Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να φωνάξουν για να σε πληγώσουν. Έχουν μάθει να το κάνουν πιο αθόρυβα.

Με μια αιχμή.

Με ένα “αστείο”. Με μια γενική παρατήρηση που μόνο εσύ ξέρεις πόσο προσωπικά σε ακουμπά.

Δεν θα πουν πάντα ξεκάθαρα αυτό που θέλουν να χτυπήσουν.

Θα το αφήσουν να αιωρείται.

Αρκετά αόριστο για να μπορούν να το αρνηθούν.

Αρκετά συγκεκριμένο για να σε πληγώσει.

Και τότε αρχίζει η σύγχυση. «Μήπως είμαι υπερβολικός;» «Μήπως δεν το εννοούσε;» «Μήπως εγώ το πήρα προσωπικά;» Όμως το σώμα πολλές φορές καταλαβαίνει πριν προλάβει το μυαλό να δικαιολογήσει.

Καταλαβαίνει πότε ένα σχόλιο δεν ήταν απλώς σχόλιο.

Καταλαβαίνει πότε μια κουβέντα είχε στόχο.

Καταλαβαίνει πότε η ευαλωτότητά σου χρησιμοποιήθηκε εναντίον σου.

Και εκεί βρίσκεται η παγίδα.

Γιατί όταν αντιδράσεις, ο άλλος μπορεί εύκολα να τραβηχτεί πίσω: «Δεν είπα κάτι για σένα.» «Γενικά μιλούσα.» «Υπερβάλλεις.» «Για το καλό σου το λέω.» Έτσι αποφεύγει την ευθύνη.

Κι εσύ μένεις να απολογείσαι για τον πόνο σου.

Αυτό δεν είναι ειλικρίνεια.

Δεν είναι ωριμότητα.

Δεν είναι ενδιαφέρον.

Είναι ένας τρόπος να μετακινηθεί η δύναμη μέσα στη σχέση.

Να νιώσει ο άλλος λίγο πιο πάνω, κάνοντάς σε να νιώσεις λίγο πιο κάτω.

Κάποιοι άνθρωποι δεν αντέχουν να βλέπουν τον άλλον να δυναμώνει.

Δεν αντέχουν την εξέλιξή του, την καθαρότητά του, το φως του.

Και αντί να κοιτάξουν τη δική τους ανασφάλεια, προσπαθούν να δημιουργήσουν αμφιβολία στον άλλον.

Λίγο λίγο.

Με μικρές ρωγμές.

Με υπαινιγμούς.

Με σχόλια που μοιάζουν ασήμαντα, αλλά σε αφήνουν να μαζεύεσαι.

Και αυτό είναι το πιο ύπουλο: δεν φαίνεται πάντα σοβαρό απ’ έξω.

Δεν αφήνει εμφανή σημάδια.

Αλλά αφήνει έναν άνθρωπο να προσέχει διαρκώς.

Τι θα πει.

Πώς θα σταθεί.

Τι θα μοιραστεί.

Πού θα εκτεθεί.

Αρχίζει να αυτολογοκρίνεται.

Να περπατά πάνω σε αόρατα αυγά.

Να φοβάται πότε θα έρθει η επόμενη αιχμή.

Και αυτό δεν είναι συναισθηματική ασφάλεια.

Είναι διαρκής επιφυλακή.

Η αγάπη μπορεί να έχει αλήθεια.

Μπορεί να έχει όρια.

Μπορεί να έχει δύσκολες συζητήσεις.

Αλλά δεν χρειάζεται να ταπεινώνει για να υπάρξει.

Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και στη σκληρότητα.

Η αλήθεια λέγεται για να φέρει επίγνωση.

Η σκληρότητα λέγεται για να προκαλέσει μικρότητα.

Η αλήθεια ανοίγει χώρο.

Η σκληρότητα σε κάνει να συρρικνώνεσαι.

Και η ώριμη αγάπη δεν ψάχνει τα αδύναμα σημεία σου για να αποκτήσει δύναμη.

Τα βλέπει και τα σέβεται.

Δεν τα μετατρέπει σε όπλο.

Δεν τα αγγίζει για να σε ελέγξει.

Δεν τα χρησιμοποιεί για να σε κάνει να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.

Γιατί η παρουσία από μόνη της δεν είναι πάντα απόδειξη αγάπης.

Κάποιος μπορεί να μένει και πάλι να σε πληγώνει.

Μπορεί να είναι δίπλα σου και να μη σε σέβεται.

Μπορεί να λέει «είμαι εδώ» και η παρουσία του να μην είναι καταφύγιο, αλλά απειλή.

Εκεί φαίνεται η διαφορά.

Όχι στα μεγάλα λόγια.

Όχι στις δηλώσεις.

Όχι στο αν κάποιος μένει.

Αλλά στον τρόπο που μένει.

Στο αν η παρουσία του σε ηρεμεί ή σε σφίγγει.

Στο αν μπορείς να είσαι ο εαυτός σου ή πρέπει να μικραίνεις για να μη δεχτείς χτύπημα.

Στο αν η αλήθεια του έχει σεβασμό ή κρύβει ανάγκη για έλεγχο.

Γιατί αγάπη δεν είναι να μένει κάποιος απλώς δίπλα σου.

Αγάπη είναι να μένει χωρίς να σε μικραίνει.

Να βλέπει την ευαλωτότητά σου και να μην την προδίδει.

Να έχει τη δύναμη να σου πει την αλήθεια χωρίς να σε ταπεινώσει. Αγάπη είναι να μπορείς να αναπνέεις δίπλα του. Όχι να μαζεύεσαι. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους