Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (English version following) Μια έκθεση του 1920 για τον πληθυσμό του Πόντου και τα αποτελέσματα της γενοκτονίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου...

Πλήρες Κείμενο:

Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (English version following) Μια έκθεση του 1920 για τον πληθυσμό του Πόντου και τα αποτελέσματα της γενοκτονίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Το τεκμήριο της ανάρτησης αποτελεί τμήμα έκθεσης του Αριστοτέλη Γ. Νεοφύτου, λόγιου από την Κερασούντα με σπουδές ανθρωπολογίας στο Παρίσι και έντονη πολιτική δραστηριότητα όσον αφορά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του Πόντου.

Στην έκθεση που βρίσκεται στο αρχείο του Πολιτικού Γραφείου Πρωθυπουργού της Κεντρικής Υπηρεσίας των ΓΑΚ, ο Νεόφυτος προσδιορίζει τον πληθυσμό του Πόντου πριν από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε πάνω από 1.500.000 με τους Έλληνες να είναι 600.000.

Επιπλέον, ο Νεόφυτος υπολογίζει ότι έως το 1919 οι Τούρκοι είχαν εξοντώσει με σφαγές, εκτοπίσεις και ασιτία πλέον του 30% του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου, ενώ ένα 20% κατέφυγε στη Ρωσία, την Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα.

Αυτό που δεν υπολόγιζε, βέβαια, ο Νεόφυτος ήταν η συνέχεια των τουρκικών πολιτικών εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου έως το 1923.

Με τον Νόμο 2193 του 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο καθιερώνει τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Η 19η Μαΐου επιλέχθηκε γιατί την ημέρα αυτή το 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ (μετέπειτα Ατατούρκ) αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα γεγονός που σηματοδοτεί την έναρξη της πιο άγριας φάσης της γενοκτονίας του Ελλήνων του Πόντου.

Μετά την γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 οι Νεότουρκοι οργανώνουν την εξόντωση μέσω εκτοπισμών και διώξεων του ποντιακού Ελληνισμού που ως αντίδραση συγκροτεί αντάρτικες ομάδες στα βουνά του Πόντου, ενώ πολλοί Πόντιοι καταφεύγουν στη Ρωσία και την Ελλάδα.

Οι διώξεις κορυφώνονται την περίοδο 1916-1917 στον δυτικό Πόντο, αφού η περιοχή της Τραπεζούντας και ο ανατολικός Πόντος έχουν καταληφθεί από τον ρωσικό στρατό.

Μετά την απόβαση του Κεμάλ στη Σαμψούντα και τη σταδιακή ανάπτυξη του κεμαλικού κινήματος, οι σφαγές των Ελλήνων του Πόντου και οι καταστροφές χριστιανικών χωριών από τουρκικές παρακρατικές ομάδες και συμμορίες ατάκτων, όπως αυτή του Τοπάλ Οσμάν, εντείνονται το διάστημα 1920-1922 και χιλιάδες Πόντιοι αναζητούν σωτηρία στη σοβιετική Αρμενία και στην υπό γαλλικό έλεγχο Συρία και Λίβανο.

Η ανταλλαγή των πληθυσμών με τη Σύμβαση της Λωζάννης τον Ιανουάριο του 1923 θα ολοκληρώσει τον αφανισμό των Ελλήνων του Πόντου.

Day of Remembrance for the Genocide of the Pontic Greeks A 1920 report on the population of Pontus and the consequences of the genocide during World War I The document posted is an excerpt from a report by Aristotelis G. Neophytou, a scholar from Kerasounta who studied anthropology in Paris and was deeply involved in political activism regarding the issue of Pontic self-determination.

In the report, held in the archive of the Prime Minister’s Political Bureau which is kept at the Central Service of the General State Archives, Neophytos estimates the population of Pontus before the outbreak of World War I at over 1,500,000, with Greeks numbering 600,000. Furthermore, Neophytos estimates that by 1919 the Turks had exterminated more than 30% of the Greek population of Pontus through massacres, deportations, and starvation, while 20% fled to Russia, Constantinople, and Greece. What Neophytos did not anticipate, of course, was the continuation of Turkish policies aimed at the extermination of the Greeks of Pontus until 1923.

By the Law 2193 of 1994, the Greek Parliament designated May 19 as a day of remembrance for the genocide of the Pontic Greeks.

May 19 was chosen because on that day in 1919, Mustafa Kemal (later Atatürk) landed in Samsun, an event that marked the beginning of the most brutal phase of the genocide of the Greeks of Pontus.

Following the Armenian Genocide in 1915, the Young Turks organized the extermination of the Pontic Greek population through deportations and persecutions; in response, the Pontic Greeks formed guerrilla groups in the mountains of Pontus, while many Pontic Greeks fled to Russia and Greece.

The persecutions peaked in 1916–1917 in western Pontus, since the region of Trebizond and eastern Pontus had been occupied by the Russian army. Following Kemal’s landing in Samsun and the gradual growth of the Kemalist movement, the massacres of Pontic Greeks and the destruction of Christian villages by Turkish paramilitary groups, such as that of Topal Osman, intensified between 1920 and 1922, and thousands of Pontic Greeks sought refuge in Soviet Armenia and in French-controlled Syria and Lebanon.

The signing of the population exchange treaty in Lausanne in January 1923 would mark the end of the Pontic Greeks.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους