Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η τραγωδία των 4 αδελφών Γκίνη με την εκτέλεση των δύο εξ αυτών από τους Γερμανούς! «Τέσσερα αδέρφια, δύο παντρεμένοι και οι δύο ανύπαντροι.

Ο ένας, ο μικρός, ο Κωνσταντής, γυρίζοντας στο σπίτι του βρήκε ένα πουκάμισο Γερμανού στρατιώτη.

Ο άνεμος το είχε φέρει από το πλαϊνό στρατόπεδο, το μάζεψε και προχωρούσε ανύποπτα στο δρόμο. Ενας Γερμανός βλέποντας γερμανικό πουκάμισο στα χέρια του τού επιτέθηκε.

Άρχισε να τον χτυπά με το πιστόλι του και να του φωνάζει γερμανικά. Ο Κωνσταντής δοκίμασε με κάθε τρόπο να τού εξηγήσει πως βρήκε τυχαία το εσώρουχο.

Η συνεννόηση ήταν αδύνατη, ο Γερμανός τραβούσε τον Κωνσταντή προς το γερμανικό στρατόπεδο.

Εν τω μεταξύ έτρεξαν όλα τα αδέρφια.

Ο μεγάλος, ο παντρεμένος, προσπαθώντας να ελευθερώσει τον μικρό, έριξε κάτω τον Γερμανό και εκείνος μολοπίστηκε ελαφριά.

Αυτό ήταν όλο το έγκλημα.

Τους έπιασαν και τους τέσσερις.

Οι πιο νεότεροι, ο Θανάσης και ο Κωνσταντής, πήραν όλη την ευθύνη επάνω τους, για να σώσουν τους παντρεμένους που είχαν οικογένειες.

Έτσι οι δύο μικροί καταδικάστηκαν σε θάνατο, γιατί "χύθηκε αίμα γερμανικό". Αυτό έλεγε η απόφαση του στρατοδικείου.

Αίμα γερμανικό ήταν η μικρή στιγμιαία τσαγγρουνιά του Γερμανού φαντάρου. Ο Μακαριώτατος (σ.σ. Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός) ζήτησε τη χάρη τους.

Του την αρνήθηκαν, γιατί χύθηκε αίμα γερμανικό.

Τη ζήτησε για δεύτερη φορά, η απάντηση ήταν η ίδια.

Ως την τελευταία στιγμή ο μελλοθάνατος Θανάσης σκέφτεται μόνο των Κωνσταντή στο πλαϊνό κελλί.

Τους θανάτωσαν και τους δύο χτες το πρωί. Ο Θανάσης ακούει την ομοβροντία που σκοτώνει το αδέρφι του και έπειτα από λίγα λεπτά βλέπει το νωπό αίμα του στη στήλη που προσδένουν και τον ίδιον.

Δύο δάκρυα τού καίνε τα μάτια.

Γιατί να μην τον έχει πάρει το βόλι στο αλβανικό μέτωπο;». Αυτή είναι η ιστορία των αδελφών Γκίνη από την Αθήνα, που δεν θα είχε διασωθεί, αν δεν την είχε καταγράψει στο ημερολόγιό της στις 29. Μαρτίου του 1942 η Ιωάννα Τσάτσου.

Το «Φύλλα Κατοχής» που τυπώθηκε ως βιβλίο το 1965 είναι από τις πιο συγκλονιστικές και σημαντικές μαρτυρίες για την κατοχική Αθήνα.

Πρόκειται για το ημερολόγιο της Ιωάννας Τσάτσου, που ήταν κόρη του καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου και συνεργάτη και νομικού συμβούλου του Ελευθερίου Βενιζέλου, Στέλιου Σεφεριάδη, αδελφή του ποιητή Γιώργου Σεφέρη και σύζυγος του ακαδημαϊκού και μετέπειτα Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου, τον οποίο στο ημερολόγιο της ονόμαζε γλυκά «Κωστάκη». Γεννήθηκε στην Σμύρνη και την περίοδο της γερμανικής κατοχής ζούσε στην Αθήνα.

Τα «Φύλλα Κατοχής» είναι μία αυθεντική μαρτυρία της κατοχής στην Αθήνα (1941–1944), καθώς καταγράφει τα γεγονότα στον χρόνο που συμβαίνουν και όχι εκ των υστέρων. Η Τσάτσου, που γράφει από την οπτική μίας Ελληνίδας μεγαλοαστής αφιερωμένη στην ιδέα της πατρίδας ήταν 37 χρονών όταν ξεκίνησε το ημερολόγιό της.

Στο γραπτό της αποτυπώνει την πείνα, τις αγωνιώδεις προσπάθειες να ταϊστούν τα παιδιά της συνοικίας της Πλάκας, τα δίκτυα αλληλεγγύης και αντίστασης, δίνει ονόματα αντιστασιακών που βρίσκονταν στις φυλακές, περιγράφει τις συλλήψεις και τις εκτελέσεις, την διαφυγή Εγγλέζων και Ελλήνων στρατιωτικών στην Μέση Ανατολή και την στενή της συνεργασία με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, καθώς η ίδια είχε ενεργό ρόλο στην Κατοχή, βοηθώντας οικογένειες εκτελεσμένων και Ελλήνων που υπέφεραν.

Έτσι η μαρτυρία της είναι ιστορικό ντοκουμέντο γραμμένο σε πηγαία, ζωντανή γλώσσα.

Δεξιά η Ιωάννα Τσάτσου με τα παιδιά της, τα οποία επίσης αναφέρονται στο ημερολόγιό της.

Αριστερά το βιβλίο στην τρίτη του έκδοση από τις Εκδόσεις Βιβλιοπωλειο της Εστίας. Πηγή: Οι Έλληνες στην Ιστορία, από το βιβλιο της Ιωάννας Τσάτσου: «Φύλλα Κατοχής¨», Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Γ Έκδοση

====================================== Ευχαριστώ πολύ όλους που μου στέλνουν αίτημα φιλίας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προσθέσω άλλους φίλους. Μπορείτε όμως να γίνετε μέλος της Ομάδας μου Ioannis Bougas, εδώ: https://www.facebook.com/groups/345086039275212

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους