Περί ορειβασίας, ηθικολογίας και πραγματικότητας. Τις τελευταίες ημέρες βλέπω ένα μια διαδικτυακή μάχη και ίντριγκα στο διαδίκτυο καθώς και κείμενα για την Asimina Inglezou για την πρόσφατη ανάβαση...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια είναι ότι με θλίβει το γεγονός ότι υπάρχει τόσο μιζέρια και κακία για έναν άνθρωπο, μια γυναίκα, μητέρα και σύζυγο που αντί να της πουν καλώς επέστρεψες πίσω, υγιής και αρτιμελής την περνάνε από το λαϊκό δικαστήριο του πληκτολογίου λες και με τον τρόπο που επέλεξε να πάει σε αυτή την ανάβαση βεβυλωσε τον κόσμο της ορειβασίας! Το να πηγαίνεις στα βουνά σημαίνει να είσαι εσύ καλά, να έρχεσαι κοντά στα βουνά και ότι σε κάνει εσένα χαρούμενο.

Δεν υπάρχει σύγκριση και στο τέλος της ημέρας είναι αστείο να μπαίνουμε σε τέτοια διαδικασία για το ποιος είναι πιο ορειβάτης από τον άλλον.

Στη σημερινή εποχή οι ορειβατικές αποστολές στα Ιμαλάια είναι έτσι και αλλιώς εμπορικές.

Ακόμα και αν πας μόνος σου, χωρίς σερπα, χωρίς οξυγόνο και χωρίς προετοιμασία από το σπίτι, πάλι οι συνθήκες της σημερινής εποχής είναι πιο βιώσιμες σε σχέση με αυτές πριν 50 χρόνια για παράδειγμα. Ο Ορειβατικός εξοπλισμός εξελίσσεται με νέες τεχνολογίες, λιγότερο βάρος και καλύτερη αντοχή.

Οι καιρικές συνθήκες έτσι και αλλιώς δεν είναι όπως παλιά.

Από άποψη τεχνολογίας και καιρού έτσι και αλλιώς μπορείς να έχεις ανά πας στιγμή πρόσβαση στο διαδίκτυο, στον καιρό με πολύ καλύτερα προγνωστικά.

Επίσης υπάρχουν παντού πηγές και λεπτομέρειες για το κάθε βουνό, για την κάθε διαδρομή για το πως θα πας και ολα όσα χρειάζεται. Οπότε; Υπάρχει κάποιο νόημα και πραγματική ίντριγκα; Εικόνες που βλέπουμε από την σημερινή κατάσταση στα basecamp δεν θυμίζουν και τόσο βουνό αλλά αναψυχή στο υψόμετρο καθώς και έχουν όλο και πιο πολλές ανέσεις.

Επίσης και η εξέλιξη στην αεροδιάσωση έχει συμβάλει σε ένα βαθμό να σώζονται πιο εύκολα οι ορειβάτες και να μην μετράμε νεκρούς κάτι που στις αρχές της ορειβασίας σε αυτά τα υψόμετρα δεν ήταν εφικτό.

Άρα, στη σημερινή εποχή μπορεί κάποιος να πει ότι κάνει πραγματικά ορειβασία όπως αρμόζει; Τι πρέπει να κάνουμε, να πάμε χωρίς οξυγόνο σε μη σκαρφαλωμένο βουνό, μόνοι μας ή μόνο με την ορειβατική ομάδα μας μη έχοντας πληροφορίες για να κάνουμε την πρώτη επίσημη ανάβαση; και τελικά, αρκεί η ανάβαση αυτού κάθε αυτό ή πρέπει να κάτσουμε 21 Ώρες στην κορυφή του Έβερεστ χωρίς οξυγόνο όπως έκανε ο Babu Chiri Sherpa; Έχετε χάσει το νόημα.

Κανένας άνθρωπος δεν απειλεί τα δικά μας κατορθώματα, βίο και πολιτεία. Τα Βουνά και οι κορυφές εκεί είναι.

Ας πάμε λοιπόν όλοι όσοι θέλουμε εκεί και με την δράση μας να ανεβάσουμε το επίπεδο και την πρόκληση.

Όχι με το να ρίχνουμε λάσπη σε άλλους ανθρώπους.

Λες και μας ανήκουν τα βουνά, λες και εμείς είμαστε οι φυλακές της ορειβατικής ιδεολογίας.

Όλα αυτά, στο τέλος δεν θα έχουν σημασία.

Πείτε ένα καλό λόγο σε έναν άνθρωπο μας που επέστρεψε από τα Ιμαλάια και κοίταξε εσείς να πάτε εκεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους