Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα τελευταία χρόνια, ως απλός πολίτης που προσπαθεί να μελετά μεγάλα ζητήματα τα οποία απασχολούν την ελληνική κοινωνία, έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται συνεχώς μπροστά μου.

Στο λεγόμενο «μακεδονικό», ο χώρος της Κεντροδεξιάς κυριαρχήθηκε επί δεκαετίες από μια καθεστωτική εθνική ιδεολογία, την οποία υιοθέτησε μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Ένα αφήγημα που αντιμετώπιζε με καχυποψία ή και εχθρότητα μια μικρή ανεξάρτητη χώρα, την Δημοκρατία της Μακεδονίας τότε... η οποία προσπαθούσε διαρκώς να αμυνθεί απέναντι σε πιέσεις και αμφισβητήσεις από τους γείτονές της.

Η λεγόμενη Αριστερά, παρά τις αντιφάσεις και τις δικές της ιδεολογικές αγκυλώσεις, διαφοροποιήθηκε σημαντικά από το κυρίαρχο εθνικιστικό αφήγημα, αναγνωρίζοντας, σε αντίθεση από την Κεντροδεξιά, την ύπαρξη μακεδονικής εθνικής, γλωσσικής και πολιτιστικής ιδιαιτερότητας.

Εκεί ακριβώς βρέθηκαν συχνά οι πιο ψύχραιμες και δημοκρατικές φωνές απέναντι στον εθνικισμό και την ιστορική μονοφωνία.

Στο "παλαιστινιακό – ισραηλινό" ζήτημα όμως, παρατηρώ ένα σχεδόν αντίστροφο φαινόμενο.

Εκεί, μεγάλο μέρος της λεγόμενης Αριστεράς παραμένει εγκλωβισμένο σε στερεότυπα δεκαετιών, σε μια ιδεολογική «παραπαιδεία» που συχνά παρουσιάζει συλλογικά τους Εβραίους ως «κακούς» και το Ισραήλ αποκλειστικά ως «δολοφονικό κράτος», αγνοώντας ότι πρόκειται επίσης για μια κοινωνία και ένα κράτος που επί δεκαετίες βρίσκεται αντιμέτωπο με πολέμους, επιθέσεις και υπαρξιακές απειλές.

Αντίθετα, αρκετοί ανοιχτόμυαλοι φιλελεύθεροι πολίτες από τον χώρο της Κεντροδεξιάς στέκονται πιο ψύχραιμα και ισορροπημένα απέναντι στο ζήτημα αυτό.

Αυτό που θεωρώ πραγματικά ενδιαφέρον είναι πως, και στα δύο θέματα, υπάρχουν μειοψηφίες που τολμούν να σπάνε τα στερεότυπα του ίδιου τους του χώρου.

Υπάρχουν φιλελεύθεροι κεντροδεξιοί που πλέον ασκούν ανοιχτά κριτική στην εθνικιστική πολιτική και μυθολογία-αρχαιολατρεία γύρω από το μακεδονικό.

Υπάρχουν επίσης ανοιχτόμυαλοι αριστεροί που στηρίζουν χωρίς προκαταλήψεις τον εβραϊκό λαό και το δικαίωμα ύπαρξης και ασφάλειας του Ισραήλ που οι γείτονες συνεχώς αμφισβητούν.

Προσωπικά, με αυτές τις «μειοψηφίες» νιώθω πιο κοντά: με τους πραγματικούς φιλελεύθερους και με τους πραγματικά συνεπείς αριστερούς.

Γιατί η ελευθερία σκέψης αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η τυφλή υπακοή στις ιδεολογικές φυλακές. Υ.Γ. 1 Η λεγόμενη Αριστερά στην Ελλάδα παραμένει συχνά εγκλωβισμένη σε στερεότυπα της εποχής της ΕΣΣΔ ακόμη και σήμερα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα στο Ουκρανικό.

Η λεγόμενη Δεξιά, αντίστοιχα, παραμένει κολλημένη σε αρχαιολατρικές και εθνικιστικές εμμονές γύρω από το μακεδονικό ζήτημα και τον στείρο αντι-τουρκισμό. Υ.Γ. 2 Αν κάποιος δεν καταφέρει να βγει έξω από τα δύο ιδεολογικά «κλουβιά» που οικοδομήθηκαν επί δεκαετίες στη χώρα μας, δύσκολα θα κατανοήσει τη σύγκριση που επιχειρώ να κάνω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους