Ο καλλιτέχνης δεν γεννά την εποχή. Η εποχή γεννά τον καλλιτέχνη που της μοιάζει. Κάθε κοινωνία παράγει τελικά τη μουσική του εσωτερικού της κόσμου.Όταν ένας πολιτισμός χάνει το μέτρο, την ιερότητα...
Ο καλλιτέχνης δεν γεννά την εποχή. Η εποχή γεννά τον καλλιτέχνη που της μοιάζει.
Κάθε κοινωνία παράγει τελικά τη μουσική του εσωτερικού της κόσμου.Όταν ένας πολιτισμός χάνει το μέτρο, την ιερότητα, τη σιωπή, τη βαθύτητα και τη μεταφυσική του πείνα, τότε η τέχνη του μετατρέπεται σιγά σιγά σε κραυγή εντυπωσιασμού.
Δεν επιδιώκει πια να ανυψώσει τον άνθρωπο, απλά επιδιώκει να τον διεγείρει.
Να τον σοκάρει.
Να τον κρατήσει για λίγα δευτερόλεπτα αιχμάλωτο της εικόνας. Η παρακμή σπάνια εμφανίζεται σαν τραγωδία. Συνήθως εμφανίζεται σαν θέαμα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους