ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΣΚΥΒΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ, ΜΕΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΑΚΟΜΑ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ, ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΕ ΔΥΟΣΜΟ ΜΥΡΙΖΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ Αγαπητοί φίλοι και καλές μας φίλες ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ Η...

Πλήρες Κείμενο:

ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΣΚΥΒΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ, ΜΕΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΑΚΟΜΑ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ, ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΕ ΔΥΟΣΜΟ ΜΥΡΙΖΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ Αγαπητοί φίλοι και καλές μας φίλες ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ Η Παναγία μας μαζί μας, αμήν Δεν είναι τυχαίο ότι, ακόμη και μέσα στον πιο αποπνευματοποιημένο κόσμο που γνώρισε ίσως η νεότερη ιστορία, ο Παρθενώνας εξακολουθεί να στέκει όχι απλώς ως αρχιτεκτονικό μνημείο, αλλά ως σύμβολο ενός πολιτισμού που κατόρθωσε να μετατρέψει την ύλη σε πνεύμα και την Ιστορία σε διαχρονική μνήμη.

Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι η Κύπρος, παρά τις πληγές, τις αντιφάσεις και τη βίαιη περιπέτεια του νεότερου βίου της, εξακολουθεί να αναδύει εκείνη τη βαθιά αίσθηση ελληνικότητας που δεν περιγράφεται εύκολα με πολιτικούς όρους, γιατί είναι πρωτίστως βίωμα, γλώσσα, αισθητική και τρόπος υπάρξεως.

Ως αρχαιολόγος, πάντοτε πίστευα ότι οι πολιτισμοί δεν επιβιώνουν χάρη στην οικονομική τους ισχύ ούτε χάρη στις περιστασιακές ιστορικές συγκυρίες, αλλά επειδή κατορθώνουν να διατηρούν ζωντανή τη σχέση τους με τη μνήμη και με το βαθύτερο πνευματικό τους κέντρο.

Οι λαοί χάνονται όταν πάψουν να θυμούνται ποιοι είναι, όταν η παράδοση μετατρέπεται σε διακοσμητικό κατάλοιπο και όταν η Ιστορία παύει να λειτουργεί ως συνείδηση και μετατρέπεται σε κενό επετειακό λόγο.

Η εποχή μας μοιάζει να έχει κουραστεί από κάθε έννοια βάθους.

Κυριαρχεί μια συνεχής παραγωγή εικόνων, συνθημάτων και εύκολων βεβαιοτήτων που αφήνουν τον άνθρωπο όλο και πιο αποκομμένο από τον εαυτό του, από τη γλώσσα του, από την ιστορική του συνέχεια.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη κρίση του καιρού μας· όχι η οικονομική ή η πολιτική, αλλά η σταδιακή απώλεια της εσωτερικής ζωής και της πολιτισμικής αυτοσυνειδησίας.

Δεν με συγκίνησαν ποτέ οι δημόσιες περσόνες που κατασκευάζονται για να είναι αρεστές σε όλους ούτε η γλώσσα της πολιτικής διαφήμισης που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κοινό προς διαχείριση και όχι ως πρόσωπα με μνήμη, κρίση και πνευματικές ανάγκες.

Πιστεύω πως ένας τόπος έχει ανάγκη από ανθρώπους που να μπορούν ακόμη να αισθανθούν το βάρος της Ιστορίας, να αφουγκραστούν τη συνέχεια του πολιτισμού τους και να υπερασπιστούν όχι μόνο τα σύνορα ενός τόπου, αλλά και το εσωτερικό του νόημα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το βαθύτερο χρέος της γενιάς μας· να κρατήσει αναμμένη τη μνήμη μέσα σε έναν κόσμο που εκπαιδεύτηκε να ζει χωρίς αυτήν, να προστατεύσει την ιστορική και πολιτισμική συνέχεια μέσα σε μια εποχή που λατρεύει το εφήμερο, και να αποδείξει ότι ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να παραδώσουν την ψυχή τους στη λήθη, στην ευκολία και στην πνευματική παρακμή Γιατί τελικά ο Ελληνισμός δεν υπήρξε ποτέ μόνο μια γεωγραφική πραγματικότητα.

Υπήρξε μια πρόταση πολιτισμού, ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο, να αντιλαμβάνεσαι τον άνθρωπο, τη μνήμη, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και το μέτρο.

Κι όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αρνούνται να παραδώσουν αυτή τη συνέχεια στη λήθη και στην πνευματική παρακμή, τόσο τα μάρμαρα θα συνεχίσουν να τραγουδούν μέσα στους αιώνες και το χώμα της Κύπρου θα εξακολουθεί να μυρίζει δυόσμο, μνήμη και πατρίδα. Η Παναγία μας μαζί μας, αμήν Ιωάννης Σάββα, Αρχαιολόγος - Ιστορικός Ερευνητής Αμμόχωστος 2026

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Υστερόγραφο 1: Μέ ποτέ δεν εθάμβωσαν πλούτη ή μεγάλα ονόματα, μέ ποτέ δεν εθάμβωσαν σκήπτρων ακτίνες (Ανδρέας Κάλβος) Υστερόγραφο 2: Τα χρόνια που περνάμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός! (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους