Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανάλυση των Μαρξιστών της Μέσης Ανατολής για την «ΜΚΟ-ποίηση» (NGO-ification) Η κριτική των Αράβων και Παλαιστινίων μαρξιστών (όπως ο George Habash ιστορικά, αλλά και σύγχρονων διανοουμένων) απέναντι στην εισβολή των ΜΚΟ και των στολίσκων στον παλαιστινιακό αγώνα είναι καταπέλτης.

Η μαρξιστική θεωρία αναλύει τον κίνδυνο αυτόν μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες: 1. Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση» Η θέση τους: Οι ΜΚΟ και οι στολίσκοι μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα». Ο κίνδυνος: Ο Παλαιστίνιος παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό υποκείμενο που μάχεται για τη γη και την ελευθερία του, και μετατρέπεται σε έναν «παθητικό δέκτη φιλανθρωπίας» που χρειάζεται τρόφιμα, φάρμακα και πάνες.

Αυτό βολεύει τον ιμπεριαλισμό, γιατί σβήνει τα αίτια της σύγκρουσης. 2. Η θεωρία του «Απορροφητήρα Κραδασμών» Η θέση τους: Οι ξένες χρηματοδοτήσεις και οι ανθρωπιστικές αποστολές λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Ο κίνδυνος: Όταν ο πληθυσμός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης, η φυσική κατάληξη είναι η εξέγερση (Ιντιφάντα). Οι ΜΚΟ, προσφέροντας την ελάχιστη δυνατή βοήθεια για την επιβίωση, «εξαγοράζουν» την κοινωνική ειρήνη και σαμποτάρουν την επαναστατική δυναμική των μαζών. 3. Δημιουργία μιας Νέας «Μεταπρατικής» Ελίτ (Comprador) Η θέση τους: Η εισροή δυτικού χρήματος μέσω ΜΚΟ έχει δημιουργήσει μια νέα τάξη Παλαιστινίων γραφειοκρατών.

Ο κίνδυνος: Αυτοί οι άνθρωποι (που συχνά κινούνται γύρω από την Παλαιστινιακή Αρχή ή μεγάλες οργανώσεις) εξαρτώνται οικονομικά από τα δυτικά κονδύλια.

Έτσι, για να μη χάσουν τη χρηματοδότηση, συμμορφώνονται με τις υποδείξεις της Δύσης, υιοθετούν μια «πολιτικά ορθή» ατζέντα και εγκαταλείπουν κάθε ιδέα για ριζοσπαστική ή ένοπλη αντίσταση. 4. Διάσπαση της Ταξικής Αλληλεγγύης Η θέση τους: Οι στολίσκοι βασίζονται στη λογική του «διεθνούς δικαίου» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» – έννοιες που οι μαρξιστές θεωρούν αστικά εφευρήματα.

Ο κίνδυνος: Αντί ο αγώνας να συνδεθεί με την παγκόσμια εργατική τάξη και τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα, συνδέεται με τη φιλελεύθερη δυτική μεσαία τάξη.

Αυτό οδηγεί σε έναν ακτιβισμό «lifestyle» που εξαντλείται σε πορείες, hashtags και συμβολικούς απόπλους, χωρίς κανένα ουσιαστικό κόστος για το σύστημα.

Συνοψίζοντας, για έναν συνεπή Μέσης Ανατολής μαρξιστή, η «ΜΚΟ-ποίηση» είναι ο δούρειος ίππος του καπιταλισμού για να ευνουχίσει την παλαιστινιακή αντίσταση. Η Islah Jad , στο εμβληματικό της έργο «The NGO-ization of Arab Women's Movements» (Η ΜΚΟ-ποίηση των Αραβικών Γυναικείων Κινημάτων), αναλύει με χειρουργική ακρίβεια πώς ο δυτικός ανθρωπισμός αλλοίωσε την παλαιστινιακή αντίσταση . Η ανάλυσή της, καθώς και άλλων Παλαιστινίων αριστερών ακαδημαϊκών (όπως ο Khalil Nakhleh), εστιάζει σε πολύ συγκεκριμένους μηχανισμούς αυτής της αλλοίωσης: 1. Από τα «Λαϊκά Δίκτυα» στα «Project» (Σχέδια Δράσης) Πριν από την κυριαρχία των ΜΚΟ και των στολίσκων (κυρίως κατά την Πρώτη Ιντιφάντα το 1987), το παλαιστινιακό κίνημα βασιζόταν σε λαϊκές επιτροπές βάσης (grassroots). Η αλλοίωση: Η Jad περιγράφει πώς οι ΜΚΟ μετέτρεψαν τις οργανικές κοινωνικές δομές σε επαγγελματικά γραφεία.

Το αποτέλεσμα: Ο αγώνας έπαψε να είναι μια διαρκής πολιτική πράξη των μαζών.

Μετατράπηκε σε μια σειρά από «projects» με ημερομηνία λήξης, προϋπολογισμούς και εκθέσεις αξιολόγησης (reports) που έπρεπε να σταλούν στους δυτικούς χρηματοδότες. 2. Η επαγγελματοποίηση του Ακτιβισμού (Professionalization) Η Jad επισημαίνει ότι η εισροή ξένου χρήματος δημιούργησε μια νέα κοινωνική κάστα στην Παλαιστίνη: τους επαγγελματίες ακτιβιστές.

Η αλλοίωση: Οι ηγέτες του κινήματος δεν εκλέγονται πλέον από τον λαό με βάση την αγωνιστικότητά τους.

Επιλέγονται από δυτικούς φορείς με βάση τα τεχνοκρατικά τους προσόντα: αν ξέρουν καλά Αγγλικά, αν γνωρίζουν τη γλώσσα των διεθνών οργανισμών και αν μπορούν να συντάξουν προτάσεις χρηματοδότησης.

Το αποτέλεσμα: Το κίνημα αποκόπηκε εντελώς από την παλαιστινιακή εργατική τάξη και τους πρόσφυγες, αποκτώντας μια καθαρά «ελιτίστικη» και αστική ταυτότητα. 3. Η Ατζέντα των «Donor-Driven» Προτεραιοτήτων Οι αριστεροί ακαδημαϊκοί τονίζουν ότι οι ΜΚΟ και οι διεθνείς αποστολές (όπως οι στολίσκοι) επιβάλλουν μια «εισαγόμενη» ατζέντα.

Η αλλοίωση: Οι χρηματοδότες (Δυτικές κυβερνήσεις, ιδρύματα) ορίζουν τι είναι «σημαντικό» κάθε φορά (π.χ. σεμινάρια για τη δημοκρατία, την ειρηνική συνύπαρξη ή το gender mainstreaming). Το αποτέλεσμα: Αποσιωπάται το κεντρικό πολιτικό ζήτημα, που είναι η κατοχή, η αποικιοκρατία και η ανάγκη για ριζική ανατροπή. Οι Παλαιστίνιοι αναγκάζονται να προσαρμόσουν τον λόγο τους για να είναι «αρεστοί» και να μη χάσουν τα κονδύλια, υιοθετώντας μια ουδέτερη γλώσσα περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που δεν ενοχλεί το στάτους κβο. 4. Η αποδυνάμωση της Πολιτικής Κινητοποίησης Σύμφωνα με την Jad, οι ΜΚΟ λειτουργούν ως μηχανισμοί αποπολιτικοποίησης.

Η αλλοίωση: Αντί να οργανώνουν τον κόσμο σε συνδικάτα, πολιτικά κόμματα ή ομάδες αντίστασης που διεκδικούν συλλογικά την απελευθέρωση, οι ΜΚΟ εστιάζουν σε ατομικές υπηρεσίες και συμβολικές δράσεις (όπως το να έρθει ένα καράβι με ανθρωπιστική βοήθεια). Το αποτέλεσμα: Ο λαός εθίζεται στην παθητικότητα.

Η αντίσταση μετατρέπεται σε ένα «θέαμα» ή σε μια «υπηρεσία» που την αναλαμβάνουν ξένοι ακτιβιστές ή επαγγελματίες, ενώ η βάση της κοινωνίας μένει αδρανής. Η Islah Jad καταλήγει ότι η ΜΚΟ-ποίηση ήταν μια συνειδητή στρατηγική της μετα-Όσλο εποχής για να ευνουχιστεί το παλαιστινιακό κίνημα. Μετέτρεψε έναν συλλογικό, ριζοσπαστικό αγώνα για αυτοδιάθεση σε μια κατακερματισμένη, εξαρτημένη και «ροζ» βιομηχανία ανθρωπισμού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους