Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΑΥΤΟΣ Το πιο βαθύ πρόβλημα κάθε συστήματος εξουσίας δεν είναι ότι καταπιέζει μόνο τους ανθρώπους.

Είναι ότι "κατασκευάζει" τον τρόπο με τον οποίο αυτοί αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους.

Και γι' αυτό είναι πολύ δύσκολο να ανατρέψει κανείς ένα σύστημα στο οποίο χρωστάει την ίδια του την “ύπαρξη”» Δεν είναι δηλαδή μόνο οικονομική ή πολιτική εξάρτηση.

Είναι εξάρτηση οντολογική.

Το σύστημα δεν μου δίνει μόνο μισθό, ρόλο ή κοινωνική θέση.

Μου δίνει καθρέφτη.

Μου λέει: - ποιος αξίζει, - τι σημαίνει επιτυχία, - ποιο σώμα είναι επιθυμητό, - ποια γνώμη μετρά, - ποια ζωή θεωρείται «κανονική», - ποια εικόνα πρέπει να υπερασπιστώ για να υπάρχω.

Και κάπως έτσι το Εγώ αρχίζει να συγχέεται με το προσωπείο που του δόθηκε.

Οπότε, δεν υπερασπίζομαι πλέον απλώς ένα κοινωνικό σύστημα.

Υπερασπίζομαι την ίδια την ψυχική συνοχή μου.

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι τόσο συχνά αντιδρούν με τρόμο ή οργή όταν αμφισβητείται το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχτισαν την ταυτότητά τους.

Δεν νιώθουν μόνο ότι απειλείται μια ιδέα.

Νιώθουν ότι απειλείται η ίδια τους η ύπαρξη.

Και εδώ η σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη γίνεται σχεδόν προφητική: «Συμβαίνει κάποτε η αγωνία να σώσεις το Είδωλό σου να γίνεται μεγαλύτερη απ’ το να σώσεις την ίδια τη ζωή σου.» Το Είδωλο εδώ δεν είναι απλώς η ματαιοδοξία.

Είναι η φαντασιακή εικόνα μέσω της οποίας το άτομο αντέχει να υπάρχει.

Ο άνθρωπος μπορεί να θυσιάσει: σχέσεις, αλήθειες, σώμα, ψυχική υγεία, ακόμη και τη ζωή του, προκειμένου να μη διαλυθεί αυτή η εικόνα.

Γιατί αν καταρρεύσει το Είδωλο, τότε ανοίγει μπροστά του ένα τρομακτικό ερώτημα: «Ποιος είμαι χωρίς αυτό;» Και ίσως γι’ αυτό οι κοινωνίες αλλάζουν τόσο δύσκολα ακόμη κι όταν υποφέρουν.

Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι δεμένοι μόνο υλικά με το σύστημα.

Είναι ναρκισσιστικά, υπαρξιακά και φαντασιακά δεμένοι μαζί του.

Το σύστημα κατοικεί μέσα τους σαν εσωτερικός σκηνοθέτης.

Τους λέει: - πώς να αγαπούν, - πώς να πονούν, - πώς να επιθυμούν, - πώς να αποτυγχάνουν, - ακόμη και πώς να επαναστατούν.

Και τότε ακόμη και η «αντίσταση» κινδυνεύει να γίνει ένας ακόμη ρόλος μέσα στην ίδια παράσταση.

Ίσως γι’ αυτό κάθε πραγματική αλλαγή είναι τόσο επώδυνη.

Γιατί δεν απαιτεί μόνο πολιτική ανατροπή.

Απαιτεί πένθος.

Το πένθος του παλιού εαυτού.

Του ειδώλου που μας κράτησε κάποτε ψυχικά ζωντανούς αλλά τώρα εμποδίζει τη ζωή να κινηθεί.

Και τότε η ελευθερία παύει να είναι απλώς δικαίωμα. Γίνεται η δύσκολη ικανότητα να αντέχεις να υπάρχεις χωρίς τις παλιές σου μάσκες." Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους