Ο Νίκος Μαραμπότας ο επονοελασίτης που υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των Ταγμάτων Ασφαλείας, στις Ανατολικές Συνοικίες εκτελέστηκε στην Κεφαλονιά 19 Μάη του 1949. Ο ΕΛΑΣ της Αθήνας αποτελούνταν από δυο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη ήταν η ένοπλη δύναμη, που το μέγεθος της ήταν συνάρτηση του αριθμού των όπλων, που διέθετε ο ΕΛΑΣ της Αθήνας σε κάθε στιγμή του αγώνα.

Ήταν τα βαφτισμένα από το λαό «φρουραρχεία» των συνοικιών μας.

Αυτό το κομμάτι του ΕΛΑΣ, όχι μόνο ήταν ενεργά μάχιμος στρατός, αλλά σε όλη τη διάρκεια του ένοπλου αγώνα, βρισκόταν σε συνεχή κινητοποίηση.

Μαχόταν, χωρίς διακοπή, σκληρά, με αντίπαλο που διέθετε 100πλάσιες δυνάμεις και που καθημερινά προσπαθούσε με επιθέσεις να τον εξοντώσει.

Από τις αρχές του 1944 μέχρι την απελευθέρωση και το Δεκέμβρη πολεμούσε καθημερινά.

Επομένως, δεν ήταν απλά μάχιμος στρατός, αλλά βρισκόταν διαρκώς και στην πρώτη γραμμή του μετώπου για την απελευθέρωση της πατρίδας.

Η δεύτερη δύναμη του ΕΛΑΣ της Αθήνας-Πειραιά ήταν ο εφεδρικός άοπλος ΕΛΑΣ, από τον οποίο αντλούσαν τα φρουραρχεία τις εφεδρείες τους, αναπλήρωναν αμέσως τις απώλειες και πλαισίωναν όλες τις βοηθητικές υπηρεσίες των φρουραρχείων.

Με αυτόν τον εφεδρικό ΕΛΑΣ συμπληρώθηκαν οι μονάδες μας το Δεκέμβρη, όταν αποσπάσαμε τα όπλα απ' τα αστυνομικά τμήματα, τις μονάδες Εθνοφυλακής, το Θησείο, τις γερμανικές αποθήκες κλπ. Το IIΙο τάγμα του 2ου συντάγματος, της I ταξιαρχίας (Καισαριανή), σ' όλη τη διάρκεια της κατοχής πολέμησε χωρίς στρατιωτικό διοικητή.

Είχε μόνο καπετάνιο.

Αντιμετώπιζε σχεδόν καθημερινά τις δυνάμεις των γερμανών, των παπαγιώργηδων, μπουραντάδων και γερμανοτσολιάδων που είχαν αναλάβει να λυγίσουν το «Στάλινγκραντ» της Αθήνας, όπως έλεγε ο λαός, πούχε στηρίξει τις ελπίδες του πάνω στους γενναίους μαχητές του ΕΛΑΣ.

Όμως και το τίμημα της Καισαριανής ήταν βαρύ σε αίμα.

Έπεσαν σαν ήρωες τα πιο άξια παιδιά της. ( ΟΡΕΣΤΗ ΜΑΚΡΗ (ΓΙΑΝΝΗ) ) Ενας απ’ αυτούς ο Νίκος Μαραμπότας, ο Επονοελασίτης που υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας, στις Ανατολικές Συνοικίες, γεννήθηκε το 1927 στο σπίτι επί της Υφασίου 32 και Εθνικής Αντιστάσεως (τότε Δουνάβεως) και εκτελέστηκε στην Κεφαλονιά στις 19 Μάη του 1949.

Το 1941, τον χειμώνα της μεγάλης πείνας που ρήμαξε τον λαό της Ελλάδας, (οι γερμανοί, μαζί με τους συμμάχους τους κατακτητές, πήραν όλα τα τρόφιμα για την τροφοδοσία του στρατού τους), μα περισσότερο τα αστικά κέντρα, ανάγκασε την οικογένεια του Μαραμπότα να φύγει από τα Κουπόνια και να καταφύγει σε ένα μεγάλο αγρόκτημα στην Κολοκυνθού, στο Κτήμα Λεμπέση, όπου η μάνα εργαζόταν μαγείρισσα. (Η πείνα αφορούσε μόνο τον φτωχό λαό). (1) Ο Νίκος, περήφανος και ατίθασος, δεν μπόρεσε να αντέξει τον υπηρετικό ρόλο και στα 14 του χρόνια έφυγε μόνος απ’ το κτήμα για να επιστρέψει στα Κουπόνια. Στην Καισαριανή μόλις είχαν εμφανιστεί δυνάμεις του ΕΑΜ με τις οποίες έρχεται σε επαφή.

Εντάσσεται, αμέσως, στον ΕΛΑΣ και από τότε, απ’ τα 14 χρόνια του, αφιερώνεται στον αγώνα και στην υπεράσπιση του δοκιμαζόμενου λαού.

Ο μικρόσωμος αλλά γεροδεμένος Μαραμπότας, ατρόμητος, παράτολμος, ασταμάτητος πήρε μέρος σε όλες τις μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ στις Ανατολικές συνοικίες.

Ενθουσιώδης, περήφανος και χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους και την ίδια του τη ζωή ακόμα, δεν χρησιμοποίησε ποτέ ψευδώνυμο, κωδική ονομασία, και μάλιστα μετά από κάθε επίθεση, κάθε μάχη, βροντοφώναζε το όνομά του, ανελέητος απέναντι στους Γερμανούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες του.

Γρήγορα ο 15χρονος Νίκος Μαραμπότας, και μέχρι τα 18 του που τον συνέλαβαν, πέρασε στο χώρο του θρύλου, έγινε ο φόβος και ο τρόμος Γερμανών και Ταγματασφαλιτών.

Οι συναγωνιστές του ήξεραν καλά ποιος ήταν.

Για τους εχθρούς του και τους εχθρούς του λαού της συνοικίας, μια και ήταν το μόνο αναγνωρίσιμο όνομα, ήταν «ο κομμουνιστής με το όπλο στο χέρι που σκότωνε όποιον βρισκόταν μπροστά του», ήταν ο εκτελεστής όλων των φόνων που έγιναν, ακόμα και για εκείνους που δεν έγιναν, ανεξάρτητα από την παρουσία του ή όχι στα συμβάντα.

Μέχρι που στη δίκη του, η οποία οδήγησε στην καταδίκη του σε θάνατο και εκτέλεση, «μάρτυρες» κατέθεσαν ότι ο 15χρονος Μαραμπότας ήταν ο… αρχηγός της ΟΠΛΑ στου Ζωγράφου… Στις 25 Μάρτη του 1944, συνεργεία της ΕΠΟΝ κάνουν έρανο στις συνοικίες του Ζωγράφου.

Ενα συνεργείο φτάνει στα Ιλίσια, στη διασταύρωση της οδού Παπαδιαμαντοπούλου με την οδό Ξενίας και την οδό Μικράς Ασίας.

Το συνεργείο αποτελείται από τρεις νεολαίους ΕΠΟΝίτες, από τα Κουπόνια (σημερινά Ανω Ιλίσια) και το συνόδευαν διακριτικά δυο ΕΛΑΣίτες.

Ξαφνικά ο παρευρισκόμενος αξιωματικός των Ταγμάτων Ασφαλείας, λοχαγός Κωνσταντίνος Μανωλάκος, τομεάρχης της «Χ» Αμπελοκήπων, φορώντας πολιτικά βγάζει το πιστόλι του, ακινητοποιεί τους τρεις ΕΠΟΝίτες και αρχίζει να τους ρωτά ποιοι είναι, τι κάνουν εκεί ζητώντας τις ταυτότητές τους.

Ο ένας ΕΛΑΣίτης, που είχε την ευθύνη για την ασφάλεια της ομάδας, αποφασίζει να παρέμβει δυναμικά και πυροβολώντας σκότωσε τον ταγματασφαλίτη.

Η ομάδα σκόρπισε αμέσως και γύρισε στα Ιλίσια μέσα από το ρέμα στο ύψος της Γέφυρας.

Η αντίδραση των Γερμανών και των ντόπιων συνεργατών τους ήταν λυσσαλέα, με τον αρχηγό των Ταγμάτων Ασφαλείας να ανακοινώνει ως αντίποινα «τον απαγχονισμόν εις τον τόπον του εγκλήματος... ιθυνόντων κομμουνιστών». Την αυγή της 5ης Απρίλη 1944, στην ίδια πλατεία, οι Γερμανοί υλοποίησαν τα «αντίποινα» κρεμώντας πέντε κομμουνιστές που είχαν συλληφθεί πριν από μερικές βδομάδες σε μπλόκο, στο Νοσοκομείο Συγγρού, ως μέλη του Κομματικού Γραφείου του νοσοκομείου.

Στο χώρο του απαγχονισμού, είχε τοποθετηθεί ένας λόχος γερμανοτσολιάδων - φρουρών που δεν επέτρεπαν στον κόσμο να τους ξεκρεμάσει για να τους κηδέψει, μαζί με μια ομάδα τοποθετημένη στο ύψωμα του Αγίου Γερασίμου.

Σε δυο δέντρα, στην ίδια πλατεία, είχαν κρεμάσει δυο άδειες αγχόνες με πινακίδες πάνω στις οποίες έγραφαν: «Γιώργος Σιδέρης - τον περιμένει κρεμάλα», «Θανάσης Νικολαΐδης - τον περιμένει κρεμάλα». Οι δυο τελευταίοι είχαν καταφέρει να ξεφύγουν από το μπλόκο του Νοσοκομείου Συγγρού και έτσι δεν μπόρεσαν να τους πιάσουν.

Για πρώτη φορά στην Αθήνα στήθηκαν κρεμάλες. Οι Γερμανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους πίστευαν ότι με αυτό τον τρόπο θα τρομοκρατούσαν τον αθηναϊκό λαό, θα έσπαγαν το αγωνιστικό του φρόνημα.

Οι γερμανοτσολιάδες ήταν σκορπισμένοι μπουλούκια - μπουλούκια στα γύρω πεζοδρόμια, ενώ οι αξιωματικοί τους προκλητικά έπιναν τον καφέ τους σε ένα τραπεζάκι καφενείου, κάτω από τα πτώματα των κρεμασμένων κομμουνιστών.

Η πρώτη μάχη του ΕΛΑΣ της Αθήνας, μάχη για τους πέντε κρεμασμένους Μετά από έκτακτη σύσκεψη, το 3ο Τάγμα του ΕΛΑΣ αποφασίζει να μην αφήσει αναπάντητη τη δολοφονική πρόκληση και να χτυπήσει αιφνιδιάζοντας τους ταγματασφαλίτες, αρκετοί από τους οποίους πανικοβλήθηκαν και πηδούσαν στο ρέμα του Ιλισού (σήμερα λεωφόρος Μιχαλακοπούλου). Αμέσως μετά το αιφνιδιαστικό χτύπημα του ΕΛΑΣ, άρχισαν να καταφθάνουν ενισχύσεις με αυτοκίνητα γεμάτα με άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας και Γερμανούς, οι οποίοι ξεκίνησαν σφοδρή αντεπίθεση προς το Αλσος Κουπονίων - Συγγρού, με κατεύθυνση την Καισαριανή.

Αυτή ήταν η πρώτη μάχη σε παράταξη του ΕΛΑΣ της Αθήνας, που έληξε με την αποχώρηση των γερμανοτσολιάδων, οι οποίοι δεν μπόρεσαν, παρά τις προσπάθειές τους, να μπουν στην Καισαριανή. Συνέχεια στη σελίδα: https://ethniki-antistasi-dse.gr/nikos-marampotas.html

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους