Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Αν δεν έχομεν όπλα, θα έχωµεν τσεκούρια, δόντια και νύχια. Εγώ πάντως μοναχός µε τους Χειμαρραίους θα πολεμήσω και θα νικήσω!» ~Tαγματάρχης Ελληνικής Χωροφυλακής Σπύρος Σπυρομήλιος~ ⚔️🇬🇷"Σπύρος Σπυρομήλιος – Ο ακάματος Φρουρός της Χειμάρρας και της Βορείου Ηπείρου"⚔️🇬🇷 Σε εποχές όπου η ιστορία γραφόταν με φωτιά και αίμα, ξεχώρισαν άνθρωποι που έγιναν σύμβολα.

Σαν σήμερα,19 Μαΐου 1930, σίγησε μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές των αγώνων του Ελληνισμού στην Ήπειρο. Ο Σπύρος Σπυρομήλιος, ο ηρωικός Αξιωματικός της χωροφυλακής και μετέπειτα βουλευτής που ταυτίστηκε με τη Χειμάρρα και τον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω του μια βαριά ιστορική παρακαταθήκη και ένα όνομα χαραγμένο στη μνήμη του τόπου.

Στα τραχιά παράλια της Χειμάρρας, εκεί όπου η θάλασσα συναντά τα βουνά της Ηπείρου, γεννήθηκε ένας άνθρωπος που έμελλε να γίνει θρύλος. Ο Σπύρος Σπυρομήλιος (1864–1930), αξιωματικός της Ελληνικής Χωροφυλακής, υπήρξε μια από τις φωτεινότερες μορφές του αγώνα για την ελευθερία της Βορείου Ηπείρου ένας πολεμιστής, ένας διοικητής, μα πάνω απ’ όλα, μια ψυχή που αρνήθηκε να υποκύψει.

Από τα πρώτα του βήματα έδειξε πως ανήκε στους ανθρώπους που γεννιούνται για να υπερασπίζονται την τιμή και την ταυτότητα του τόπου τους.

Πολέμησε στον Μακεδονικό Αγώνα, στάθηκε δίπλα σε κάθε κάλεσμα της πατρίδας, μα το μεγαλύτερο έργο του γράφτηκε στα βουνά της Χειμάρρας και στα πέτρινα χωριά της Βορείου Ηπείρου, εκεί όπου το ελληνικό αίμα είχε βαθιές ρίζες.

Ήταν η αυγή της 5ης Νοεμβρίου 1912, μέσα στη δίνη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, όταν ο Σπύρος Σπυρομήλιος, επικεφαλής σώματος εθελοντών Χειμαρριωτών, Κρητών και άλλων Ηπειρωτών αποβιβάστηκε στην παραλία των Σπηλίων κάτω από τη Χειμάρρα. Οι Οθωμανοί δεν περίμεναν την επίθεση.

Μέσα σε λίγες ώρες, η πόλη καταλήφθηκε και η ελληνική σημαία υψώθηκε στα τείχη της.

Η ιστορική προκήρυξη που εξέδωσε εκείνη την ημέρα έμεινε μνημείο ελληνικού φρονήματος: «Καταλαμβάνων εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων την Επαρχίαν Χειμάρρας, κηρύσσω αυτήν ελευθέραν, ως αναπόσπαστον τμήμα της μίας και αδιαιρέτου μεγάλης Ελληνικής Πατρίδος…» ~ Σπύρος Σπυρομήλιος, 5 Νοεμβρίου 1912~ Η φλόγα της ελευθερίας εξαπλώθηκε γρήγορα.

Τα γύρω χωριά Βούνο, Δρυμάδες, Παλάσσα, Λιάτες ενώθηκαν στον αγώνα. Ο Σπυρομήλιος οργάνωσε πολιτοφυλακές, διοίκηση και περίθαλψη για τον λαό δεν ήταν μόνο στρατιώτης, ήταν και προστάτης των αμάχων.

Όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να εντάξουν τη Βόρεια Ήπειρο στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος, οι Ηπειρώτες ένιωσαν την αδικία να πληγώνει βαθιά.

Τότε, ο Σπυρομήλιος δεν υπάκουσε στην εντολή να αποσυρθεί ύψωσε για άλλη μια φορά το λάβαρο της Αντίστασης.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1914, κήρυξε την αυτονομία της Χειμάρρας, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της περιοχής.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου, στο Αργυρόκαστρο, ανακηρύχθηκε η Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου. Ο Σπυρομήλιος στάθηκε επικεφαλής των ένοπλων δυνάμεων, διακηρύσσοντας την επιθυμία του λαού του να ζήσει ελεύθερος, με σεβασμό στη γλώσσα, τη θρησκεία και τις παραδόσεις του.

Η διεθνής κοινότητα αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το δίκαιο του αγώνα με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (17 Μαΐου 1914), που εγγυόταν ευρεία αυτονομία στη Βόρεια Ήπειρο.

Ήταν μια μερική νίκη μα πάνω από όλα ήταν νίκη του φρονήματος, απόδειξη ότι η φωνή ενός μικρού λαού μπορεί να ακουστεί ως βρυχηθμός ελευθερίας. Ο Σπύρος Σπυρομήλιος δεν πολέμησε για αξιώματα,πολέμησε γιατί πίστευε ότι ο Έλληνας δεν παραδίδει τη γη των προγόνων του.

Στην περίφημη δήλωσή του, όταν ερωτήθηκε τι θα πράξει αν μείνουν χωρίς όπλα, απάντησε: «Αν δεν έχομεν όπλα, θα έχωμεν τσεκούρια, δόντια και νύχια.

Εγώ πάντως, μοναχός με τους Χειμαρραίους, θα πολεμήσω και θα νικήσω.» Ήταν η φωνή ενός ανθρώπου που γνώριζε πως η ελευθερία δεν είναι προνόμιο αλλά χρέος και η ιστορία απέδειξε πως εκείνοι που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν με τα δόντια και τα νύχια, είναι αυτοί που γράφουν τα αληθινά έπη. Ο Σπύρος Σπυρομήλιος πέθανε μια ανοιξιάτικη μέρα σαν την σημερινή το 1930, αλλά το όνομά του δεν έσβησε ποτέ. Στη Χειμάρρα, στην Δερβιτσάνη, στο Αργυρόκαστρο, σε κάθε χωριό όπου αντηχεί η ελληνική φωνή, οι άνθρωποι μιλούν ακόμα για τον «Καπετάν Σπύρο». Οι γενιές πέρασαν, τα σύνορα χαράχτηκαν και ξαναχαράχτηκαν, μα η ψυχή της Βορείου Ηπείρου παρέμεινε όρθια.

Γιατί, όπως εκείνος απέδειξε, ο Ελληνισμός της Ηπείρου δεν ηττάται ούτε με διατάγματα, ούτε με ξεχασμένες συνθήκες.

Η 🔥 που άναψε ο Σπύρος Σπυρομήλιος δεν έσβησε ποτέ.

Σιγοκαίει μέσα στις καρδιές των απογόνων του, σε κάθε νέο που μεγαλώνει ακούγοντας για τη Χειμάρρα, το Δέλβινο, τη Δρόπολη, το Πωγώνι.

Δεν είναι φλόγα εκδίκησης είναι φλόγα ελπίδας και αξιοπρέπειας και όσο υπάρχουν Έλληνες που θυμούνται, η Βόρειος Ήπειρος δεν θα είναι ξεχασμένη πατρίδα, αλλά πατρίδα που περιμένει την ώρα της.

Ώρα που δεν θα φέρει πόλεμο, αλλά δικαίωση.

Ώρα που οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν ελεύθερα, να μιλούν τη γλώσσα τους, να προσεύχονται στις εκκλησίες τους, να μορφώνουν τα παιδιά τους χωρίς φόβο.

Γιατί η ελευθερία μπορεί να καθυστερεί μα ποτέ δεν χάνεται, όταν την υπερασπίζονται άνθρωποι σαν τον Σπύρο Σπυρομήλιο και όταν ξυπνήσει ξανά, η φωνή της θα ακουστεί ως την Πίνδο και το Ιόνιο! Ζήτω η Βόρειος Ήπειρος!!!⚔️🇬🇷 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους