Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με θέα την Πίνδο έπιναν το καφεδάκι τους. Μέτριο ελληνικό, σε μικρό φλιτζανάκι, παραδοσιακά.

Παλιά συνήθεια.

Ο ένας δίπλα στον άλλο, χωρίς να λένε κάτι σημαντικό.

Αγναντεύοντας τα βουνά, ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο.

Άπειρες φορές τους παρακάλεσαν τα παιδιά τους, να κανονίσουν ένα ταξίδι, να φύγουν μερικές μέρες, μα πάντα η απάντηση ήταν αρνητική, λες και τούτος ο τόπος ήταν όλος ο κόσμος.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι μπορεί να βλέπει κάποιος, κάθε μέρα, από την ίδια θέση, κοιτώντας στο ίδιο σημείο.

Τα βουνά, τα δέντρα, τα ποτάμια, τα λαγκάδια, τα σπιτάκια στα απέναντι χωριουδάκια αποτυπώνονταν στα μάτια σου σαν μια τεράστια ελαιογραφία.

Κι όμως καθόταν πάντα εκεί, στις ίδιες θέσεις, σαν θαμώνες σε θερινό σινεμά.

Την ίδια πάντα ώρα, σαν να φοβόταν ότι θα πέσουν οι τίτλοι και δεν θέλανε να χάσουνε την έναρξη.

Κάπου, κάπου ψιθύριζαν λιγοστές κουβέντες σαν να μη θέλανε να ανησυχήσουν το σύμπαν.

Μικροί ψίθυροι στην απόλυτη ηρεμία του μεσημεριού.

Τέσσερις και τέταρτο νταν.

Λες και βάζανε ρολόι.

Μα ποτέ δεν κοίταζαν την ώρα.

Και πάλι σαν να πέφτανε οι τίτλοι τέλους σηκωνόταν και μένανε κενές οι θέσεις μέχρι την επόμενη μέρα, την ίδια ώρα.

Τέσσερις και τέταρτο νταν.

Για πολλά χρόνια… -Μπαμπά μου, να πάμε στη βεράντα να καθίσουμε… να πιούμε καφεδάκι ελληνικό… σε μικρό φλιτζανάκι… να αγναντέψουμε τα βουνά… -Να πάμε, μα εγώ δεν θα μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου να τα αγναντέψω τα βουνά… Και μείναν άδειες οι καρέκλες . Σε ένα σινεμά που δεν παίζει πια… και τα βουνά στέκουν εκεί αγέρωχα, κρύβοντας καλά τα δικά τους μυστικά… Τόσα χρόνια που μιλούσαν σιγανά και με τα μάτια μυστικά … Δυο άδειες καρέκλες. “Οι δυο καρέκλες” Της Αναστασίας Κασσελούρη https://www.fractalart.gr/oi-dyo-karekles/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους