Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκαθαρίζω ότι αυτή η δημοσίευση απευθύνεται μόνο σε όσους έκαναν αρνητικά σχόλια ή θεώρησαν πως με «έκραξαν». Απευθύνεται μόνο στον κ. Τέλειο και στην κ. Τέλεια που απασφάλισαν στη δημοσίευσή μου για τον Ακύλα.

Το είχα ξεκαθαρίσει και στην προηγούμενη ανάρτησή μου: τα παιδιά μου είναι λίγο μικρότερα από τον Ακύλα, άρα θα ήταν πολύ δύσκολο να μου αρέσει αυτό το τραγούδι.

Η δημοσίευση που έκανα δεν ήταν ούτε υπέρ της Eurovision, ούτε υπέρ του τραγουδιού, ούτε υπέρ της εμφάνισης του Ακύλα τον οποίο δε γνωρίζω προσωπικά.

Ήταν υπέρ του ίδιου του Ακύλα.

Όχι ως τραγουδιστή.

Ως ανθρώπου.

Ο μόνος λόγος που έκανα αυτή τη δημοσίευση ήταν γιατί ήθελα να εκφραστώ μέσα από τη θέση της μητέρας.

Έχω μια συνήθεια τόσο στη δουλειά μου όλα αυτά τα 27 χρόνια στο σχολείο όσο και στην προσωπική μου ζωή: πριν ανοίξω το στόμα μου, κάνω πάντα μια σοβαρή ερώτηση στον εαυτό μου: «Αν ήταν το παιδί μου;» Αυτό ήταν το μόνο που ήθελα να μας απασχολήσει.

Όλα τα υπόλοιπα έρχονται δεύτερα.

Δεν στηρίζω τις καλλιτεχνικές επιλογές του Ακύλα.

Αντιθέτως, θεωρώ πως είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης σε αυτό που λέγεται Eurovision.

Το τελευταίο και πιο ασήμαντο γρανάζι.

Αυτοί που πραγματικά ωφελήθηκαν και έστησαν όλο αυτό το πανηγύρι τρίβουν τα χέρια τους για όσα κατάφεραν και για όσα κέρδισαν, πετώντας μπροστά έναν Ακύλα να τον πυροβολούν όλοι οι «γλυκούληδες» του διαδικτύου.

Δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Το ρίσκαρε.

Δεν του βγήκε.

Διαβάζοντας τα αρνητικά σχόλια, στο μυαλό μου ήρθαν τα δύο κοριτσάκια που έπεσαν από την ταράτσα για τις Πανελλήνιες.

Μην πεις ότι τα σκότωσε το κινητό, η οθόνη ή τα social media.

Τα σκότωσαν οι άνθρωποι πίσω από τα social.

Τα κορίτσια αυτά ίσως ήταν αρκετά αδύναμα για να διαχειριστούν την αποτυχία.

Ίσως ζούσαν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η αποτυχία θεωρούνταν καταστροφή.

Σε μια κοινωνία όπου η αξία ενός ανθρώπου μετριέται με followers, views, likes, επιτυχίες και δημόσια εικόνα.

Όμως όχι.

Δεν τα σκότωσαν οι Πανελλήνιες.

Χιλιάδες παιδιά δίνουν εξετάσεις κάθε χρόνο.

Αυτό που τα σκότωσε ήταν ο φόβος της κατακραυγής.

Ο φόβος ότι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν τα «μαχαίρια» των ανθρώπων γύρω τους. Κάποιοι ΤΕΛΕΙΟΙ ζούσαν γύρω τους που τα έκαναν να νιώθουν "λίγα". Δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι η μάνα του Ακύλα που πρέπει να διαχειριστεί την αποτυχία του παιδιού της.

Ούτε θα ήθελα ποτέ ο Ακύλας να είναι το παιδί μου και να πρέπει να διαχειριστεί όλους αυτούς που περίμεναν για να τον κατακρεουργήσουν.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την Καπνικαρέα.

Όμορφη εκκλησία.

Έχω πρόβλημα με το «κασελάκι» που βάζει ένας άνθρωπος που τραγουδά στον δρόμο κάτω στο πεζοδρόμιο, με το υπονοούμενο «ό,τι προαιρείσθε». Και ρωτώ: Θα θέλατε το παιδί σας να τραγουδά στον δρόμο με ένα κασελάκι στο πάτωμα για να μαζεύει κέρματα; Αν είστε πραγματικά καλά με αυτό, τότε πάσο.

Εγώ είμαι μητέρα δύο παιδιών που επέλεξαν έναν άλλο δρόμο.

Τον δρόμο της μόρφωσης.

Πτυχία, μεταπτυχιακά, δουλειά.

Η γνωστή φόρμουλα... Όμως ακόμα κι έτσι, βάζω πάντα φρένο όταν σκέφτομαι: «Κι αν ήταν το παιδί μου;» Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα παιδί.

Αυτά είναι δυστυχώς τα αξιακά κριτήρια της εποχής.

Ένα παιδί που κάποτε ξεκίνησε μια διαδρομή για να φτάσει στο σημείο να ντυθεί κλόουν, να ανέβει σε μια σκηνή και να τραγουδήσει στην Ευρώπη.

Γι’ αυτό, πριν βγάλετε τις πιστόλες και αρχίσετε να πυροβολείτε ανθρώπους, σκεφτείτε λίγο τη διαδρομή τους.

Σκεφτείτε ότι απέναντί σας υπάρχει άνθρωπος. Και αναλογιστείτε την ευθύνη σας όταν «πυροβολείτε» ανθρώπους. Γιατί έχετε ευθύνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους