Έχεις χτίσει μια επιχείρηση, πληρώνεις μισθούς, έχεις γραφεία, φίλους, οικογένεια, ίσως και συνεταίρο αλλά μόλις κλείσει η πόρτα του γραφείου σου το βράδυ, κοιτάς την οθόνη και νιώθεις ότι είσαι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πιο εξουθενωτικό όμως είναι οτι πρέπει να χαμογελάς και να εκπέμπεις απόλυτη σιγουριά, ώστε να μην καταρρεύσει η ψυχολογία των γύρω σου. Στην Ελλάδα και την Κύπρο, έχουμε γαλουχηθεί με το αρχέτυπο του "Παντοδύναμου Αφεντικού". Εκείνου που τα ξέρει όλα, τα προβλέπει όλα και δεν λυγίζει ποτέ.

Όμως, το να είσαι στην κορυφή έχει ένα τίμημα που κανένα επιχειρηματικό σχέδιο δεν περιλαμβάνει στα λειτουργικά του έξοδα: την απόλυτη απομόνωση.

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους.

Όταν το 50% των CEOs δηλώνει ότι νιώθει μοναξιά και το 61% παραδέχεται ότι αυτό θολώνει την κρίση του στις αποφάσεις, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιους "ευαίσθητους" που δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό αλλά με ένα συστημικό σφάλμα στη δομή της ηγεσίας.

Από τη μία πλευρά, έχουμε τους "παραδοσιακούς" εργοδότες της αγοράς μας.

Αυτούς που πιστεύουν ότι το Micromanagement είναι αρετή και βγάζουν σπυράκια στην ιδέα να εκχωρήσουν εξουσία. "Αν δεν το κάνω εγώ, θα καταστραφούμε", λένε, και μετά παραπονιούνται ότι σηκώνουν όλο το βάρος.

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι: αυτή δεν είναι δομική μοναξιά αλλά επιχειρηματική ανικανότητα μεταμφιεσμένη σε ηρωισμό.

Αν δεν μπορείς να χτίσεις διαδικασίες για να μην κρέμονται όλα από εσένα, δεν είσαι "μοναχικός ηγέτης" αλλά το μεγαλύτερο ρίσκο της δικής σου εταιρείας.

Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν οι πραγματικοί επιχειρηματίες.

Εκείνοι που έχουν δομές, που αναθέτουν εργασίες, που χτίζουν μια υγιή εταιρική κουλτούρα.

Γιατί όμως νιώθουν κι αυτοί μόνοι; Εδώ κρύβεται μια αλήθεια την οποία μόνο ένα μικρό ποσοστό των επιχειρηματιών αντιλαμβάνεται: Η μοναξιά σε αυτό το επίπεδο δεν οφείλεται στην απουσία ανθρώπων αλλά στην έλλειψη ταύτισης.

Η/ο σύζυγος ή οι κολλητοί σου σε αγαπούν και νοιάζονται για σένα.

Όταν όμως τους αναλύεις ένα πρόβλημα ρευστότητας στις ταμειακές ροές ή το δίλημμα της απόλυσης ενός συνεργάτη, δεν μπορούν να διαχειριστούν το βάρος της απόφασης οπότε ή θα σου δώσουν επιφανειακές συμβουλές του τύπου "μη σκας, όλα θα φτιάξουν" ή θα πανικοβληθούν, προσθέτοντάς σου άλλο ένα πρόβλημα προς διαχείριση.

Τι γίνεται όμως με τους υπαλλήλους σου; Το νέο, "τοξικά θετικό" αφήγημα προστάζει να είμαστε "όλοι μια οικογένεια". Αυτό προφανώς και αποτελεί ένα τεράστιο διοικητικό σφάλμα. "Ψυχολογική ασφάλεια" στη δουλειά σημαίνει ότι η ομάδα σου μπορεί να σου πει τα λάθη της χωρίς τον φόβο της απόλυσης ή την άσχημη αντίδρασή σου.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εσύ μπορείς να μετατρέψεις την ομάδα σε συναισθηματικό σου εταίρο, γιατί η προσωπική σου ευθύνη είναι να απορροφάς την αβεβαιότητα της αγοράς και όχι να την εκπέμπεις προς τα κάτω.

Αν αρχίσεις να μοιράζεσαι τον φόβο σου με το προσωπικό, η ομάδα σου θα επηρεαστεί με αβέβαια αποτελέσματα.

Επομένως, η απόγνωση που νιώθεις απέναντι σε αυτή τη σιωπηλή απομόνωση είναι μια απολύτως λογική αντίδραση σε ένα παράλογο περιβάλλον.

Είναι το σύμπτωμα ενός ρόλου που απαιτεί να είσαι το στήριγμα όλων, χωρίς να σου παρέχει καμία βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Η λύση δεν είναι να σφίξεις τα δόντια και "να αντέξεις". Αυτό που λείπει τραγικά από την εγχώρια κουλτούρα είναι η στρατηγική αξιοποίηση ενός ομότιμου δικτύου (Peer-to-Peer Network). Χρειάζεσαι ανθρώπους εκτός του μισθολογίου σου και εκτός της οικογένειάς σου, οι οποίοι τρέχουν τις δικές τους εταιρείες, αναλαμβάνουν το ίδιο ρίσκο και έχουν χάσει τον ύπνο τους για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Στον πραγματικό επιχειρηματικό κόσμο, το να κρατάς τις αμφιβολίες σου για τον εαυτό σου δεν είναι ένδειξη ισχύος.

Είναι ένα μη διαχειρίσιμο ρίσκο που δεν υπάρχει σε κανένα λογιστικό φύλλο, αλλά κοστίζει ακριβά, τόσο στην κερδοφορία όσο και στην ψυχική σου υγεία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους