Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζουμε την εποχη των τερατων Ζούμε ίσως την πιο ρευστή πολιτική περίοδο της τελευταίας δεκαετίας. Στην Αριστερά επικρατεί ένα συνεχές «πήγαινε–έλα» προσώπων, ιδεών και συμμαχιών.

Άλλοι αποχωρούν απογοητευμένοι, άλλοι επιστρέφουν αναζητώντας νέο ρόλο, και άλλοι περιμένουν να δουν προς τα πού θα φυσήξει ο άνεμος πριν αποφασίσουν.

Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει να βρίσκεται σε μόνιμη μεταβατική φάση.

Το μεγάλο ερώτημα αφορά το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.

Προς τα πού μπορεί να κινηθεί; Προς το Κέντρο ή προς μια πιο καθαρή Αριστερή κατεύθυνση; Αν επιλέξει τον δρόμο του Κέντρου, θα προσπαθήσει να εμφανιστεί ως δύναμη κυβερνητικής σταθερότητας, απευθυνόμενος σε μετριοπαθείς πολίτες που έχουν κουραστεί από τη φθορά της εξουσίας.

Όμως εκεί υπάρχει ήδη ο χώρος του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, ο οποίος —έστω αργά και με δυσκολίες— επιχειρεί να ξαναχτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία.

Αν πάλι κινηθεί πιο αριστερά, θα πρέπει να επανασυνδεθεί με έναν κόσμο που αισθάνεται ότι η Αριστερά έχασε την ταυτότητά της μέσα στους συμβιβασμούς της εξουσίας.

Εκεί όμως παραμονεύει ο κίνδυνος της περιχαράκωσης: περισσότερη ιδεολογική καθαρότητα ίσως σημαίνει μικρότερη εκλογική διείσδυση.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: Μπορεί ο Τσίπρας να προσελκύσει ακόμη και κομμάτι ψηφοφόρων της Νέα Δημοκρατία που σήμερα νιώθουν κόπωση, ανασφάλεια ή απογοήτευση; Ίσως κάποιους ναι.

Όχι όμως μέσω συνθημάτων του παρελθόντος.

Μόνο αν παρουσιάσει ένα πειστικό σχέδιο διακυβέρνησης, με σοβαρότητα, θεσμικότητα και καθαρές απαντήσεις για την οικονομία, την καθημερινότητα και το κράτος.

Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ.

Παραμένει η μοναδική σχετικά οργανωμένη εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί.

Χρειάζεται πολιτικό βάθος, σαφή στρατηγική, πρόσωπα που εμπνέουν εμπιστοσύνη και κυρίως ένα αφήγημα που να απαντά στα αδιέξοδα της κοινωνίας.

Μέχρι στιγμής, αυτή η εικόνα δεν έχει διαμορφωθεί ολοκληρωμένα.

Η κοινωνία σήμερα μοιάζει κουρασμένη.

Δεν πιστεύει εύκολα.

Δεν συγκινείται από μεγάλες διακηρύξεις.

Παρακολουθεί με καχυποψία τις μετακινήσεις στελεχών, τις προσωπικές στρατηγικές και τις διαρκείς ανασυνθέσεις του πολιτικού σκηνικού.

Και έτσι επιστρέφει διαρκώς εκείνη η φράση του Αντόνιο Γκράμσι: «Η παλιά εποχή πεθαίνει και η νέα αργεί να γεννηθεί.

Στο μεσοδιάστημα εμφανίζονται τα τέρατα.» Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό χαρακτηριστικό της εποχής μας: όχι η βεβαιότητα, αλλά η αβεβαιότητα.

Όχι η κυριαρχία των μεγάλων οραμάτων, αλλά η αναζήτηση μιας στοιχειώδους εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους