Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από χθες ξεκίνησα να διαβάζω ξανά αυτό το βιβλίο από την αρχή.

Σε λίγο τα παιδιά μπαίνουν στην τελική ευθεία για τις εξετάσεις και, μαζί με το τελευταίο περιστατικό, με έβαλες σε πολλές σκέψεις.

Δεν θα πω τη γνώμη μου για τις Πανελλήνιες και για όλο αυτό που έχουμε μάθει να θεωρούμε μονόδρομο για την επιτυχία και την ευτυχία.

Άλλωστε, όσοι πιστεύουν πως για να πας μπροστά στη ζωή πρέπει απαραίτητα να περάσεις από εξετάσεις, πτυχία και τίτλους, μάλλον δεν θα συμφωνήσουν μαζί μου.🤔 Θα μείνω λοιπόν σε αυτό το βιβλίο που καθημερινά μου δίνει τροφή για σκέψη. ✅Στο πρώτο μέρος μιλάει για τη σχέση που έχει ο καθένας με τον εαυτό του, για τα βιώματα, το άγχος και την πίεση που κουβαλά.

Μιλάει για τις σκέψεις που βουλιάζουν κάθε μέρα.

Σορρυ αλλά εδω θελω να πω , οτι τα δικα μας θέλω δεν είναι υποχρεωμένα τα παιδιά μας , να τα κάνουν δικά τους.

Δε χρειάζεται ένα παιδί να σπουδάσει ή να γράφει τέλεια για να είναι αποδεκτό, ευτυχισμένο και επιτυχημένο. ✅Στο δεύτερο μέρος μπαίνει στον κόσμο των παιδιών και των μαθητών.

Μιλάει για τον χώρο μελέτης, τις τεχνικές διαβάσματος, τους διαφορετικούς τρόπους μάθησης, αλλά και για το πώς ένα παιδί μπορεί να νιώθει πιο σίγουρο για τον εαυτό του. ✅Και στο τρίτο μέρος μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά του θέματος.

Στις εξετάσεις, στην αντίστροφη μέτρηση, στην αγωνία και σε όλα όσα βιώνουν αυτές τις μέρες τα παιδιά.

Στο τέλος έχει ακόμα ασκήσεις χαλάρωσης, αποφόρτισης και μιλάει και για το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η διατροφή σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Ειλικρινά, το θεωρώ ένα υπέροχο βιβλίο.

Και όχι μόνο για εφήβους ή για παιδιά που δίνουν Πανελλήνιες.

Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσουν όλοι οι γονείς και όλα τα παιδιά που κάποια στιγμή αγχώνονται για ένα διαγώνισμα ή μια εξέταση, ακόμα κι αν είναι στο δημοτικό.

Και ίσως περισσότερο από όλους, αξίζει να το διαβάσουμε εμείς οι γονείς.

Εμείς που, πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πιέζουμε τα παιδιά να είναι τέλεια σε όλα.

Ίσως τελικά αυτό που χρειάζονται περισσότερο δεν είναι η τελειότητα.

Αλλά να νιώθουν ότι τα αγαπάμε και τα αποδεχόμαστε ακόμα κι όταν δυσκολεύονται.

Είμαι μια μάνα που δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν με πίεση ,δεν θέλω να κυνηγήσουν τα δικά μου όνειρα ούτε να ζήσουν τη ζωή που ίσως εγώ κάποτε φαντάστηκα για εκείνα.

Δεν θέλω να διαλέξουν δρόμους που εγώ θεωρώ ιδανικούς Θέλω να έχουν τη δική τους φωνή, τις δικές τους επιθυμίες, τα δικά τους θέλω.

Θέλω να κάνουν λάθη, να δοκιμάσουν, να αλλάξουν πορεία αν χρειαστεί, να βρουν μόνα τους αυτό που τα κάνει πραγματικά ευτυχισμένα.

Πάνω απ’ όλα όμως θέλω να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν.

Γιατί η ζωή τους τούς ανήκει.

Δεν ειναι δικη μου.

Και η δική μου δουλειά δεν είναι να τους δείξω πώς να ζήσουν, αλλά να είμαι πάντα εκεί, δίπλα τους, όποτε χρειαστούν να γυρίσουν για μια αγκαλιά. Σόρρυ αλλά αυτό το βιβλίο και τα γεγονότα με έχουν αγγίξει πολύ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους