19 Μαΐου… Δεν είναι μια απλή ημερομηνία. Είναι πληγή. Είναι κραυγή. Είναι μνήμη ποτισμένη με αίμα και δάκρυα του Ελληνισμού. Σαν σήμερα, το 1919, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα...
19 Μαΐου… Δεν είναι μια απλή ημερομηνία. Είναι πληγή. Είναι κραυγή.
Είναι μνήμη ποτισμένη με αίμα και δάκρυα του Ελληνισμού.
Σαν σήμερα, το 1919, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, άνοιξε η πιο σκοτεινή σελίδα της ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Άρχισε η τελική φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. 353.000 ψυχές ζητούν ακόμη δικαίωση.
Χωριά πυρπολήθηκαν.
Εκκλησίες βεβηλώθηκαν.
Μάνες ξεριζώθηκαν.
Παιδιά χάθηκαν στις πορείες θανάτου.
Άνθρωποι κρεμάστηκαν, εκτελέστηκαν, εξορίστηκαν.
Και όλα αυτά όχι επειδή έφταιξαν… Αλλά επειδή ήταν Έλληνες.
Επειδή ήταν Ορθόδοξοι.
Επειδή κρατούσαν ζωντανή την ταυτότητα και την πίστη τους.
Και όμως… Παρά τη φωτιά και το μαχαίρι… ο Πόντος δεν πέθανε.
Ζει μέσα στη λύρα.
Ζει μέσα στην προσευχή.
Ζει μέσα στη γλώσσα, στη μνήμη, στην ψυχή κάθε Πόντιου Έλληνα. «Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου, ω Πάτριος Ποντία γη». Να ξεραθεί η φωνή μας αν σας ξεχάσουμε.
Και όχι… Δεν μιλάμε για «χαμένες πατρίδες». Οι πατρίδες δεν χάνονται.
Οι πατρίδες σκλαβώνονται.
Και οι σκλαβωμένες πατρίδες περιμένουν την ελευθερία τους.
Περιμένουν τη δικαίωση της ιστορίας.
Περιμένουν ανθρώπους που δεν θα συμβιβαστούν με τη λήθη.
Σήμερα όμως οφείλουμε να πούμε και μια αλήθεια που για δεκαετίες θάφτηκε. Ο Ποντιακός Ελληνισμός γνώρισε και δεύτερη τραγωδία. Τη Σταλινική θηριωδία.
Μετά την κεμαλική γενοκτονία, χιλιάδες Έλληνες του Πόντου που βρέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση υπέστησαν νέους διωγμούς, εκτελέσεις και εξορίες από το καθεστώς του Στάλιν και τον σφαγέα Λαβρέντι Μπέρια.
Έκλεισαν ελληνικά σχολεία.
Απαγορεύτηκε η γλώσσα.
Διαλύθηκαν κοινότητες.
Επιχείρησαν να σβήσουν όχι μόνο ανθρώπους… αλλά και τη μνήμη τους.
Δύο γενοκτονίες.
Δύο ξεριζωμοί.
Δύο φορές σταυρώθηκε ο Πόντος.
Και γι’ αυτό η μνήμη μας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Η αλήθεια δεν κόβεται στα μέτρα ιδεολογιών και σκοπιμοτήτων.
Σήμερα, λοιπόν, δεν ζητάμε εκδίκηση.
Ζητάμε δικαιοσύνη.
Ζητάμε διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και συνολικά του Ελληνισμού της Ανατολής.
Γιατί ένας κόσμος που θέλει να λέγεται πολιτισμένος δεν μπορεί να χτίζει το μέλλον πάνω στη λήθη και την υποκρισία.
Και ας το ακούσουν όλοι: Όταν ένα κράτος αρνείται τα εγκλήματά του και δεν ζητά συγγνώμη, δεν σημαίνει ότι μετάνιωσε.
Σημαίνει ότι αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να τα επαναλάβει.
Γι’ αυτό δεν ξεχνάμε.
Δεν σιωπούμε.
Δεν διαγράφουμε την ιστορία μας.
Τιμή και δόξα στους μάρτυρες του Πόντου.
Τιμή και δόξα σε όλους τους Έλληνες της Εγγύς Ανατολής που μαρτύρησαν. Αθάνατοι. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ. https://www.youtube.com/live/D1ONbBau8xc?is=MdVcvpVEufm93cIP #ποντος #ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ #σφαγήποντιων
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους