Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μπλε των ταξιδιών που δεν έγιναν …στα μισά του Μάη, κι όμως το καλοκαίρι έχει κιόλας ριζώσει πάνω στο νησί.

Ακίνητο, νωχελικό, απλωμένο σαν γάτα στα ασβεστωμένα πεζούλια, αρνείται να ταξιδέψει σε άλλες …. θερμότερες… πατρίδες.

Μακρύ προβλέπεται το φετινό καλοκαίρι…. με ουρανούς ανέφελους και μελτέμια όψιμα, να περιφέρεται νωχελικά πάνω απ’ τα σπίτια και τις θάλασσες, αδιαφορώντας για τις ημικρανίες, τις ιώσεις, τους ιδρώτες και τις μικρές φθορές της ανθρώπινης φύσης μας.

Χθες, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, το νησί άλλαξε πλευρό.

Γύρισε την πλάτη του στον βοριά και χαμογέλασε στον νοτιά τον αφρικάνικο.

Κι εκείνος, σαν ερωτευμένος επισκέπτης, έστειλε τα χλωμά του σύννεφα να κοκκινίσουν τον ουρανό του δειλινού.

Ξαφνικά ο ουρανός και η θάλασσα λούστηκαν στο χρυσάφι του ήλιου κι όλα απέκτησαν μια διάσταση σχεδόν άυλη, σαν να μετακινήθηκε ο κόσμος ελάχιστα προς το όνειρο.

Και τότε θυμήθηκα μια κουβέντα μιας φίλης…. «Ο ήλιος δεν φεύγει ποτέ.

Εμείς είμαστε εκείνοι που απομακρυνόμαστε από το φως του.» Κι ίσως να ’χει δίκιο.

Ο ήλιος δεν γνωρίζει σκοτάδι.

Καίει αδιάκοπα, μοιράζοντας φως και ζωή.

Εμείς είμαστε που γυρίζουμε γύρω του, εμείς που χανόμαστε για λίγο απ’ την όψη του και βαφτίζουμε τη δική μας απομάκρυνση “δύση”. Ίσως λοιπόν να χρωστάμε ένα ευχαριστώ στον ήλιο και στη θάλασσα γιατί εξακολουθούν να μας χαρίζουν τα δώρα τους… …χωρίς μέτρο, χωρίς αντάλλαγμα…. Αν η αγάπη είχε χρώμα, θα βυθιζόταν στο μπλε.

Κι αν η αγάπη ζητούσε χρώμα, εγώ πάλι το μπλε θα διάλεγα για να ζωγραφίσω ταξίδια που δεν κάναμε ποτέ.

Αν η αγάπη είχε χρώμα, θα βυθιζόταν στο μπλε… ….γράφει ο Δ.Ν.Λ. ο από Κύθνο προερχόμενος …ή μάλλον, ο από Κύθνο οφειλόμενος….

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους