτικό σύστημα, της αρχηγικής αυθαιρεσίας και της νοοτροπίας του πολιτικού φέουδου.

Γιατί όταν ένας αρχηγός αντιμετωπίζει το κόμμα σαν ιδιοκτησία του, τότε δεν διαγράφει απλώς έναν βουλευτή.

Διαγράφει τη δημοκρατία μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Το κοινό στοιχείο των δύο περιπτώσεων είναι πως η διαφωνία δεν αντιμετωπίστηκε ως φυσιολογική έκφραση πολιτικής ζωής, αλλά ως απειλή προς εξόντωση.

Δεν αντιμετωπίστηκε ως στοιχείο πλουραλισμού, αλλά ως «ανυπακοή». Και αυτό αποκαλύπτει κάτι πολύ σοβαρό.

Ότι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας δεν πιστεύει πραγματικά στη δημοκρατία ως θεσμό, αλλά μόνο στη δημοκρατία ως εργαλείο ανάδειξης εξουσίας.

Θέλουν τις εκλογές για να εκλεγούν, αν και το εκλογικό μέτρο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ισχυρού, αλλά δεν θέλουν τη διαφωνία που κάνει τη δημοκρατία ζωντανή. Ο Σωκράτης Φάμελλος, με τη διαγραφή Πολάκη, δεν έστειλε μήνυμα «σοβαρότητας» όπως ίσως νομίζει.

Έστειλε μήνυμα φόβου.

Έστειλε μήνυμα ότι η ενότητα δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικής σύνθεσης, αλλά αποτέλεσμα πειθαρχίας.

Ότι η ηγεσία δεν πείθει, αλλά επιβάλλεται.

Και όταν μια ηγεσία δεν μπορεί να κρατήσει το κόμμα ενωμένο με επιχειρήματα, το κρατά ενωμένο με απειλές.

Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τη διαγραφή Σαμαρά απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η Νέα Δημοκρατία λειτουργεί όχι ως δημοκρατικό κόμμα ευρείας παράταξης, αλλά ως κλειστός μηχανισμός ελέγχου.

Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός και πρώην αρχηγός αντιμετωπίζεται ως «πρόβλημα προς διαγραφή», το μήνυμα προς κάθε βουλευτή είναι σαφές.

Κανείς δεν έχει φωνή, όλοι είναι αναλώσιμοι.

Όποιος αποκλίνει, τελειώνει.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία.

Οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν δημόσια για «θεσμούς», «ευρωπαϊκή δημοκρατία» και «πολιτικό πολιτισμό», εφαρμόζουν στην πράξη την πιο παλιά ελληνική παθογένεια.

Το μοντέλο του αρχηγού πατρίκιου και των στελεχών πελατών.

Να το πω πιό ξεκάθαρα.

Τους βουλευτές δεν τους διορίζει ο αρχηγός.

Τους εκλέγει ο λαός.

Η έδρα δεν είναι δώρο κανενός προέδρου.

Είναι εντολή πολιτών.

Όταν λοιπόν η διαγραφή χρησιμοποιείται όχι για ακραίες περιπτώσεις αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς, αλλά ως εργαλείο πειθάρχησης, τότε αυτό δεν είναι πολιτική ευθύνη.

Είναι κατάχρηση εξουσίας.

Στην πραγματικότητα, τέτοιες κινήσεις δεν δείχνουν ισχύ.

Δείχνουν αδυναμία.

Δείχνουν ηγεσίες που δεν μπορούν να συνθέσουν, δεν μπορούν να πείσουν, δεν μπορούν να εμπνεύσουν.

Και όταν δεν μπορείς να εμπνεύσεις, προσπαθείς να κυβερνήσεις με φόβο.

Όταν δεν μπορείς να ενώσεις, προσπαθείς να εξοντώσεις.

Όταν δεν μπορείς να παράγεις πολιτική, παράγεις πειθαρχία.

Αυτή είναι η ουσία του αρχηγισμού.

Δεν θέλει πολίτες, θέλει οπαδούς.

Δεν θέλει συνεργάτες, θέλει χειροκροτητές.

Δεν θέλει κόμμα, θέλει στρατό.

Και αυτό ακριβώς είναι που απαξιώνει τέτοιες ηγεσίες στα μάτια κάθε δημοκρατικού ανθρώπου.

Όχι οι ιδεολογικές τους διαφορές, αλλά η κοινή τους περιφρόνηση προς την πολιτική αυτονομία των άλλων.

Ο ένας στο όνομα της «τάξης», ο άλλος στο όνομα της «ενότητας», υπηρετούν το ίδιο μοτίβο, να μετατρέψουν την πολιτική σε μαντρί.

Το αποτέλεσμα είναι διπλά επικίνδυνο.

Πρώτον, στραγγαλίζεται η εσωτερική δημοκρατία.

Δεύτερον, καλλιεργείται στην κοινωνία η ιδέα ότι η πολιτική είναι χώρος τιμωρίας, μηχανισμών και προσωπικών στρατηγικών, όχι χώρος συμμετοχής.

Έτσι γεννιέται η αποχή, ο κυνισμός και η αποστροφή προς τα κόμματα.

Και μετά οι ίδιοι αρχηγοί απορούν γιατί οι πολίτες δεν πιστεύουν σε τίποτα.

Αν κάτι αποδεικνύουν οι διαγραφές Πολάκη και Σαμαρά είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε απλώς πρόβλημα κομματικής κουλτούρας.

Έχουμε πρόβλημα πολιτικού ήθους.

Έχουμε ηγεσίες που αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία όχι ως σύστημα ισορροπιών και σεβασμού, αλλά ως διαδικασία ανάδειξης ενός κέντρου εξουσίας που μετά απαιτεί σιωπή.

Και αυτό είναι η μεγαλύτερη προσβολή προς τον πολίτη.

Να του λένε ότι ψηφίζει για να εκπροσωπηθεί, αλλά στην πράξη να εκπροσωπείται μόνο η γραμμή του αρχηγού.

Όσο αυτό το μοντέλο κυριαρχεί, η Ελλάδα θα παραμένει μια χώρα όπου οι θεσμοί υπάρχουν στα χαρτιά, αλλά η εξουσία λειτουργεί με όρους προσωπικής ιδιοκτησίας.

Μια χώρα όπου η πολιτική δεν θα είναι δημοκρατία, αλλά ανταγωνισμός μικρών ηγεμονιών.

Η λύση δεν είναι να αλλάξουν πρόσωπα.

Είναι να τελειώνουμε με την ιδέα ότι ο αρχηγός είναι ο ιδιοκτήτης του κόμματος και οι εκλεγμένοι είναι υποχρεωμένοι να σκύβουν το κεφάλι. Γιατί μια δημοκρατία χωρίς εσωτερική δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία. Είναι αυταρχισμός με νοθευμένες κάλπες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους