Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Το Τρένο της Επιστροφής🍊» Ήμουν τεσσάρων χρονών όταν αφήσαμε πίσω το Καζακστάν για να γυρίσουμε στην Ελλάδα.

Ολόκληρη η οικογένεια οι γονείς μου, η γιαγιά μου, ο αδελφός μου, η μεγάλη μου αδελφή κι εγώ η μικρή.

Το ταξίδι ήταν ατελείωτο.

Αεροπλάνα, λεωφορεία, τρένα.

Σαν να μην φτάναμε ποτέ.. Κουρασμένα σώματα, μάτια που έκλειναν και ξανάνοιγαν, Και το τελευταίο μέσο, το τρένο. -Μαμά… δεν αντέχω άλλο. -Κάνε λίγη υπομονή, κόρη μου.

Φτάνουμε! -Πότε; Μ’ έχει πονέσει το σώμα μου. Γιαγιά: Εσείς παραπονιέστε; Εγώ στην ηλικία σας περπάτησα μέρες ολόκληρες από την πατρίδα μας, την Τραπεζούντα, μέχρι το Καζακστάν,Για να γλιτώσουμε τη σφαγή.

Σκύψαμε όλοι να την ακούσουμε, Η φωνή της έτρεμε, μα δεν έσπαγε. -Γιαγιά… και τι τρώγατε; -Γιαγιά : ότι βρίσκαμε παιδί μου, Ρίζες από τη γη, Κι όταν περνούσαν κοπάδια αγελάδων, πηγαίναμε πίσω τους και ψάχναμε μέσα στα κόπρανά τους καλαμπόκια,Αυτά που δεν είχαν χωνέψει.

Αυτά τρώγαμε. -Γιατί γιαγιά; Γιαγιά: Για να ζήσουμε, παιδί μου.

Να μην πεθάνουμε σαν τ’ άλλα μωρά… Η φωνή της χαμήλωσε. «19 Μαΐου ημέρα Γενοκτονίας των Ποντίων» (Ενα στιγμιότυπο από το βιβλίο μου)genosidpontos #genoside#19mai #nerantzi #comingsoon

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους