Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ισχυρή διαίσθηση παρουσιάζεται συχνά σαν χάρισμα. Σαν μια εσωτερική πυξίδα που βλέπει πίσω από λέξεις, πίσω από πρόσωπα, πίσω από τις προθέσεις των ανθρώπων.

Η ενόραση μοιάζει με φως που αποκαλύπτει όσα οι περισσότεροι αγνοούν.

Όμως υπάρχουν στιγμές που αυτό το «δώρο» μετατρέπεται σε βάρος.

Σε μια σιωπηλή κατάρα.

Γιατί ο άνθρωπος που νιώθει βαθιά, βλέπει περισσότερα απ’ όσα αντέχει.

Αντιλαμβάνεται την αλλαγή στον τόνο της φωνής, τη σκιά στο βλέμμα, την αλήθεια πίσω από ένα ψέμα που κανείς άλλος δεν υποψιάζεται.

Και όσο πιο έντονη είναι αυτή η ικανότητα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ζήσει αθώα.

Δεν μπορεί να ξεγελαστεί εύκολα, αλλά ούτε και να ηρεμήσει εύκολα.

Η ισχυρή διαίσθηση συχνά κουράζει τον ίδιο τον άνθρωπο που την κουβαλά.

Είναι σαν να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση, σαν να αφουγκράζεται αδιάκοπα υπόγεια ρεύματα συναισθημάτων και κινδύνων.

Οι άλλοι βλέπουν μια απλή συζήτηση· εκείνος βλέπει ένταση, φόβο, κρυμμένη θλίψη, ανείπωτες σκέψεις.

Οι άλλοι προχωρούν ανέμελοι· εκείνος βασανίζεται από προαισθήματα που δεν ξέρει αν πρέπει να πολεμήσει.

Και το πιο δύσκολο δεν είναι να βλέπεις.

Είναι να μη σε πιστεύουν.

Να αισθάνεσαι κάτι βαθιά μέσα σου, να γνωρίζεις σχεδόν με βεβαιότητα πως κάτι δεν πάει καλά, και οι γύρω σου να το θεωρούν υπερβολή, άγχος ή φαντασία.

Έτσι, ο διαισθητικός άνθρωπος μαθαίνει να σωπαίνει.

Να κουβαλά μόνος του το βάρος όσων αντιλαμβάνεται.

Η ενόραση δεν χαρίζει μόνο σοφία.

Χαρίζει και μοναξιά.

Γιατί όταν βλέπεις καθαρά τις προθέσεις, τις μάσκες και τις αλήθειες των ανθρώπων, δυσκολεύεσαι να αφεθείς.

Δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς χωρίς φόβο, να αγαπήσεις χωρίς επιφυλάξεις, να αγνοήσεις όσα η ψυχή σου ήδη έχει καταλάβει.

Κάποτε, λοιπόν, το χάρισμα γίνεται σταυρός.

Όχι επειδή είναι ψεύτικο, αλλά επειδή είναι υπερβολικά ΑΛΗΘΙΝΟ.

Και οι αλήθειες που νιώθονται πριν ακόμη αποδειχθούν, συχνά πληγώνουν περισσότερο από εκείνες που φαίνονται ξεκάθαρα.

Ίσως τελικά η ισχυρή διαίσθηση να είναι μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.

Ένα χάρισμα που μπορεί να προστατεύσει έναν άνθρωπο, αλλά και να τον εξαντλήσει.

Μια δύναμη που μοιάζει με ευλογία όταν σε καθοδηγεί σωστά, και με κατάρα όταν δεν σου επιτρέπει ποτέ να πάψεις να βλέπεις. Έτσι... Ο άνθρωπος με δυνατή ενόραση βασανίζεται ανάμεσα σε δύο κόσμους: στον κόσμο της λογικής και στον κόσμο του αισθήματος.

Ζει με την αίσθηση πως κάτι αόρατο τον καθοδηγεί, αλλά ποτέ δεν του αποκαλύπτεται ολοκληρωτικά.

Σαν να αγγίζει αλήθειες που οι υπόλοιποι αδυνατούν να αντιληφθούν.

Και αυτό δεν φέρνει μόνο σοφία , φέρνει αποξένωση.

Γιατί είναι δύσκολο να εξηγήσεις στους άλλους πως ένιωσες μια προδοσία πριν γεννηθεί, πως είδες το τέλος μιας σχέσης μέσα από ένα βλέμμα, πως ένιωσες κίνδυνο μέσα σε απόλυτη ησυχία.

Οι περισσότεροι θα το ονομάσουν υπερβολή.

Μα εκείνος ξέρει.

Το έχει νιώσει στο βάθος της ψυχής του, εκεί όπου η διαίσθηση μοιάζει περισσότερο με αρχέγονη μνήμη παρά με σκέψη.

Και τότε το χάρισμα γίνεται κατάρα.

Γιατί δεν μπορεί να κλείσει αυτή την «πόρτα». Δεν μπορεί να πάψει να αισθάνεται.

Κουβαλά τις ενέργειες των χώρων, το σκοτάδι των ανθρώπων, τους ανείπωτους φόβους τους.

Είναι σαν να περπατά συνεχώς ανάμεσα σε αόρατα ρεύματα που εξαντλούν το πνεύμα του.

Όσο οι άλλοι κοιμούνται ήσυχοι μέσα στην άγνοια, εκείνος ξαγρυπνά με προαισθήματα και εσωτερικούς ψιθύρους.

Ίσως τελικά η ισχυρή διαίσθηση να μην είναι απλώς ένα χάρισμα.

Ίσως να είναι μια μυστική σφραγίδα σε λίγες ψυχές· ένα κάλεσμα να αντικρίζουν αλήθειες που δεν προορίζονταν για όλους.

Και κάθε τέτοια ψυχή μαθαίνει αργά πως το να βλέπεις πέρα από το πέπλο της πραγματικότητας… δεν είναι πάντα ευλογία. Κάποιες φορές είναι το πιο βασανιστικό είδος κατάρας. Σας φιλώ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους