Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι άνθρωποι δεν φοβούνται την αγάπη επειδή δεν την θέλουν. Την φοβούνται ακριβώς επειδή τη νιώθουν.

Τους αποδιοργανώνει η ηρεμία.

Τους μπερδεύει ένας άνθρωπος που μένει.

Που απαντά.

Που δεν εξαφανίζεται.

Που δεν χρειάζεται να τον κυνηγήσεις, να τον σώσεις, να τον αντέξεις.

Γιατί έμαθαν πως η αγάπη είναι αγωνία, επιφυλακή, κόμπος στο στομάχι.

Έμαθαν να αισθάνονται «ζωντανοί» μέσα στην αβεβαιότητα.

Κι όταν εμφανίζεται κάτι καθαρό, κάτι σταθερό, κάτι τρυφερό χωρίς παιχνίδια εξουσίας, το νευρικό τους σύστημα δεν λέει «επιτέλους». Λέει: «Πρόσεχε». «Κάτι δεν πάει καλά». «Θα φύγει». «Θα αλλάξει». «Μην αφεθείς γιατί θα πονέσεις». Και τότε αρχίζει η εσωτερική σύγκρουση.

Η ψυχή τους χαμογελά, αλλά το σώμα τους είναι έτοιμο να αμυνθεί.

Θέλουν να πλησιάσουν και ταυτόχρονα θέλουν να τρέξουν.

Δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι μπορούν να αγαπηθούν χωρίς να αποδείξουν την αξία τους, χωρίς να εξαντληθούν, χωρίς να χάσουν τον εαυτό τους.

Αυτοί οι άνθρωποι συχνά δεν ξέρουν να “δέχονται”. Ξέρουν να προσφέρουν, να φροντίζουν, να αντέχουν, να προσαρμόζονται.

Αλλά το να στηριχτούν κάπου; Το να ξεκουραστούν μέσα σε μια σχέση; Αυτό τους είναι σχεδόν κάτι άγνωστο.

Και υπάρχει κάτι σκληρό αλλά αληθινό εδώ: αν έχεις μάθει να επιβιώνεις μέσα στο χάος, η ηρεμία στην αρχή μοιάζει βαρετή, ύποπτη ή ακόμα και απειλητική.

Γιατί η οικειότητα δεν είναι πάντα ασφάλεια.

Πολλές φορές η οικειότητα είναι απλώς το γνώριμο τραύμα.

Χρειάζεται τεράστια τόλμη για να μείνεις σε μια αγάπη που δεν σε πληγώνει.

Να μην σαμποτάρεις κάτι καλό μόνο και μόνο επειδή δεν μοιάζει με ό,τι έζησες μέχρι τώρα.

Να αντέξεις την ησυχία χωρίς να δημιουργήσεις καταιγίδα για να νιώσεις «σαν στο σπίτι σου». Και ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια είναι αυτή: κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να ζητάς από τους ανθρώπους να πληρώνουν το τίμημα όσων σου έλειψαν παλιά.

Όχι γιατί έφταιξες που τραυματίστηκες.

Αλλά γιατί αξίζεις περισσότερο από το να ζεις αιώνια σε κατάσταση συναγερμού.

Η ασφάλεια δεν θα μοιάσει εκρηκτική.

Δεν θα σε κάνει να κυνηγάς.

Δεν θα σε διαλύει για να νιώσεις πάθος.

Δεν θα μένει στα λόγια.

Θα φαίνεται στις πράξεις.

Στη συνέπεια.

Στην παρουσία.

Στον τρόπο που κάποιος σε επιλέγει όχι μόνο όταν είναι εύκολο, αλλά και όταν χρειάζεται ευθύνη.

Θα είναι πιο ήσυχη.

Πιο καθαρή.

Πιο σταθερή.

Θα σε επιλέξει.

Θα σε συμπεριλάβει.

Θα είναι δίπλα σου και μαζί σου. Και ναι, στην αρχή ίσως αυτό να σε τρομάξει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους