19 Μαΐου ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Η Γενοκτονία των Ποντίων είναι μια βαθιά ανθρώπινη και πολιτισμική καταστροφή που σημάδεψε ολόκληρο τον ελληνισμό του Εύξεινου Πόντου και άλλαξε...

Πλήρες Κείμενο:

19 Μαΐου ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Η Γενοκτονία των Ποντίων είναι μια βαθιά ανθρώπινη και πολιτισμική καταστροφή που σημάδεψε ολόκληρο τον ελληνισμό του Εύξεινου Πόντου και άλλαξε οριστικά τον χάρτη της Ανατολής. Οι Πόντιοι ζούσαν επί αιώνες στις νότιες ακτές του Εύξεινου Πόντου, σε πόλεις όπως η Τραπεζούντα, η Σαμψούντα και η Κερασούντα.

Είχαν αναπτύξει έντονη πολιτιστική, εμπορική και πνευματική ζωή, διατηρώντας τη γλώσσα, την ορθόδοξη πίστη και την ελληνική τους ταυτότητα ακόμη και μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, όμως, η κατάρρευση της αυτοκρατορίας και η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού δημιούργησαν ένα κλίμα φόβου και ακραίας βίας απέναντι στους χριστιανικούς πληθυσμούς.

Το κίνημα των Νεότουρκων επιδίωξε τη δημιουργία ενός εθνικά «καθαρού» κράτους.

Μέσα σε αυτή τη λογική, οι Έλληνες του Πόντου θεωρήθηκαν εμπόδιο.

Η εξόντωση δεν έγινε μόνο με σφαγές.

Αυτό είναι το πιο ουσιαστικό σημείο της γενοκτονίας: χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι αργού αφανισμού.

Άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και οδηγήθηκαν σε ατελείωτες πορείες μέσα στο κρύο και την πείνα.

Άνδρες στάλθηκαν στα λεγόμενα «τάγματα εργασίας», όπου πολλοί πέθαναν από κακουχίες.

Γυναίκες και παιδιά έμεναν απροστάτευτοι, βιώνοντας πείνα, αρρώστιες και βία.

Χωριά ολόκληρα εξαφανίστηκαν.

Η γενοκτονία είχε και έναν δεύτερο στόχο πέρα από τη φυσική εξόντωση: τη διαγραφή της μνήμης και της παρουσίας ενός λαού από τη γη του.

Καταστράφηκαν εκκλησίες, σχολεία, μοναστήρια και κοινότητες αιώνων.

Δεν επιχειρήθηκε μόνο να χαθούν άνθρωποι· επιχειρήθηκε να χαθεί η ιστορία τους.

Υπολογίζεται ότι περίπου 353.000 Πόντιοι σκοτώθηκαν (επίσημες αναφορές). Όσοι επέζησαν κατέφυγαν κυρίως στην Ελλάδα μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή πληθυσμών.

Οι πρόσφυγες αυτοί έφεραν μαζί τους έναν βαθύ πόνο, αλλά και έναν σπουδαίο πολιτισμό: τη μουσική, τη διάλεκτο, τους χορούς, τις παραδόσεις και τη μνήμη του Πόντου.

Η σημασία της γενοκτονίας σήμερα δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Αφορά το πώς οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τη μνήμη, τη δικαιοσύνη και την αναγνώριση.

Για τους απογόνους των Ποντίων, η διεκδίκηση της ιστορικής αναγνώρισης δεν είναι πράξη εκδίκησης, αλλά ανάγκη διατήρησης της αλήθειας και τιμής προς όσους χάθηκαν. Η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων στις 19 Μαΐου δεν είναι μόνο ημέρα πένθους.

Είναι υπενθύμιση του τι μπορεί να προκαλέσει ο φανατισμός, ο εθνικισμός και η απανθρωποποίηση ενός λαού.

Είναι μια μνήμη που ζητά όχι μόνο συγκίνηση, αλλά ιστορική συνείδηση. @highlight Ο πίνακας που συνοδεύει το κείμενο είναι του εικαστικού Χριστόφορου Κανδανίδη Κανδανίδης Χρήστος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους