Ανατριχίλα!! Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του διαβάζοντας την παρακάτω ιστορία αλλά κυρίως ακούγοντάς την σε αφήγηση του Τάκη Βαμβακίδη, για τα μωρά της Σάντας, ενός...

Πλήρες Κείμενο:

Ανατριχίλα!! Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του διαβάζοντας την παρακάτω ιστορία αλλά κυρίως ακούγοντάς την σε αφήγηση του Τάκη Βαμβακίδη, για τα μωρά της Σάντας, ενός ορεινού χωριού στον Πόντο που αναγκάστηκαν να τα θυσιάσουν οι ίδιες οι μανάδες τους για να σώσουν το χωριό.

Πριν ένα μήνα περίπου σε μία εκδήλωση άκουσα για πρώτη φορά αυτή την ιστορία από τον φίλο και πρόεδρο της Ένωσης Ποντίων Νίκαιας Κορυδαλλού θοδωρης Μακριδης και πραγματικά έμεινα άναυδος. ... Κάπου το 1919-1920 σε ένα ορεινό χωριό, την Σάντα εκεί στον Πόντο οι κάτοικοι εγκαταλείπουν όλοι το χωριό και κρύβονται σε μία σπηλιά καθώς πλησιάζουν οι τούρκοι.

Η μόνη έξοδος διαφυγής είναι το ποτάμι και πρέπει να φύγουν νύχτα που θα κοιμούνται οι τούρκοι για να μην τους πάρουν χαμπάρι.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα...μεταξύ τους υπάρχουν και 7 μωρά, κι αν κλάψουν κατά την έξοδο?? Θα το αντιληφθούν οι τούρκοι και θα σφάξουν όλο το χωριό.

Οι οπλαρχηγοί και οι αντάρτες καλούν της μανάδες των παιδιών και τους λένε πως πρέπει να πάρουν μία απόφαση: για να γλιτώσουμε το χωριό πρέπει να θυσιάσουμε τα μωρά, πρέπει να σφάξουμε τα μωρά για να μπορέσουμε να διαφύγουμε.

Η θα πεθάνουν μόνο τα μωρά ή θα πεθάνουμε όλοι!! Το δίλημμα τρομακτικό...ή θα σφαγιάσουν τα μωρά και θα περάσουν το ποτάμι με ασφάλεια για να γλιτώσουν οι υπόλοιποι ή θα τα πάρουν μαζί τους με κίνδυνο να κλάψουν και να ξυπνήσουν οι τούρκοι και να τους σφάξουν όλους.

Κάποιος από το πλήθος είπε... εμένα σφάξτε με, το μωρό μου δεν το δίνω, όχι δεν το δίνω το μωρό μου, ενώ κάποιες μανάδες ούρλιαζαν... θεέ μου τι ακούν τα αυτιά μου, θεέ μου δεν μπορώ να το κάνω, θεε μου βοήθα με.. Τελικά μετά από τεράστια αναστάτωση πάρθηκε η απόφαση να σφάξουν τα μωρά, κάποια μωρά τα έσπαξαν οι αντάρτες και κάποια άλλα οι ίδιες τους οι μανάδες γιατί δεν ήθελαν να το κάνουν άλλοι.

Έτσι πέρασαν τη νύχτα από τους τούρκους και σώθηκε το υπόλοιπο χωριό με την απόφαση που πήραν.

Την άλλη μέρα το πρωί που ξύπνησαν οι τούρκοι πήγαν στην σπηλιά και βρήκαν τα 7 σφαγμένα μωρά και τότε κατάλαβαν τι είχε συμβεί και είπαν πως αυτοί οι άνθρωποι αφού θυσίασαν τα μωρά τους είναι αποφασισμένοι να ζήσουν άρα δεν πρέπει να τα βάλουμε μαζί τους γιατί ό,τι και να γίνει θα χάσουμε.

Και έτσι οι τούρκοι έφυγαν και δεν πείραξαν το χωριό ώμος και οι 7 μανάδες τρελάθηκαν, έπαθαν νευρικό κλονισμό, ήρθαν στην Ελλάδα και για τα επόμενα 40-50 χρόνια δεν μίλησαν ποτέ ξανά, το μόνο που έκαναν ήταν να κλαίνε, ξυπνάγανε, κλαιγανε, κοιμόντουσαν και πάλι από την αρχή κλάμα και τίποτε άλλο.

Η ιστορία έγινε γνωστή μόλις τη δεκαετία του 70, σχεδόν 50 χρόνια μετά όταν αποφάσισαν να μιλήσουν για το περιστατικό κάποιες από τις μανάδες και κάποιους λοιπούς συγγενείς συγκλονίζοντας ολόκληρο τον κόσμο με το περιστατικό.

Η ανατριχιαστική αφήγηση είναι στα ποντιακά από τον Τάκη Βαμβακίδη με ελληνικούς υπότιτλους, αξίζει τον κόπο να ανοίξετε το σύνδεσμο https://www.youtube.com/watch?v=8iLeQxD0-mY 19 Μαΐου ημέρα μνήμης για την Γένοκτονία των Ποντίων Κανένας δεν ξεχνάει!! Τίποτα δεν ξεχνιέται!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους