Το γεγονός ότι η σύγχρονη Δύση δεν είναι συμφιλιωμένη με την επιθυμία και την απόλαυση, τον ερωτισμό και στην τελική το σώμα (της) φαίνεται από το φλερτ της με τον βουδισμό, τον γυμναστηριακό ή new...

Πλήρες Κείμενο:

Το γεγονός ότι η σύγχρονη Δύση δεν είναι συμφιλιωμένη με την επιθυμία και την απόλαυση, τον ερωτισμό και στην τελική το σώμα (της) φαίνεται από το φλερτ της με τον βουδισμό, τον γυμναστηριακό ή new age υγειινισμό και κάθε μορφή σύγχρονου εκκοσμικευμένου ασκητισμού: από την μία βυθίζεται όλο και περισσότερο σε έναν ηδονισμό που χάνει όλο και πιο πολύ κάθε έννοια κριτηρίου και μέτρου και αποχαλινώνεται, και από την άλλη γίνεται όλο και πιο εμμονική με την σωματική υγεία και την ψυχική υγεία.

Είτε αυτό παίρνει την μορφή του γυμναστηρίου, της διατροφής, της διατροφής της ψυχής (Ζεν) και κάθε μορφής ασκητισμού, η σύγχρονη Δύση απαξιώνει αυτό που ταυτόχρονα καταφάσκει, οπότε την νύχτα ξεσαλώνει ασύδοτα και το πρωί από ενοχή αυτομαστιγώνεται με στέρηση.

Πολύ ορθά αμφιταλαντεύεται μεταξύ επιθυμίας και τρόμου, π.χ ναρκοφιλίας και γυμναστηρίου, λαιμαργίας και τζόγκιν, λαγνείας και βουδισμού/new age, γιατί πολύ ορθά αντιλαμβάνεται ότι αυτές της οι επιθυμίες έρχονται με κόστος.

Η επιθυμία είναι καταστροφική για το σώμα και η ψυχή νιώθει άσχημα που καταφάσκει την αυτοκαταστοροφή της. η σχέση της επιθυμίας με την καρδιά είναι εκείνη του εθισμού, όχι της συμφιλίωσης· ένας αστερισμός «αυτό που θέλω με καταστρέφει» και «πρέπει να προστατευθώ από τις επιθυμίες μου» και «μισώ τον εαυτό μου για τις επιθυμίες μου» κι ωστόσο «δεν θέλω να απαλλαγώ από αυτές διότι δεν πάει κάτι λάθος με αυτές». Στον βουδισμό νομίζω η αντίφαση παίρνει την πιο ευδιάκριτη μορφή της: ο ριζοσπαστικός ηδονισμός, όταν θαυμάζει τον βουδισμό και διαλογίζεται συμφωνεί με την ιδέα ότι η επιθυμία και το Εγώ είναι οι αλυσίδες αυτού του κόσμου.

Η επιθυμία δεν χειραφετήθηκε καθόλου, ούτε για τους φτωχούς, ούτε για τους πλούσιους, απλώς συνυπάρχει αμφίθυμα και αντιφατικά με τον τρόμο, την εγρήγορση και την ετοιμότητα για άμυνα και την ενοχή της προδοσίας του εαυτού ή της αποτυχίας υπεράσπισης του από τους πειρασμούς του. «Και που είναι η αυτοκαταστροφικότητα σε αυτό που εσύ αποκάλεσες λαγνεία» εύλογα θα ρωτήσει κανείς.

Όπως και στις υπόλοιπες περιπτώσεις, το ίδιο και στην περίπτωση άλλων ανθρώπων ή «σωμάτων» όπως λέγεται από προωθημένους κύκλους η επιθυμητική σχέση είναι ουσιωδώς σχέση αντικειμένων.

Στα ναρκωτικό ή το fast food ή τα games ή το shopping therapy ή τον τζόγο και κάθε μορφής καταναλωτισμού η λογική είναι ίδια: σε γραπώνω με αντάλλαγμα μερικά χρήματα, σε καταναλώνω δια στόματος ή όρασης ή αφής ή ακοής ή όλων αυτών μαζί και κατά την ανάλωσή σου — τον θάνατό σου ως αυθυπόστατη ύπαρξη — αντλώ ηδονή από την έκλυση ντοπαμίνης και νορεπινεφρίνης στο σώμα μου.

Καταστρέφεσαι εσύ για να αποκτήσω εγώ κάτι απολαυστικό.

Αντίστοιχα εσύ ως θανατωμένη από εμένα ύπαρξη με εκδικείσαι με το να μου καταστρέφεις το σώμα και την υγεία ή να αρρωσταίνεις την ψυχή μου.

Όταν ένα πρόσωπο φέρεται σε ένα άλλο πρόσωπο ως αντικείμενο, ως σώμα, το διαισθάνεται ακόμη κι αν θεωρεί ότι αυτό είναι το σωστό.

Και αργά ή γρήγορα θα δυσφορήσει, και αν κάθε προσωπική σχέση παίρνει την μορφή σχέσης αντικειμένων, σχέσης «σωμάτων» που αλληλοκαταναλώνονται ως τέτοια θα δυσφορήσει πολύ.

Μπορεί να μην μπορεί καν να αρθρωθεί αυτή η δυσφορία, μπορεί να καταστέλεται ή να αποδίδεται άλλου όταν δεν μπορεί άλλο να απωθηθεί.

Μπορεί να στρέφεται εναντίον του έρωτα του ίδιου ή της σεξουαλικότητας της ίδιας.

Όμως αυτή η διττότητα της επιθυμίας ως απόλαυσης και τρόμου ταυτόχρονα προκύπτει από την φύση της ως σχέση αντικειμένων: σε αναλανώνω για να ευχαριστηθώ και αν είσαι αντικείμενο με αναλώνεις επειδή αναλώθηκες.

Αν είσαι άλλος άνθρωπος με αναλώνεις εξίσου με τον ίδιο τρόπο που δύο δικαϊκά υποκείμενα συνάπτουν σύμβαση αμοιβαίας αλληλοεργαλειοποίησης για λόγους αμοιβαίας ωφέλειας — όπως ας πούμε η εργασιακή σχέση που μπορεί να έχει ή να μην έχει εκμετάλλευση.

Αυτή η μορφή σχέσης και επιθυμίας είναι στην χειρότερη περίπτωση ένα είδος οντολογικού πολέμου με επιδρομές και αντίποινα και στην καλύτερη ένα είδος (δίκαιης ή μη) συμβασιοκρατίας για αμοιβαία ωφέλεια μεταξύ αντικειμένων· και φαίνεται ότι σύγχρονη κοινωνία δυσκολεύεται να ξεδιαλύνει αυτά τα δύο είτε μιλάμε για τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και αντικειμένων ή ανθρώπων με άνθρωπο. Η Δύση απέχει πολύ από μία πραγματική συμφιλίωση του ανθρώπου με την επιθυμία του και το σώμα· δεν μπορεί ακόμα να διανοηθεί μία αγαπώσα επιθυμία ή μία επιθυμητική αγάπη, πως θα έμοιαζε κάτι τέτοιο και πως κάτι τέτοιο θα μετασχημάτιζε και μετουσίωνε ριζικά την σχέση του ανθρώπου με την επιθυμία του και το σώμα του και πάνω απ’ όλα την σχέση του με άλλους ανθρώπους. Δεν υστερούμε ως προς την χειραφέτηση της επιθυμίας, αλλά ως προς τον τρόπο ύπαρξής της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους