Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διότι η γη δεν παύει να έχει αξία. Απλώς αλλάζει χέρια.

Η συζήτηση για το μέλλον του τουρισμού, γενικά, αλλά και στην Κρήτη ειδικότερα, γίνεται συχνά με όρους, θα λέγαμε, ιδεολογικούς.

Από τη μία όσοι με ευκολία, μιλούν για «υπερτουρισμό» και «καταστροφή του τόπου» και από την άλλη όσοι βλέπουν κάθε επένδυση σε τσιμέντα σα μονόδρομο ανάπτυξης.

Κάπου ανάμεσα όμως χάνεται το βασικό ερώτημα: ποιος θα συνεχίσει να ζει και να δημιουργεί σε αυτόν τον τόπο τα επόμενα χρόνια; Γιατί ο τόπος χωρίς ανθρώπους ονομάζεται «έρημος». Τα τελευταία χρόνια η πολιτεία εμφανίζεται αποφασισμένη να «προστατεύσει» το περιβάλλον κυρίως μέσω απαγορεύσεων.

Με κεντρικές αποφάσεις, συχνά με οριζόντια μέτρα που κρίνουν ως ίσες άνισες καταστάσεις, περιορίζεται δραστικά η εκτός σχεδίου δόμηση, καθίστανται ουσιαστικά άχρηστα χιλιάδες μικρά αγροτεμάχια, ενώ η έλλειψη προσώπου σε δημόσιο δρόμο μετατρέπεται σε αιτία πλήρους απαξίωσης ιδιοκτησιών που επί γενιές αποτελούσαν οικογενειακή περιουσία.

Να πούμε εδώ πως το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, που κατατάσσει τα νησιά σε τρεις ζώνες ανάπτυξης, προσπαθεί να βάλει μια τάξη, χωρίς όμως να απαντά στο βασικό πρόβλημα.

Διότι η γη δεν παύει να έχει αξία.

Απλώς αλλάζει χέρια.

Ο μικρός ιδιοκτήτης στη νότια Κρήτη, ο άνθρωπος που κληρονόμησε λίγα στρέμματα από τον πατέρα και τον παππού του, ενημερώνεται τώρα ότι δεν μπορεί να αξιοποιήσει τη γη του.

Την ίδια στιγμή όμως, μεγάλες εταιρίες έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν σε χαμηλές τιμές δεκάδες τέτοιες εκτάσεις, να τις ενώσουν και να προχωρήσουν σε ιδιωτική πολεοδόμηση και οργανωμένα τουριστικά projects τεράστιας κλίμακας.

Αυτό ακριβώς βλέπουμε ήδη να εξελίσσεται στο νότιο Ρέθεμνος.

Εδώ ακριβώς προκύπτει η εύλογη απορία: τελικά ποιον προστατεύει αυτό το μοντέλο; Διότι αν πράγματι το ζητούμενο είναι η προστασία του τοπίου και η αποφυγή της άναρχης δόμησης, τότε γιατί ο μικρός ιδιοκτήτης -εν δυνάμει δημιουργός ελάχιστων κλινών, πλην όμως ζωτικών για την οικογένειά του- θεωρείται εν δυνάμει απειλή, ενώ μια ανώνυμη εταιρία -δημιουργός χιλιάδων κλινών και ανάγκης εκατοντάδων μετακλητών υπαλλήλων- θεωρείται «στρατηγική επένδυση»; Η συζήτηση δεν είναι αν πρέπει να υπάρξουν κανόνες.

Προφανώς και πρέπει. Η Κρήτη δεν χρειάζεται τσιμεντοποίηση ούτε επανάληψη λαθών άλλων περιοχών της Μεσογείου.

Όμως άλλο πράγμα ο σχεδιασμός και άλλο η σταδιακή εκτόπιση των ίδιων των κατοίκων από τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν τον τόπο τους.

Σε μια περιοχή όπως η νότια Κρήτη, που ακόμη διατηρεί μεγάλα τμήματα φυσικού τοπίου και χαμηλής δόμησης, το πραγματικό δίλημμα είναι σαφές: θέλουμε οι επόμενες γενιές να παραμείνουν στον τόπο τους, δημιουργώντας μικρής και μεσαίας κλίμακας δραστηριότητες, ή θέλουμε οι κάτοικοι να μετατραπούν σταδιακά σε θεατές, εργαζόμενους ή ενοικιαστές μέσα στη γη των προγόνων τους; Γιατί πολλές φορές η πολιτεία μοιάζει να λέει κάτι εξαιρετικά κυνικό: «Δεν εμπιστεύομαι τον πολίτη. Εμπιστεύομαι όμως το fund».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους