Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι άνθρωποι ερωτεύονται ανθρώπους πληγωμένους. Όχι απλώς ευάλωτους, βαθιά βυθισμένους σε συνθήκες χάους, τραύματος, αδιεξόδου ή αυτοκαταστροφής.

Και μπαίνουν στη ζωή τους με μια σχεδόν ιερή αποστολή: να τους σώσουν.

Να τους αγαπήσουν τόσο πολύ ώστε να θεραπευτούν.

Να τους δώσουν ό,τι δεν πήραν ποτέ.

Να τους αποδείξουν ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος να ζεις, να συνδέεσαι, να αγαπάς.

Στην αρχή αυτό μοιάζει βαθιά ανθρώπινο.

Και είναι.

Η επιθυμία να σταθείς δίπλα στον πόνο ενός ανθρώπου δεν είναι αδυναμία.

Είναι τρυφερότητα.

Όμως υπάρχει μια αλήθεια που πολλοί άνθρωποι αργούν να αντέξουν: δεν σώζεται κάποιος μόνο και μόνο επειδή τον αγάπησες αρκετά.

Γιατί ένας άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε μια τοξική ή τραυματική συνθήκη και δεν αναλαμβάνει ευθύνη για τη δική του αλλαγή, πολύ συχνά αρχίζει να παρασύρει και τους άλλους μέσα σε αυτήν.

Ακόμα κι αν κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος.

Ακόμα κι αν έχει πονέσει πολύ.

Ακόμα κι αν η ιστορία του σε συγκινεί βαθιά.

Ο πόνος δεν κάνει αυτόματα κάποιον ασφαλή.

Το τραύμα δεν μετατρέπει έναν άνθρωπο σε ανίκανο να πληγώσει.

Και κάποιος που δεν δουλεύει συνειδητά με το σκοτάδι του, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να το απλώνει γύρω του.

Αυτό είναι δύσκολο να το δεχτούν οι άνθρωποι που λειτουργούν σωστικά.

Γιατί έχουν μάθει να βλέπουν πίσω από τη συμπεριφορά.

Βλέπουν το τραυματισμένο παιδί.

Την εγκατάλειψη.

Τη θλίψη.

Την κακοποίηση.

Τη μοναξιά.

Και ξεχνούν να δουν τι συμβαίνει μπροστά τους τώρα.

Ξεχνούν να δουν ότι κάποιος μπορεί να είναι πληγωμένος και ταυτόχρονα χειριστικός.

Ότι μπορεί να είναι δυστυχισμένος και ταυτόχρονα τοξικός.

Ότι μπορεί να έχει περάσει πολλά και παρ’ όλα αυτά να σε εξαντλεί, να σε χρησιμοποιεί, να σε τραβά στη δική του διάλυση.

Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως αν γεμίσουν το κενό ενός ανθρώπου, εκείνος θα θεραπευτεί.

Πως αν δώσουν αρκετή αγάπη, αρκετή υπομονή, αρκετή κατανόηση, ο άλλος θα αλλάξει.

Όμως κανείς δεν θεραπεύεται επειδή κάποιος άλλος τον κουβάλησε.

Η θεραπεία αρχίζει όταν ο ίδιος ο άνθρωπος αποφασίζει να δει τον εαυτό του χωρίς δικαιολογίες και να αναλάβει ευθύνη για όσα δημιουργεί γύρω του.

Αλλιώς, συμβαίνει κάτι πολύ σκληρό: ο άνθρωπος που προσπαθεί να “σώσει” αρχίζει σιγά σιγά να χάνει τον εαυτό του.

Γίνεται θεραπευτής, γονιός, διασώστης, δοχείο πόνου.

Ζει σε μια μόνιμη επαγρύπνηση.

Προσπαθεί να προλάβει τις εκρήξεις, να κλείσει πληγές που δεν άνοιξε ο ίδιος, να κρατήσει όρθιο έναν άνθρωπο που δεν θέλει πραγματικά να σταθεί.

Και ο άλλος δεν τον αγαπά.

Τον χρησιμοποιεί.

Χρησιμοποιεί την αντοχή του.

Την κατανόησή του.

Την ενοχή του.

Την ανάγκη του να νιώθει απαραίτητος.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν ψάχνουν σχέση.

Ψάχνουν συναισθηματική υποστήριξη χωρίς ευθύνη.

Ψάχνουν κάποιον να απορροφά το χάος τους ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να το αντιμετωπίσουν πραγματικά.

Και εδώ χρειάζεται τεράστια ειλικρίνεια: δεν είναι πάντα αγάπη το να μένεις.

Μερικές φορές είναι φόβος. Ενοχή. Σωτηριομανία.

Η ανάγκη να αποδείξεις ότι μπορείς να θεραπεύσεις αυτό που κανείς άλλος δεν κατάφερε.

Όμως δεν είναι δική σου δουλειά να θυσιάσεις την ψυχική σου ισορροπία για να σώσεις έναν άνθρωπο που δεν σώζει ο ίδιος τον εαυτό του.

Η αγάπη μπορεί να στηρίζει.

Μπορεί να εμπνέει.

Μπορεί να φωτίζει δρόμους.

Αλλά δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά που αρνείται να κάνει ο ίδιος ο άνθρωπος για τον εαυτό του.

Και ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια είναι αυτή: μερικές φορές δεν χρειάζεται να φύγεις επειδή ο άλλος είναι “κακός”. Χρειάζεται να φύγεις επειδή χάνεσαι μέσα στη δική του αδυναμία να αλλάξει.

Γιατί δεν θεραπεύεται ένας άνθρωπος όταν τον αγαπάς περισσότερο. Θεραπεύεται όταν σταματά να χρησιμοποιεί τον πόνο του σαν τόπο κατοικίας. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους