Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο "Ιωάννης ο βίαιος", σε σκηνοθεσία Τώνιας Μαρκετάκη, προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 1973.

Μια γυναίκα, η Ελένη Χαλκιά, βρίσκεται δολοφονημένη σε μια συνοικία των Αθηνών.

Η αστυνομία ερευνά την υπόθεση αλλά αδυνατεί να ανεύρει το δράστη.

Στο μεταξύ, διάφορα πρόσωπα διηγούνται το βίο της Ελένης, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι ήταν μια ανήθικη γυναίκα και της άξιζε αυτό, που έπαθε.

Οι αρχικές υποψίες πέφτουν στον αρραβωνιαστικό της, διότι, σύμφωνα με μαρτυρίες, τη ζήλευε και είναι ο πιο πιθανός ύποπτος.

Στην πορεία, όμως, ανακαλύπτεται, ότι ο δολοφόνος είναι ένας νεότατος άνθρωπος, ο Ιωάννης, ο οποίος δεν εγνώριζε το θύμα. Ο Ιωάννης δεν έχει ζωή, δεν έχει φίλους, δεν εργάζεται, είναι ένας άνθρωπος που κινείται μέσα στην κοινωνία αλλά δεν αισθάνεται τμήμα της.

Δεν σκοτώνει λόγω έμφυτης μισανθρωπιάς ή λόγω κακών βιωμάτων.

Σκοτώνει, επειδή δεν έχει αισθήματα, αποξενωμένος από τους ανθρώπους.

Μπορεί να χειριστεί το λόγο, μαγεύει το κοινό, είναι ευφυής αλλά πίσω από αυτή την ελκυστική εικόνα ενός ευπαρουσίαστου νέου υπάρχει ένα μαύρο κενό, το απόλυτο τίποτα.

Σε ένα άλλο επίπεδο, η αστυνομία αντιμετωπίζει την υπόθεση με μια ενοχλητικά διεκπεραιωτική αντίληψη, μέχρι να πέσει στο δολοφόνο.

Ενδιαφέρεται να βρει ένα ένοχο και όχι τον ένοχο.

Αναπαράγει και συντηρεί τα στερεότυπα της κοινωνίας.

Εδώ υπάρχει ένα σχόλιο για τη νοοτροπία της αστυνομίας της εποχής εκείνης, μιας αστυνομίας δεσμίας των γνωστών προκαταλήψεών της περί ενόχων (που θυμίζει τη σημερινή). Η ταινία προβλήθηκε κανονικά, ίσως επειδή η τότε δικτατορία του Παπαδόπουλου περνούσε την περίοδο του "φιλελευθέρου" πειράματός της (που κατέληξε στην αιματηρή καταστολή του Πολυτεχνείου) και ήθελε να δείξει ένα πιο ήπιο πρόσωπο.

Το μη εμπορικό και αντισυμβατικό ύφος της συνέβαλε σε ένα περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων.

Η αξία της, όμως, αναγνωρίστηκε αργότερα.

Κυκλοφορεί στο youtube, σε άθλια κόπια η οποία, ωστόσο, αρκεί για να την παρακολουθήσει κανείς ευχάριστα.

Η συγκεκριμένη ταινία κυκλοφόρησε πριν από 53 χρόνια.

Γυρίστηκε με περιορισμένα μέσα αλλά είναι εξαιρετικά καλογυρισμένη, με πλάνα που αφήνουν να εννοηθεί, ότι υπάρχουν οι συνθήκες, που δημιουργούν την αποξένωση και διαμορφώνουν ένα εγκληματία, ακόμα και αν αυτός δεν είναι κακός.

Οι ηθοποιοί λειτουργούν άριστα και φαίνεται, ότι η Μαρκετάκη τους είχε καθοδηγήσει επαρκώς, ώστε να μη απαγγέλλουν απλά τις ατάκες τους (κάτι συχνά εμφανές στην ελληνική τηλεόραση και τον κινηματογράφο μας). Περνούν από το φακό ηθοποιοί σχετικά άγνωστοι τότε, όπως ο Τσακίρογλου, ο Παρτσαλάκης και ο Χατζησάββας και σε ρόλο-έκπληξη ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος.

Είναι αδύνατο να μη σκεφτεί κανείς για ποιο λόγο μια τόσο σπουδαία ταινία δεν απετέλεσε τη βάση για να αποκτήσει η χώρα μας ένα αληθινά ποιοτικό κινηματογράφο, ο οποίος θα μπορούσε να διακριθεί και να αποκτήσει ένα σταθερό και μεγάλο κοινό στη χώρα μας, ή δεν έγινε πρότυπο για κοινωνικά/αστυνομικά θρίλλερ, ένα είδος χωρίς μεγάλο κόστος παραγωγής :

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους