Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το "ρόδινον" μέλλον (που υπόσχονται οι πολιτικάντηδες) δεν μπορεί να διαγράψει το παρελθόν.

****** " "ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ 1974"🇨🇾 📸Δύο φωτογραφίες από τον πόλεμο της Κύπρου το 1974 οι οποίες πριν λίγα χρόνια είδαν το φως της δημοσιότητας, και παρουσιάζουν έναν Έλληνα αιχμάλωτο καταδρομέα βάναυσα κακοποιημένο από τους Τούρκους, πιο συγκεκριμένα στην ΚΑΤΩ φωτογραφία διακρίνεται ο εν λόγω πισθάγκωνα δεμένος, αιμόφυρτος, μισόγυμνος, και με ερμητικά ασφαλισμένα μάτια και στόμα, να επιβιβάζεται βιαίως από τους Τούρκους βασανιστές του σε στρατιωτικό όχημα προκειμένου να μεταφερθεί σε χώρο αιχμαλώτων, ενώ στην ΠΑΝΩ φωτογραφία διακρίνεται ο ίδιος και πάλι πλέον εντός του χώρου συγκέντρωσης αιχμαλώτων, συνοδευόμενος από Τούρκο στρατιώτη αιμόφυρτος, δεμένος πισθάγκωνα και σχεδόν γυμνός με μια Τουρκάλα να του κάνει κάποιου είδους ένεση.Τελός το εσώρουχο του βασανισμένου στρατιώτη διακρίνεται μέσα στα αίματα γεγονός που δείχνει ότι μάλλον τα κτήνη τον είχαν βιάσει κάτι άλλωστε που αποτελούσε πάγια τακτική τους από την οθωμανική κατοχή έως και τα τελευταία χρόνια. 📸Via 1974 Μαρτυρίες & Τεκμήρια 🩸Αυτές οι σκοτεινές εικόνες δεν είναι απλώς ντοκουμέντα μιας σκοτεινής εποχής.

Είναι κραυγές.

Είναι η ίδια η Κύπρος που ουρλιάζει μέσα από το αίμα των παιδιών της.

Είναι η αλήθεια που κάποιοι θέλησαν να θαφτεί κάτω από διπλωματικές ισορροπίες, πολιτικές σκοπιμότητες και διεθνή υποκρισία.

Πέρασε περισσότερο από μισός αιώνας από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974.

Και όμως, μέχρι και σήμερα υπάρχουν αγνοούμενοι.

Άνθρωποι που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.

Μάνες που πέθαναν περιμένοντας ένα σημάδι.

Πατέρες που έφυγαν από τη ζωή χωρίς να μάθουν πού βρίσκονται τα παιδιά τους.

Οικογένειες που ακόμη ζουν ανάμεσα στην ελπίδα και στο πένθος.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επιχειρεί να εμφανίζεται ως «σύγχρονο κράτος», ως χώρα που ανήκει στο ΝΑΤΟ και που επί χρόνια διατηρεί σχέσεις και φιλοδοξίες προσέγγισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όμως ένα κράτος που κουβαλά τόσο βαριές καταγγελίες για εγκλήματα πολέμου, εισβολή, κατοχή και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα έπρεπε πρώτα να έχει λογοδοτήσει απέναντι στην ιστορία και στο διεθνές δίκαιο.

Γιατί η Κύπρος παραμένει μέχρι σήμερα μοιρασμένη.

Γιατί ο κατοχικός στρατός παραμένει σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Γιατί εκκλησίες βεβηλώθηκαν, χωριά ερημώθηκαν και χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.

Και γιατί οι πληγές εκείνης της εισβολής δεν έκλεισαν ποτέ.Το πιο πικρό όμως είναι η σιωπή ακόμη και από εμάς.

Σήμερα βλέπουμε διεθνείς οργανώσεις κυρίως του αριστερού χώρου, ακτιβιστές και ΜΚΟ να κινητοποιούνται συνεχώς για πολέμους και ανθρώπινες τραγωδίες σε διάφορα μέρη του κόσμου, από την Παλαιστίνη μέχρι το Ιράν.

Όμως για την Κύπρο του 1974, για τους αγνοούμενους, για τους αιχμαλώτους, για τα θύματα της εισβολής και της κατοχής, η φωνή πολλών υπήρξε εκκωφαντικά αδύναμη ή και απούσα.Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία πληγώνει εξίσου βαθιά τη μνήμη των θυμάτων.

Η ιστορία όμως δεν σβήνει.

Δεν σβήνει στις φωτογραφίες των βασανισμένων στρατιωτών.Δεν σβήνει στους μαζικούς τάφους που ακόμη αποκαλύπτονται.

Δεν σβήνει στα κατεχόμενα χωριά που περιμένουν δικαίωση.Δεν σβήνει στις ψυχές όσων έζησαν την κόλαση της εισβολής. Η Κύπρος δεν ζητά μίσος.

Ζητά αλήθεια.

Ζητά μνήμη.

Ζητά δικαιοσύνη.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, όσο υπάρχουν Έλληνες και Κύπριοι που αρνούνται να παραδώσουν την ιστορία τους στη λήθη, τόσο η φλόγα της μνήμης θα παραμένει ζωντανή. Δεν ξεχνώ.🕯️ Δεν συγχωρώ την ιστορική λήθη. Δεν παραδίδω τη μνήμη της Κύπρου.🇬🇷🇨🇾 ✍ Στυλ. Καβάζης"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους