1.Πώς είναι όταν βγαίνεις για πρώτη φορά από το σπίτι σου ,μετά από μια μακροχρόνια ασθένεια. 2. Ο σύλλογος. 3. Ο Δημήτρης. 4.Με γαρύφαλλο στο πέτο, σε ονειρεύτηκα και φέτο, σαν να εφόραγες μου εφάνη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτές τις μέρες, όπως και σχεδόν ο μισός Ελληνικός πληθυσμός ,θα έχω κι εγώ την ονομαστική μου γιορτή.

Αυτό με παίρνει πολύ πίσω, όταν ήμουν μικρή αλλά μου θυμίζει επίσης και όταν ήδη είχα το δικό μου σπίτι και την δική μου οικογένεια και οι γονείς μου έρχονταν, ή μου τηλεφωνούσαν για να μου ευχηθούν.

Θυμάμαι και ευχάριστα και μη ευχάριστα γεγονότα.

Θυμάμαι όταν είχε αρρωστήσει ο πατέρας μου για πολλούς μήνες.

Και ήρθε η μέρα που ήταν πολύ καλύτερα και θα αποφάσιζε πώς θα έβγαινε από το σπίτι για πρώτη φορά.

Το οξυγόνο του είχε βελτιωθεί και δεν χρειαζόταν να το χρησιμοποιεί συνέχεια.

Με ένα οξύμετρο στο χέρι , έβλεπε σε τι επίπεδα έφτανε ο κορεσμός του οξυγόνου.

Οι μόνες φορές που έβγαινε από το σπίτι, ήταν όταν τον παίρναμε με το αυτοκίνητο στους γιατρούς, ή όταν τον έπαιρνε η αδελφή μου για να πάει να δει αν καρποφόρησαν οι ελιές, πάντα με την συνοδεία μιας μποτίλιας οξυγόνου.

Τώρα , έπρεπε να αποφασίσει πότε θα πήγαινε για πρώτη φορά στον σύλλογο ,που ήταν εντελώς κοντά στο σπίτι μας.

Κάθε μέρα οργανώναμε διάφορα σενάρια.

Θα τον έπαιρνε ο αδελφός μου με το αυτοκίνητο το πρωί στον σύλλογο και μετά θα πήγαινε στην δουλειά.

Εγώ θα πήγαινα και θα στάθμευα στην πάροδο δίπλα ,και θα τον περίμενα να έρθει σε 5 ή 10 λεπτά ή όποτε ένιωθε ο ίδιος ,και θα τον έπαιρνα πίσω σπίτι.

Έπρεπε όμως να αποφασίσουμε από ποια είσοδο θα έμπαινε στο κτήριο.

Η μπροστινή είσοδος είχε πιο πολλά σκαλιά, αλλά είχε και σίδερο για να στηρίζεσαι.

Η πλαϊνή είσοδος είχε πιο λίγα σκαλιά αλλά δεν είχε σίδερο.

Κι εγώ έπρεπε να αποφασίσω αν θα παρκάρω μπροστά ή στο πλάι.

Ο πατέρας μου μας έλεγε ,ότι θα κάμει το πρώτο βήμα ,όταν το οξυγόνο του θα ήταν αρκετά καλό και δεν θα χρειαζόταν να πάρει το οξυμετρο μαζί του.

Ενώ στο σπίτι έμενε αρκετές ώρες χωρίς οξυγόνο , δεν αποφάσιζε ακόμα να βγει κάπου έξω χωρίς αυτό.

Ένα μεσημέρι , μόλις πήγα στο σπίτι , ρώτησα την μητέρα μου , τι κάνει ο παπάς μου.

Και μου λέει. -Έτο, μόλις ήρθε από τον σύλλογο. - Μα πώς επήγε στον σύλλογο; Και το οξυγόνο του; - Έτο, ηρτεν το πρωί ο Δημήτρης και του είπε. -Έλα να σε πάρω στον σύλλογο.

Και έτσι πήγαν μαζί, πήραν και το οξύμετρο και σε λίγο ήρθαν πίσω.

Τόσο απλά!! Και από τότε , ο πατέρας μου πήγαινε κάθε μέρα ή μόνος του ή μαζί με τον Δημήτρη . Έβαζε ένα τριαντάφυλλο στο πέτο ,είτε από την αυλή μας , είτε από την αυλή του ξαδέλφου μου του Χριστοφή ,και πήγαινε στον σύλλογο χαιρετώντας όλους, και φίλους και εχθρούς και καθόταν μαζί με τους φίλους του.

Οι εχθροί του δεν τον χαιρέτησαν, ούτε τον καλωσόρισαν ούτε του είπαν περαστικά μετά από μια τόσο μακροχρόνια απουσία.

Διότι ως γνωστόν "φοβού τούς υπό σού ευεργετηθέντας ". Αλλά ποιός ήταν ο Δημήτρης; Ο Δημήτρης ήταν συγγενής μας εξ αίματος αλλά ήταν και παντρεμένος με την αδελφότεκνη του πατέρα μου Νίκη Μιχαήλ Στυλιανού - Στρούθου και ήταν επίσης γείτονάς μας.

Ο άλλος Δημήτρης επίσης γείτονάς μας που μας βοηθούσε ήταν ο ξάδελφος μου Δημήτρης Νίκου Δημητρίου. Ο Δημήτρης Στρούθου ερχόταν κάθε μέρα για πέντε χρόνια για να δει τον πατέρα μου που ήταν άρρωστος . Πολλές φορές ,μάλιστα , ανταλλάσσαμε και μποτίλιες οξυγόνου.

Η επόμενη έξοδος που λογάριαζε να κάνει ο πατέρας μου ,ήταν για να πάει στο πανηγύρι του χωριού μας που ήταν επίσης κοντά.

Και τότε πάλι αρχίσαμε τα σενάρια.

Θα τον παίρναμε ως ένα σημείο με το αυτοκίνητο , θα περπατούσε λίγο , και μετά θα τον παίρναμε σπίτι.

Όμως υπήρχε τόσος συνωστισμός που φοβηθήκαμε ότι θα κουραζόταν.

Κι έτσι ο ίδιος αποφάσισε να καθίσει στην βεράντα του συλλόγου και θα έβλεπε τον κόσμο που θα πηγαινοερχόταν.

Περάσαμε κι εμείς από εκεί και τον χαιρετήσαμε και αυτός μας χαιρέτησε με ανάμικτα συναισθήματα . Χαρά, που μας έβλεπε και λύπη , που ο ίδιος δεν μπορούσε να πάει.

Αλλά, νομίζω , υπερτερούσε η χαρά.

Τελικά πήγε η μητέρα μου στην εκκλησία , αγόρασε και λουκουμάδες και μετά καθίσαμε και φάγαμε όλοι μαζί.

Η επόμενη του έξοδος θα ήταν τον Δεκέμβρη που θα γινόταν η φωταγώγηση του δένδρου στην κεντρική πλατεία , από τον Δήμο Τσερίου.

Η φωταγώγηση θα γινόταν στις 5.30 αλλά εμείς πήγαμε πιο νωρίς παρ όλο που έκανε ένα τσουχτερό κρύο.

Ο πατέρας μου ήρθε μόνος του στις 5 και η μητέρα μου θα ερχόταν αργότερα . Είχε ντυθεί πολύ -πολύ ζεστά και ήταν πολύ χαρούμενος.

Ήταν πάρα πολύς ο κόσμος που τον καλωσόρισε.

Θυμάμαι και την φίλη Νίκη Κωνσταντή , υπάλληλο του Δήμου που τον φώναξε για να τον κεράσει λίγο ζεστό κρασί.

Η φωταγώγηση τελικά έγινε στις 5.15 και έτσι η μητέρα μου δεν την πρόλαβε.

Όμως ήταν μια όμορφη βραδιά! Τώρα δεν γίνεται πια φωταγώγηση διότι ως γνωστόν δεν είμαστε πλέον Δήμος . Η επόμενη έξοδος του πατέρα μου ήταν όταν όλοι ήρθαν στο σπίτι μου τα Χριστούγεννα και ο πατέρας μου άρχισε όπως πάντα να περιεργάζεται τα λεμονόδεντρα μας . Μετά πέρασε σχεδόν πέντε χρόνια πολύ καλά χάρη στις ακούραστες φροντίδες της μητέρας μου.

Γι αυτό κι εγώ λέω τώρα σε εσάς που είσαστε κλεισμένοι στα σπίτια σας λόγω κάποιας μακροχρόνιας αρρώστιας, να μην φοβάστε! Να στηριχθείτε στις δικές σας δυνάμεις και στις δυνάμεις της οικογένειάς σας! Και κάποια στιγμή θα έρθει και σε σας κάποιος Δημήτρης , θα χτυπήσει την πόρτα σας και θα σας πει : - Έλα μαζί μου, να σε πάρω ένα περίπατο! Έλλη Μακρή Τσεριώτου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους