Original Post

Πλήρες Κείμενο:

.http://eleimonpap.blogspot.gr Η επιβίωση απαιτεί υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, προσαρμοστικότητα και ξεκάθαρα όρια.

Η στρατηγική βασίζεται στην απλοποίηση της επικοινωνίας και στην προστασία της ψυχικής σου ηρεμίας: χρήση απλής, άμεσης και κατανοητής γλώσσας, αποφυγή πολύπλοκων νοημάτων ή την ανάλυση ιδεών που μπορεί να εκληφθούν ως "δήθεν" ή προσβλητικά.

Μείνε μακριά από κουτσομπολιά και τοξικές συζητήσεις: αν δεν μπορείς να τα αποφύγεις, παρέμεινε ουδέτερος παρατηρητής χωρίς να σχολιάζεις ή να παίρνεις θέση.

Οι άνθρωποι σε τέτοια περιβάλλοντα συχνά αντιδρούν με βάση το συναίσθημα και όχι τη λογική: μην παίρνεις προσωπικά τις συμπεριφορές τους και μην προσπαθείς πάντα να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο.

Βρες ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες εκτός αυτού του περιβάλλοντος, για να διατηρείς την ψυχική σου ισορροπία.

Αν το περιβάλλον είναι βαθιά τοξικό και σε φθείρει, αξιοποίησε τον ελεύθερο χρόνο σου για προσωπικές αναζητήσεις και δημιουργία.

Δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς ότι βρίσκεται σε ένα μέρος όπου, όχι απλώς δεν τον συμπαθούν, αλλά για κάποιον λόγο αισθάνεται ότι το περιβάλλον του τον δηλητηριάζει.

Πώς, όμως, μπορεί να είναι κανείς σίγουρος ότι κινείται σε μία παρέα γεμάτη από τοξικούς ανθρώπους και δεν κάνει κάτι ο ίδιος λάθος ή δεν εισπράττει μία συμπεριφορά λανθασμένα ή με προκατάληψη; Οι άνθρωποι, όταν δεν θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη για κάτι, το εξιλαστήριο θύμα είναι ο ρόλος που επιφυλάσσουν σε όποιον δεν τους είναι αρεστός ή αποδεκτός.

Συνήθως, ακόμη και σε μία ομάδα δύσκολων ή έστω απαιτητικών ανθρώπων υπάρχει η τάση να αναπτύσσουμε δεσμούς με αυτόν που μας εμπνέει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη ή έστω έναν βαθμό δικαιοσύνης.

Προσφέρετε στους φίλους, όμως, δεν είστε μόνο αυτό και στο τέλος της ημέρας, οφείλετε και να εισπράξετε αμοιβή ή αναγνώριση: αν δεν συμβαίνει αυτό, είστε απλώς ακόμη ένας αύξοντας αριθμός, και αυτού του είδους οι σχέσεις είναι συναλλαγές που πραγματοποιούνται μεταξύ αυτόματων, όχι μεταξύ ανθρώπων.

Αν πριν από μία ώρα άλλο πράγμα συζητούσατε, για άλλο πράγμα είχατε συνεννοηθεί και ξαφνικά συνειδητοποιείτε ότι έρχεστε αντιμέτωποι με κάτι διαφορετικό, μην πιστέψετε ούτε για μία στιγμή ότι κάπου εσείς δεν καταλάβατε καλά -η διγλωσσία είναι μορφή ανηθικότητας και ψεύδους και όχι τεκμήριο ανθεκτικής προσωπικότητας- αποχωρήστε την κατάλληλη στιγμή, πριν εμπλακείτε σε κάτι που δεν θα μπορείτε να αντιμετωπίσετε με την λογική και την ειλικρίνεια.

Το να συναναστρέφεται κανείς ανθρώπους που διασύρουν άλλους, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά ψυχοφθόρο και ματαιωτικό της όποιας καλής πρόθεσης ή προσπάθειας.

Προσπαθούν να γοητεύσουν και να χειραγωγήσουν τους άλλους, επιδιώκουν να εξαπατούν τον περίγυρό τους, καθώς αυτό τους κάνει να νιώθουν ανώτεροι και τους δίνει προσωπικό κέρδος.

Η έλλειψη συμπάθειας εκφράζεται ως ιδιαίτερη σκληρότητα, αγνοώντας κάθε μορφής ευθύνη: λαμβάνουν αποφάσεις και κάνουν πράγματα χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες.

Όταν κάποιοι επαναλαμβάνουν τα ίδια αρνητικά μοτίβα παρά τις επισημάνσεις και ταυτόχρονα προσποιούνται ότι νοιάζονται, πρόκειται για μια ιδιαίτερα χειριστική και ψυχοφθόρα κατάσταση μέσω συναισθηματικής χειραγώγησης.

Δεν κατανοούν πραγματικά το βάθος του πόνου που προκαλούν ή και να μην τους ενδιαφέρει.

Όταν τους επισημαίνετε το πρόβλημα, προσπαθούν να σας κάνουν να νιώθετε υπερβολικοί ή ότι “παρεξηγήσατε". Ζητούν συγγνώμη, αλλά συνεχίζουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα (κύκλος: "λάθος- συγγνώμη-επανάληψη"). Νοιάζονται μόνο όταν πρόκειται να χάσουν τα οφέλη που τους παρέχετε.

Η αντιμετώπιση συνίσταται στο να εστιάσουμε στις πράξεις, όχι στα λόγια, γιατί αυτές δείχνουν την αλήθεια, η συμπεριφορά αυτή είναι μια μορφή συναισθηματικής απάτης: όταν τα λόγια δεν συνοδεύονται από σεβασμό και αλλαγή πράξεων, είναι κενά περιεχομένου.

Αποστασιοποιηθείτε συναισθηματικά: μην περιμένετε από αυτούς την επικύρωση ή την φροντίδα που χρειάζεστε, μειώστε τις προσδοκίες σας για να μην πληγώνεστε.

Αποδεχτείτε ότι δεν θα αλλάξουν, εκτός αν το θέλουν οι ίδιοι: μην επενδύετε ενέργεια στο να τους "διορθώσετε". Προστατέψτε τον εαυτό σας: αν η κατάσταση είναι τοξική, η καλύτερη λύση είναι η αποστασιοποίηση ή η ελαχιστοποίηση της επαφής.

Όταν τα σχέδιά μας δεν εξελίσσονται όπως τα περιμέναμε, σχεδόν φυσικά, μας βγαίνει η ανάγκη να εκφράσουμε την δυσαρέσκειά μας: αυτή η αντίδραση είναι ανθρώπινη, μέχρι και ωφέλιμη για την ψυχική μας υγεία, καθώς μας επιτρέπει να αποφορτίσουμε την ενόχλησή μας.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα άτομα που κάπου χάνουν τον έλεγχο και κάνουν το παράπονο και την επίκριση τρόπο ζωής, είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι.

Αυτή η στάση, μακροπρόθεσμα, φθείρει τις κοινωνικές σχέσεις και επιδεινώνει την ψυχική υγεία του ίδιου του ατόμου: χρησιμοποιούν το παράπονο ως ασπίδα απέναντι στην ευθύνη, καθώς συχνά προσπαθούν να βρουν κάποιον άλλον υπεύθυνο για τα αρνητικά που τους συμβαίνουν, χωρίς να κάνουν αυτοκριτική.

Το συνεχές παράπονο λειτουργεί σαν ένα αόρατο δηλητήριο που μολύνει τις σχέσεις, δημιουργεί εντάσεις και διαβρώνει την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Όλα ερμηνεύονται μέσα από το φίλτρο της προσωπικής αδικίας: οι προθέσεις των άλλων παρερμηνεύονται και μετατρέπονται σε φανταστικές προσβολές.

Αντί να αναζητήσουν λύσεις, αυτά τα άτομα βρίσκουν στο παράπονο μια μορφή προσωπικής επιβεβαίωσης: η προσοχή που λαμβάνουν για τον πόνο τους, τους παρέχει ένα είδος συναισθηματικής ανταμοιβής.

Δεν αναγνωρίζουν ότι οι αποφάσεις ή οι στάσεις τους μπορεί να επηρέασαν την εξέλιξη μιας κατάστασης: δεν υπάρχει χώρος για προσωπική ανάλυση ή βελτίωση, η ευθύνη και η ενοχή ανήκουν πάντοτε στους άλλους.

Η αποδοχή ότι κάποιος έχει παγιδευτεί σε έναν φαύλο κύκλο παραπόνων και εξωτερικών ευθυνών, είναι ουσιαστική για την έναρξη μιας διαδικασίας αλλαγής.

Σημαντικό ρόλο παίζει το περιβάλλον: συγγενείς και φίλοι πρέπει να μάθουν να θέτουν όρια και να αποφεύγουν την ενίσχυση της θυματοκεντρικής συμπεριφοράς μέσω υπερβολικής προσοχής ή υπερπροστασίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους